Ég óttaðist að ræða við biskupinn minn – hvernig myndi hann bregðast við?

Í fyrstu stóð mér á sama. Mér fannst reglur kirkjunnar vera heftandi. Ég sótti samt kirkju, en undir niðri fannst mér ég óverðugur og hætti að meðtaka sakramentið í marga mánuði.

Þá skall Kóvid-19 á og batt enda á alla iðju mína. Um svipað leyti komst ég að nokkru átakanlegu: Ég er ættleiddur. Foreldrar mínir höfðu aldrei sagt mér það og ég gekk í gegnum smá sjálfsmyndarkreppu.

Mér fannst ég fjarlægur öllu sem ég hafði eitt sinn trúað á. Ég vissi að ég yrði að komast aftur að því hver ég raunverulega væri. Þegar ég fór loks heim, opnaði ég mig fyrir foreldrum mínum um allt – líka þær ákvarðanir sem ég hafði tekið. Í stað þess að ávíta mig, svöruðu þau af ástúð. Þau minntu mig á hver ég í raun væri; sonur þeirra og ástkær sonur Guðs.

Ég vildi breytast. Foreldrar mínir hvöttu mig til að ræða við biskupinn minn, hefja iðrunarferlið og treysta á endurleysandi kraft frelsarans.

En ég var hræddur! Ég hafði áhyggjur af því að verða refsað eða verða dæmdur fyrir ákvarðanir mínar. Mér er yfirleitt sama hvað fólki finnst um mig, en biskupinn minn var svo dásamlegur maður að ég vildi ekki valda honum vonbrigðum með því að segja honum frá því sem ég hafði gert.

En eins og öldungur Scott D. Whiting, af hinum Sjötíu, kenndi: „Felið ykkur ekki fyrir þeim sem elska ykkur og styðja; flýtið ykkur frekar til þeirra. Góðir biskupar, greinarforsetar og leiðtogar, geta hjálpað ykkur fá aðgang að læknandi krafti friðþægingar Jesú Krists.“

Biskupar „hafa prestdæmislykla til að vera fulltrúar Drottins við að hjálpa meðlimum kirkjunnar að iðrast.“ Í stað þess að verða fyrir hörðum dómi þegar ég talaði við hann, upplifði ég aðeins hughreystingu í biskupsskrifstofunni. Mér varð ljóst að Drottinn treysti honum til að hjálpa mér og mér fannst ég líka geta treyst honum.

Biskupinn minn hvatti mig til að læra um frelsarann og friðþægingu hans með því að skapa mér andlegar venjur. Ég hitti biskupinn minn reglulega og hann hringdi í mig vikulega til að gæta að mér. Ég fann til svo mikillar elsku í hvert sinn sem ég talaði við hann.

Að lokum, með aðstoð biskupsins míns, lét ég af löstunum í lífi mínu. Ég var samt kvíðinn yfir að meðtaka sakramentið aftur. Var ég virkilega verðugur – jafnvel eftir allt sem ég hafði lagt á mig?

Biskupinn minn fullvissaði mig hins vegar. Hann minnti mig á að ég þyrfti ekki að vera fullkominn – bara fús. Ég var að gera mitt besta og frelsarinn vissi það og myndi halda áfram að fyrirgefa mér, ef ég reiddi mig á iðrunargjöf hans.

Systir Tamara W. Runia, fyrsti ráðgjafi í aðalforsætisráði Stúlknafélagsins, kenndi nýlega: „Að koma til Krists, er að segja: ‚Getur þú hjálpað mér?‘ með von, opinberaðri fullvissu um að armur hans sé ávallt útréttur til ykkar.“

Eftir þessa upplifun, tók ég að endurnýja sáttmála mína með sakramentinu af sjálfstrausti. Mér leið eins og nýrri manneskju, með nýja tilfinningu fyrir því hver ég raunverulega er og hvað ég er fær um að gera með hjálp Drottins. Ég þjónaði meira að segja í trúboði, því eftir að hafa orðið vitni að því hve mikið endurlausnargjöf frelsarans hafði breytt lífi mínu, langaði mig að hjálpa öðrum að finna vonina sem hann veitir mér á hverjum degi.

Boðorðin eru ekki heftandi – þau eru til vegna þess að Guð vill að við náum árangri, vöxum og losnum úr gildru syndar. Þungamiðja fagnaðarerindis Jesú Krists er kærleikurinn sem hann og himneskur faðir bera til okkar. Vegna þess að ég upplifi þessa fullkomnu elsku, þá keppi ég að því að verða líkari þeim.

Iðrunargjöf þeirra fyllir líf mitt gleði.