Ég fer hvert sem vilt að ég fari

Emma fæddist 26. júní 1883, sjöunda barn Viliamu og Matafua Purcell. Fjölskylda hennar var ein af nokkrum evrónesískum fjölskyldum (að hluta evrópskar, að hluta pólýnesískar) í og umhverfis Malaela. Móðir hennar var frá eyjunni Savai‘i, rétt norðvestur af Upolu. Faðir hennar var sonur Englendings sem hafði komið til Samóaeyja um 1834, gifst samóeyskri konu og sest að í Malaela.

Sennilega lærði Emma fyrst um hið endurreista fagnaðarerindi er hún bjó hjá John og Nanave Rosenquist, Síðari daga heilögum hjónum, sem komu fram við hana eins og ættleidda dóttur. Hún var skírð 12 ára gömul, 3. nóvember 1895. Trúboði sem var viðstaddur athöfnina bar vitni um þann kraftmikla anda sem hann upplifði við skírnina.

Nokkrum mánuðum síðar fékk John W. Beck forseti Samóatrúboðsins samþykki frá Æðsta forsætisráðinu til að senda Emmu og önnur börn frá Samóaeyjum til Utah til skólagöngu. Hún lagði af stað frá Apia, aðalhöfn Upolu, ásamt Beck forseta og öðrum trúboðum, 23. apríl 1896. Þrátt fyrir að líffræðilegir foreldrar hennar hafi samþykkt að hún færi, grétu þau er þau kvöddust.

Það tók Emmu næstum þrjár vikur að ferðast með gufuskipi og lestum til Salt Lake City. Borgin var miklu stærri en þorpið hennar á Upolu og henni hlýtur að hafa fundist yfirþyrmandi að upplifa fjölfarnar götur og framandi hljóð. Á þeim tíma voru í Utah tiltölulega fáir pólýnesíubúar. Flesta daga sá hún engan sem líktist henni.

Í Utah bjó Emma í þrettándu deild Salt Lake City, hlaut góða menntun í skólum í eigu kirkjunnar og var í sambandi við heimkomna trúboða frá Samóatrúboðinu. Biskup hennar sá snemma möguleika hennar og ráðlagði henni að búa sig undir trúboð í heimalandi sínu.

Emma tók orð hans alvarlega og þegar kallið kom snemma árs 1901 var hún tilbúin.

Emma sneri aftur til Upolu 25. júlí 1901 og gladdist yfir því að faðir hennar beið hennar við höfnina. Vegna fjarveru sinnar, hafði Emma glatað nokkuð af getunni til að tala samósku. Þegar henni var boðið að flytja lokabæn á samkomu, veitti andinn henni innblástur og hún flutti hana á móðurmáli sínu.

Emmu var falið að þjóna í Malaela, heimabæ hennar, þar sem kirkjan hafði starfrækt skóla frá 1896. Hún tók að sér að kenna kvennemendunum. Hún var líka í forsvari fyrir Sameiginlegu framþróunarfélagi ungra kvenna í Malaela-greininni. Á sunnudögum og alla vikuna prédikaði hún og kenndi með hinum trúboðunum.

Í fyrstu voru sumir fjölskyldumeðlima Emmu á eyjunni á móti starfi hennar og hvöttu hana til að yfirgefa kirkjuna. Samkvæmt trúboðsforsetanum, William G. Sears, „varði hún tilgang sinn“ og einsetti sér að halda sáttmála sína, þrátt fyrir mótlæti.

Hún var heldur enginn eftirbátur hinna trúboðanna. Eitt sinn við morgunmatinn hrekktu tveir öldungar hana og settu venjulegt vatn í kókoshnetuna hennar í stað kókosvatnsins. Emma varð „fyrir vonbrigðum“ með hrekkinn, en hún endurgalt öldungunum með því að gefa þeim kókoshnetu þakta salti í stað sykurs.

Að slíku gríni undanskildu, þá báru trúboðarnir mikla virðingu fyrir „systur Purcell“. Trúboði nokkur sagði að hún hefði verið „full af anda embættis síns og köllunar“. Annar öldungur skrifaði þakklátur um góðvild hennar. Eitt sinn skildi Emma nokkra banana eftir á slóða svo hann og félagi hans hefðu eitthvað að borða á ferðalaginu.

Heimildir sýna að hún prédikaði um prestdæmisvald, Mormónsbók og fleiri atriði fagnaðarerindisins. Eftir að hafa hlustað á Emmu prédika um líf og starf Josephs Smith, skrifaði einn trúboði: „Ég naut mjög athugasemda hennar og saknaði þess þegar hún hætti að tala.“

Því miður fékk Emma fílaveiki seint í trúboði sínu og var leyst af snemma. Þegar konur og stúlkur skólans komust að því að hún væri á leið aftur til Utah, grétu þær. Malaela-greinin hélt kveðjusamkomu fyrir hana og gaf henni síðasta tækifæri til að boða fagnaðarerindið. Hún „talaði af eldmóð“, eins og fram kemur í fundargerðinni, „og hvatti alla til að vera trúir fagnaðarerindinu“.

Emma sjálf var trú fagnaðarerindinu – og sáttmálum sínum – allt sitt líf. Í Utah hélt hún áfram menntun sinni, tók þátt í pólýnesíska samfélaginu og veitti ráðgjöf varðandi fyrstu Síðari daga heilögu sálmabókina á samósku. Á einhverjum tímapunkti hitti hún einnig havaískan heilagan að nafni Henry Kahalemanu. Þau giftust í Salt Lake-musterinu 31. janúar 1907.

Þremur árum síðar lést Emma 26 ára að aldri og var grafin í Losepa, þorpi pólýnesískra heilagra, 97 kílómetrum vestur af Salt Lake City. Þótt hún hafi lifað stutt, þá er trúfesti hennar við hið endurreista fagnaðarerindi Jesú Krists enn öflugt fordæmi fyrir hina heilögu um allan heim, einkum stúlkur sem svara kalli um að þjóna á okkar tíma.