Iðrun snýst ekki einungis um að sigrast á synd

Fyrir trúboðið var líf mitt ekki fullkomið, en það var gott. Ég elskaði háskólann og hafði nýverið myndað bestu vináttu sem ég hef nokkru sinni átt. Ég var býsna glöð.

Ég vissi að það yrði krefjandi að þjóna í trúboði. Ég vænti þess samt sem áður að trúboðsþjónustan yrði bestu 18 mánuðir lífs míns – með lágmarks erfiðleikum.

En eftir sex mánuði varð brúðkaup vinkonu minnar nýjasta færslan á lista yfir erfiða hluti sem ég hafði ekki búist við. Að flytja til framandi lands og læra nýtt tungumál, gerði mig einmana og kvíðna. Höfnunin sem var hluti af trúboðslífinu var andlega lýjandi. Mig langaði í raun bara að fara heim.

Ég var þreytt og vonsvikin og mér fannst Guð ekki vera að veita mér þá von og hamingju sem ég sárlega þurfti. Það var ekki fyrr en ég hafði tæmt alla aðra möguleika, að ég sneri mér að loforði patríarkablessunar minnar: að ég myndi finna elsku himnesks föður fyrir tilstilli ritninganna.

Þegar ég leitaði í ritningunum fann ég mikla tengingu við söguna um Evu. Henni var vísað úr paradís og inn í dimmar og drungalegar óbyggðir og þannig leið mér. Líkt og mín upplifun, þá hafði breyting Evu orðið til vegna ákveðins vals. Ég velti fyrir mér hvort hún hafi einhvern tíma séð eftir þessari ákvörðun, eins og ég var farinn að sjá eftir því að hafa valið að þjóna.

Eva hafði þó mun vitrara viðhorf en ég. Þótt hún hefði í raun misst allt eftir að hún komst að því að hún ætti frelsara, „gladdist [hún] og sagði: Ef ekki væri fyrir brot okkar, hefðum við aldrei … þekkt gott frá illu, né gleði endurlausnar okkar“ (HDP Móse 5:11).

Hún sá ekki eftir vali sínu. Hún var þakklát fyrir það! Þótt henni og Adam hefði verið vísað úr paradís, var gleðin yfir endurlausn hennar ljúfari en sársaukinn sem fylgdi missi hennar. Í raun virtist endurlausn hafa fært henni enn meiri gleði en ef hún hefði alls ekki þurft á endurlausn að halda.

Hvernig gat það verið?

Við gætum haldið að iðrun sé einungis til að fjarlægja syndir og slæma breytni úr lífi okkar. Það breytingarferli getur verið erfitt og stundum sársaukafullt, sem gerir auðvelt að festa neikvæða merkingu við orðið.

En iðrun snýst ekki bara um það að verða minna syndug. Hún snýst líka um að verða kristilegri.

Að snúa sér til hans – breyta viðhorfi okkar og laga sjónarhorn okkar að hans – er líka iðrunaraðferð.

Ég áttaði mig á að í reiði minni og einmanaleika hafði ég orðið þröngsýn. Ég hafði einblínt svo á það sem ég hafði misst að ég sá ekki það sem mér hafði áunnist: nánara samband við frelsara minn.

Mér varð ljóst að ég yrði að iðrast vegna hins slæma viðhorfs míns. Það tók tíma, en þegar ég sárbað um hjálp lausnara míns, var ég fullvissuð um að „í þessu lífi mun ég gleði njóta“ (HDP Móse 5:10).

Ég var enn sorgmædd yfir því að hafa misst af brúðkaupi vinkonu minnar, en með tímanum svaraði Drottinn bænum mínum. Ég samgladdist vinkonu minni og fann svo mikla gleði í vitnisburði mínum um að himneskur faðir sér í raun og elskar hvert barna sinna. Mér ávannst svo miklu meira en ég missti af.

Systir Kristin M. Yee, annar ráðgjafi í aðalforsætisráði Líknarfélagsins, kenndi: „Iðrun gerir okkur kleift að finna elsku Guðs og þekkja og elska hann á þann hátt sem við hefðum aldrei annars getað kynnst.“

Vegna iðrunar veit ég nú, að er ég nálgast Krist, „gerir eyðimörk [mína] sem Eden og auðn [mína] eins og garð Drottins. Í henni verður gleði og fögnuður“ (Jesaja 51:3).

Þegar ég kom heim úr trúboði mínu, sneri ég ekki aftur í paradís. Lífið eftir trúboðið er ný óbyggð fyrir mig að rækta. Það er ekki auðvelt og stundum sakna ég enn lífsins fyrir trúboðið.

En ég veit að sökum Krists, mun gleði mín verða dýpri í þekkingu minni á endurlausn minni.