Ekki týnd frelsaranum

Myndskreyting: Allen Garns, með leyfi til að sýna málverk Dels Parson, Týnda lambið

Fjölskyldumeðlimur og eiginmaður hennar ákváðu nýlega að yfirgefa kirkjuna ásamt ungum börnum sínum. Þessar fréttir voru áfall fyrir fjölskyldu okkar. Á næstu vikum reyndum við að aðlagast þessu nýja ástandi.

Dagarnir eftir þessa tilkynningu þeirra voru fylltir angist, tárum og innilegum bænum til himnesks föður. Eitt af þeim bænasvörum sem ég hlaut strax, var að ég þurfti að tilbiðja í musterinu í hverri viku. Sem nemandi, útivinnandi eiginkona og móðir, fannst mér þetta svar yfirþyrmandi, en ég einsetti mér að vera eins hlýðin hvatningunni og mögulegt var.

Kvöld eitt, eftir einkar erfiða vakt í vinnunni, fann ég sterklega að ég þurfti að fara í musterið um kvöldið. Ég bað son minn að koma með mér í innvígsluverk.

Þegar við komum í musterið, fórum við hvort í sína áttina. Þegar ég vann staðgengilsverk fyrir nokkrar systur og hlustaði á fyrirheitnar blessanir þeirra, fylltist ég sterkum tilfinningum. Ég gat ekki hætt að hugsa um villuráfandi fjölskyldumeðlimi okkar.

Eftir að ég lauk verkinu, klæddi ég mig, fór á biðsalinn og settist. Fljótlega fannst mér ég þó þurfa að skipta um sæti, svo ég gæti séð son minn þegar hann kæmi út úr búningsherbergi karlanna.

Ég hreyfði mig, en fann fyrir óróleika á öllum stöðum sem ég sat á – þar til ég settist loks í sófa gegnt veggnum nálægt inngangi musterisins. Ég hafði nýtekið upp ritningarnar til að reyna að sefa þjakað hjarta mitt, þegar ég leit upp í átt að veggnum.

Þar sá ég málverk í næstum fullri stærð af frelsaranum haldandi á litlu lambi í fanginu. Andinn minnti mig skyndilega á að þótt mér fyndist ástkærir fjölskyldumeðlimir mínir verð mér týndir, þá voru þeir ekki týndir frelsara okkar.

„Nú á einhver yðar hundrað sauði og týnir einum þeirra. Skilur hann ekki þá níutíu og níu eftir í óbyggðinni og fer eftir þeim sem týndur er þar til hann finnur hann?

Og glaður leggur hann sauðinn á herðar sér er hann finnur hann“ (Lúkas 15:4–5).

Við höldum áfram að elska og biðja fyrir þeim sem hafa villst frá. Þegar sorgin hvolfist yfir mig, minnist ég þessarar upplifunar, í þeirri von að einn daginn muni þeir sem eru týndir finna leiðina til baka með hjálp frá kærleiksríkum frelsara.