Liahona
Wala Mawala ngadto sa Manluluwas
Enero 2026 Liahona


“Wala Mawala ngadto sa Manluluwas,” Liahona, Ene. 2026.

Mga Tingog sa mga Santos sa Ulahing mga Adlaw

Wala Mawala ngadto sa Manluluwas

Mapasalamaton ko sa makahupay nga panalangin nga miabot tungod sa pagtambong sa templo.

paghulagway sa usa ka babaye nga nagtan-aw sa usa ka painting ni Jesukristo nga nagkugos og usa ka nating karnero

Paghulagway pinaagi ni Allen Garns, gihatagan og pagtugot nga ihulagway ang painting ni Del Parson nga The Lost Lamb [Ang Nawala nga Nating Karnero]

Usa ka sakop sa pamilya ug iyang bana bag-o lang nakahukom nga mobiya sa Simbahan, kauban sa ilang gagmay nga mga anak. Ang balita makapasubo alang sa among pamilya. Sa misunod nga pipila ka semana, gipaningkamotan namo nga makit-an ang among bag-ong normal.

Ang mga adlaw nga misunod human sa ilang pagpahibalo napuno sa kaguol, mga luha, ug kinasingkasing nga pag-ampo ngadto sa atong Langitnong Amahan. Usa sa dali nga mga tubag sa akong mga pag-ampo mao nga kinahanglan kong mosimba sa templo matag semana. Isip usa ka estudyante ug nagtrabaho nga asawa ug inahan, giisip nako kana nga tubag nga lisod, apan determinado ko nga magmasulundon sa pag-aghat kutob sa mahimo.

Usa ka kagabii human sa usa ka lisod kaayo nga shift sa trabaho, kusganong nakong gibati nga kinahanglan kong moadto sa templo nianang gabhiona. Mihangyo ko sa akong anak sa pagkuyog nako sa pagpahigayon og buhat sa initiatory.

Sa dihang miabot mi sa templo, nagbulag mi. Samtang nag-proxy ko alang sa pipila ka sister ug naminaw sa gisaad kanila nga mga panalangin, naganoy ko sa akong emosyon. Dili mawala sa akong hunahuna ang nahisalaag namo nga mga sakop sa pamilya.

Pagkahuman nako, nag-ilis ko, mipaingon ngadto sa hulatanan nga kwarto, ug milingkod. Pero, sa wala madugay, gibati nako nga mobalhin og lingkoranan aron akong makita ang akong anak kon mogawas na siya gikan sa kwarto nga ilisanan sa mga lalaki.

Mibalhin ko pero mibati nga wala mahimutang sa matag lugar nga akong gilingkoran—hangtod sa kataposan nakalingkod ko sa usa ka sopa nga nag-atubang sa bongbong duol sa entrada sa templo. Bag-o lang nakong gipunit ang mga kasulatan, naningkamot nga mahupay ang naguol nakong kasingkasing, sa dihang akong nasiplatan ang bongbong.

Didto, nakita nako ang painting sa Manluluwas nga hapit sama sa gidak-on sa tawo nga nagkugos og gamay nga nating karnero sa Iyang mga bukton. Ang Espiritu kalit nga mipahinumdom nako nga samtang ang akong minahal nga mga sakop sa pamilya daw mabati nga nawala kanako, wala sila mawala ngadto sa atong Manluluwas.

“Kinsa bang tawhana kaninyo, nga may usa ka gatos ka mga karnero, nga kon kawad-an siyag usa ka buok niini, dili mobiya sa nubenta y nuwebe diha sa kamingawan ug molakaw aron sa pagpangita niadtong usa nga nawala, hangtod nga makit-an niya kini?

“Ug sa iya na kining makit-an, iya kining pas-anon nga malipayon diha sa iyang abaga” (Lucas 15:4–5).

Padayonon nato ang paghigugma ug pag-ampo alang niadtong nahisalaag. Apan kon moabot kanako ang mga kaguol, hinumdoman nako kini nga kasinatian, naglaom nga sa umaabot, kadtong kinsa nawala makakaplag sa ilang dalan pabalik pinaagi sa tabang gikan sa mahigugmaong Manluluwas.