Eenvoud in Christus

33 jaar geleden kreeg ik de oproep om als zendeling in het zendingsgebied Ogden (Utah, VS) te dienen. Omdat ik uit Europa kwam, vond ik gerechten uit Utah zoals ‘groene gelatinepudding met wortel’ en ‘aardappelschotel met cornflakes’ natuurlijk nogal vreemd!

Maar ik was diep onder de indruk van de toewijding en het discipelschap van veel heiligen, de grote opkomst bij de kerkdiensten en het aantal goed lopende kerkprogramma’s. Toen mijn zending eindigde, wilde ik de vreugde, geestelijke kracht en rijpheid die ik had meegemaakt ook voor mijn toekomstige gezin. Ik wilde zo snel mogelijk terugkeren en in de ‘schaduwen van de eeuwige bergen’ wonen.

Maar de Heer had andere plannen. Op mijn eerste zondag thuis riep mijn wijze bisschop me als jongemannenpresident in onze wijk. Door deze geweldige groep jongemannen te dienen, ontdekte ik al snel dat de vreugde die komt door het discipelschap van Christus, weinig te maken heeft met de opkomst in de kerkdienst of het aantal kerkprogramma’s.

Dus toen ik met mijn prachtige vrouw, Margret, trouwde, besloten we in Europa te blijven en onze kinderen in ons geboorteland, Duitsland, groot te brengen. Samen ervoeren we wat president Russell M. Nelson jaren geleden heeft gezegd: ‘De vreugde die we voelen heeft weinig te maken met onze omstandigheden in het leven en alles met waar we ons in het leven op richten.’ Als we ons richten op Christus en zijn evangelieboodschap, kunnen wij alle zegeningen van het discipelschap ontvangen, waar we ook wonen.

De wereld wordt steeds meer seculier, complex en verwarrend, met verschillende en vaak tegenstrijdige boodschappen en eisen. Hoe voorkomen we dan dat onze ogen verblind en onze harten verhard raken, en houden we onze focus op de ‘duidelijke en waardevolle dingen’ van het evangelie van Jezus Christus gericht? In een tijd van verwarring gaf de apostel Paulus de heiligen in Korinthe de goede raad dat ze zich op de ‘eenvoud die in Christus is’ moesten concentreren.

De leer van Christus en de wet van het evangelie zijn zo eenvoudig dat zelfs kleine kinderen ze kunnen begrijpen. We krijgen toegang tot de verlossende macht van Jezus Christus en alle geestelijke zegeningen die onze hemelse Vader heeft bereid door geloof in Jezus Christus te oefenen, ons te bekeren, ons te laten dopen, geheiligd te worden door de gave van de Heilige Geest en tot het einde toe te volharden. President Nelson heeft deze reis mooi beschreven als het ‘verbondspad’ en het proces om een ‘toegewijde discipel van Jezus Christus te worden’.

Als deze boodschap zo eenvoudig is, waarom is het dan vaak zo moeilijk om de wet van Christus na te leven en zijn voorbeeld te volgen? Mogelijk interpreteren we eenvoud verkeerd als iets dat gemakkelijk te bereiken is zonder inspanning of ijver. Christus volgen vergt constante inspanning en voortdurende verandering. We moeten de ‘natuurlijke mens’ afleggen en worden als een klein kind. Dit betekent ‘vertrouwen op de Heer’ en het, net als een klein kind, niet te ingewikkeld maken. Door de leer van Christus eenvoudig en gericht toe te passen, zullen we makkelijker geluk vinden in ons dagelijks leven, leiding ontvangen in onze roepingen, antwoord krijgen op ingewikkelde levensvragen en kracht ontvangen om onze problemen aan te kunnen.

Maar hoe kunnen we deze eenvoud praktisch toepassen tijdens onze levenslange reis als discipel van Christus? President Nelson heeft ons aangeraden ons op ‘zuivere waarheid, zuivere leer en zuivere openbaring’ te richten bij onze inspanningen om de Heiland te volgen. Wanneer we ons regelmatig afvragen: ‘Wat zou Jezus Christus willen dat ik doe?’ ontvangen we wijze leiding. Zijn voorbeeld volgen biedt een veilig pad door onzekerheid en een liefdevolle, leidende hand om van dag tot dag vast te houden. Hij is de Vredevorst en de goede Herder. Hij is onze Trooster en Bevrijder. Hij is onze Rots en Toevlucht. Hij is een vriend – jouw vriend en mijn vriend! Hij nodigt ons allen uit om God lief te hebben, zijn geboden te onderhouden en onze naaste lief te hebben.

Wanneer we besluiten om zijn voorbeeld te volgen en met geloof in Christus voorwaarts gaan, de macht van zijn verzoening omarmen, en onze verbonden indachtig zijn, dan zal liefde ons hart vullen, hoop en heling ons opbeuren, en verbittering en verdriet plaatsmaken voor dankbaarheid en geduld om op beloofde zegeningen te wachten. Soms kan dit betekenen dat we afstand nemen van schadelijke situaties of professionele hulp zoeken. Maar hoe dan ook kunnen we door eenvoudige evangeliebeginselen na te leven beter op de wijze van de Heer met deze problemen omgaan.

We onderschatten soms de kracht die we ontvangen door eenvoudige daden als bidden, vasten, Schriftstudie, dagelijkse bekering, wekelijks van het avondmaal nemen en regelmatig naar het huis des Heren gaan. Als we inzien dat ons niks ‘moeilijks wordt opgedragen’ en als we ons richten op toepassing van de zuivere, eenvoudige leer, gaan we inzien dat het evangelie ‘uitstekend werkt’, zelfs in de moeilijkste omstandigheden. We kunnen kracht en ‘zelfvertrouwen bij God’ vinden, zelfs te midden van hartzeer. Ouderling M. Russell Ballard heeft vaak gezegd: ‘U zult in die eenvoud de gemoedsrust, de vreugde en het geluk vinden.’

Door te leven met de eenvoud die in Christus is, zullen we mensen belangrijker vinden dan procedures en eeuwige relaties belangrijker dan huidig gedrag. Dan houden we ons bezig met ‘de allerbelangrijkste dingen’ in Gods werk van heil en verhoging, en raken we niet verstrikt in het managen van onze bediening. We geven prioriteit aan wat we kunnen doen in plaats van terneergeslagen zijn over wat we niet kunnen doen. De Heer heeft gezegd: ‘Welnu, word niet moe goed te doen, want u legt het fundament van een groot werk. En uit het kleine komt het grote voort.’ Een krachtige aanmoediging om in eenvoud en nederigheid te handelen, wat de omstandigheden ook zijn.

Mijn grootmoeder Marta Cziesla was een prachtig voorbeeld van ‘kleine en eenvoudige dingen’ doen om grote dingen teweeg te brengen. We noemden haar altijd oma Cziesla. Op 30 mei 1926 aanvaardde oma samen met mijn overgrootmoeder het evangelie in het kleine dorpje Selbongen in Oost-Pruisen.

Marta Cziesla (rechts) op de dag van haar doop.

Ze hield van de Heer en van zijn evangelie en was vastberaden haar verbonden na te komen. In 1930 trouwde ze met mijn grootvader, die geen lid van de kerk was. Het was toen voor mijn oma niet meer mogelijk om naar kerkbijeenkomsten te gaan, omdat mijn grootvaders boerderij ver van het dichtstbijzijnde kerkgebouw lag. Dus richtte ze zich op wat ze wel kon doen. Oma bad, las de Schriften en zong de lofzangen.

Sommige mensen dachten misschien dat ze niet meer actief in haar geloof was, maar het tegendeel was waar. Er was geen priesterschap in huis en geen mogelijkheid om naar de kerk te gaan of verordeningen te ontvangen, dus toen mijn tante en vader werden geboren, deed ze weer wat ze wel kon doen: ze leerde haar kinderen om te ‘bidden en oprecht [te] wandelen voor het aangezicht van de Heer’. Ze las ze voor uit de Schriften, zong lofzangen, en bad elke dag samen met hen. Een honderd procent thuisgerichte kerkervaring.

In 1945 diende mijn grootvader ver van huis in het leger. Toen vijanden de boerderij naderden, nam oma haar twee kinderen mee en liet hun geliefde boerderij achter om een veilige plek te zoeken. Na een moeilijke, gevaarlijke reis vonden ze in mei 1945 toevlucht in het noorden van Duitsland. Ze hadden alleen nog de kleren die ze droegen. Maar oma ging door met wat ze kon: ze bad met haar kinderen – elke dag. Ze zong de lofzangen die ze uit haar hoofd had geleerd met ze – elke dag.

Het leven was ontzettend zwaar en jarenlang vooral gewoon gericht op de kost verdienen. In 1955, toen mijn vader 17 jaar was, volgde hij een vakopleiding in de stad Rendsburg. Hij liep langs een gebouw waar op een klein bordje stond ‘Kirche Jesu Christi der Heiligen der Letzten Tage’ oftewel ‘De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen’. Hij dacht: dat is interessant, dat is de kerk van mijn moeder. Toen hij thuiskwam, vertelde hij oma dat hij haar kerk had gevonden.

Je kunt je voorstellen hoe ze zich na 25 jaar zonder contact met de kerk voelde. Ze was vastbesloten om die zondag naar de kerk te gaan en haalde mijn vader over om mee te gaan. Rendsburg lag op ruim 30 kilometer van het dorpje waar ze woonden. Maar dat hield oma niet tegen om naar de kerk te gaan. Die zondag fietste ze samen met mijn vader naar de kerk.

Toen de avondmaalsdienst begon, zat mijn vader achterin en hoopte dat het snel voorbij zou zijn. Dit was de kerk van oma, niet van hem. Het beeld was ook niet erg uitnodigend: er waren slechts een paar oudere vrouwen en twee jonge zendelingen die alles netjes draaiende hielden. Maar toen begonnen ze te zingen, lofzangen die mijn vader van kinds af aan had gehoord: ‘Komt, heil’gen, komt’, ‘O mijn Vader’ en ‘Ere de man’. Hij was diep geraakt toen hij deze kleine kudde de lofzangen hoorde zingen die hij zo goed kende en wist onmiddellijk en zonder twijfel dat de kerk waar was.

In die avondmaalsdienst waar mijn grootmoeder voor het eerst in 25 jaar naartoe ging, ontving mijn vader de persoonlijke bevestiging dat het herstelde evangelie van Jezus Christus waar is. Hij werd drie weken later op 25 september 1955 samen met mijn grootvader en tante gedoopt.

Die kleine avondmaalsdienst in Rendsburg is nu ruim 70 jaar geleden. Ik denk vaak aan oma; hoe ze zich moet hebben gevoeld in de eenzame nachten, terwijl ze de kleine en eenvoudige dingen deed die ze kon doen: bidden, lezen en zingen. En nu praat ik hier over mijn oma op de algemene conferentie. Haar vastberadenheid om haar verbonden na te leven en de Heer ondanks haar beproevingen te vertrouwen, vult mijn hart met nederigheid en dankbaarheid, niet alleen voor haar, maar voor alle heiligen ter wereld die zich te midden van hun problemen op de eenvoud in Christus richten. Met misschien maar kleine veranderingen in zicht, maar met het vertrouwen dat eens grote dingen zullen plaatsvinden.

Ik heb door ervaring geleerd dat de kleine en eenvoudige dingen van het evangelie en een getrouwe focus op Christus tot ware vreugde leiden, wonderen voortbrengen en het vertrouwen schenken dat alle beloofde zegeningen vervuld zullen worden. Dit geldt voor ons allemaal. Zoals ouderling Jeffrey R. Holland heeft gezegd: ‘Sommige zegeningen komen vroeg, andere komen laat, en andere komen pas in de hemel, maar voor hen die het evangelie van Jezus Christus omarmen, komen ze.’ Daarvan getuig ik in de naam van Jezus Christus. Amen.