Pinagpala ng Awtoridad at Kapangyarihan ng Priesthood

Si Jesucristo ang pinuno ng Simbahan. Ang Simbahan ang kasangkapang nilikha Niya upang isakatuparan ang mahalagang gawain ng pagtubos sa sangkatauhan sa huling dispensasyong ito ng ebanghelyo tulad noong dispensasyon nang Siya ay nabuhay sa mundo. Sa pamamagitan ng Simbahan:

• Maaari Niyang ipahayag ang Kanyang ebanghelyo sa buong mundo.

• Maaari Niyang ialok ang binyag at lahat ng iba pang tipan—maging ang isang landas ng tipan patungo sa Kanyang kahariang selestiyal.

• Maaari Niyang ibuklod ang mga pamilya para sa kawalang-hanggan.

• Maaari Niyang ialok ang mga kaloob ng kaligtasan, kahit sa mga taong pumanaw nang hindi natatanggap ang mga ito.

• Maaari Siyang maglingkod sa mga pisikal na pangangailangan ng mga anak ng Diyos sa kasalukuyan.

Para maisakatuparan ang mga dakilang layuning ito, at makapaghanda para sa pagbabalik ng Tagapagligtas, kailangan ng Simbahan ang patuloy na patnubay, awtoridad, at kapangyarihan ng Diyos. Ang Simbahan ang “tunay at buhay na simbahan” (Doktrina at mga Tipan 1:30) dahil ipinagkaloob ni Cristo rito ang Kanyang pamumuno at kapangyarihan sa pamamagitan ng Kanyang priesthood, “ang Banal na Pagkasaserdote, alinsunod sa Orden ng Anak ng Diyos” (Doktrina at mga Tipan 107:3).

Ngunit kung wala ang banal na priesthood na ito, ang Simbahan ay magiging isang sekular na organisasyon lamang, na gumagawa ng kabutihan sa mundo ngunit walang kapangyarihang makamit ang pinakalayunin na ihanda ang mga anak na lalaki at babae ng Diyos para sa kagalakan ng buhay na walang hanggan sa Kanyang kinaroroonan. Sa pamamagitan ng priesthood na ito, at sa mga susi para pamahalaan ang gawain ng priesthood na ito, may awtoridad at kaayusan sa Simbahan.

“Sa Simbahan, ang lahat ng awtoridad ng priesthood ay ginagamit sa ilalim ng pamamahala ng mga maytaglay ng mga susi ng priesthood.

“Ang mga karapat-dapat na lalaking miyembro ng Simbahan ay tumatanggap ng awtoridad ng priesthood sa pamamagitan ng paggawad ng priesthood at ordinasyon sa mga katungkulan sa priesthood. Ang lahat ng miyembro ay maaaring gumamit ng itinalagang awtoridad kapag sila ay na-set apart o naatasang tumulong na isakatuparan ang gawain ng Diyos.”

Sa pamamagitan ng mga susi ng priesthood, laging mananaig ang mga prayoridad ng Panginoon. Walang sinumang maaaring magpanatili ng personal na agenda na hindi naaayon sa Kanyang patnubay. Walang sinumang maaaring magtagumpay sa huwad na pagkasaserdote, na naghahangad ng personal na pakinabang at interes.

May mahalaga ring papel ang priesthood sa tahanan ng mga miyembro ng Simbahan. Itinuro ni Pangulong Dallin H. Oaks, Unang Tagapayo sa Unang Panguluhan, “Ang alituntunin na magagamit lamang ang awtoridad ng priesthood sa ilalim ng pamamahala ng isang mayhawak ng mga susi para sa tungkuling iyon ay kinakailangan sa Simbahan, ngunit hindi ito [sumasaklaw] sa pamilya.” Ang mga ama ay namumuno at ginagamit ang priesthood sa kanilang pamilya—nagpapayo, nagdaraos ng mga miting ng pamilya, nagbibigay ng mga basbas ng priesthood o pagpapagaling sa mga kapamilya o sa ibang tao, at marami pang iba—nang walang tagubilin o pahintulot ng isang taong mayhawak ng mga susi ng priesthood.

“Ginagamit ang ganito ring alituntunin kapag wala ang ama at ang namumuno sa pamilya ay ang ina. Siya ang nangungulo sa kanyang tahanan at kasangkapan sa pagdadala ng kapangyarihan at mga pagpapala ng priesthood sa kanyang pamilya sa pamamagitan ng kanyang endowment at pagbubuklod sa templo.”

Priesthood: Ang Kapangyarihang Magbasbas

Sa madaling salita, ang layunin ng awtoridad at kapangyarihan ng priesthood na ipinanumbalik ni Jesucristo ay upang magbasbas. Binibigyan nito ng karapatan ang mga miyembro ng Simbahan na gamitin ang kapangyarihan ng Diyos para mapaglingkuran at mabasbasan ang ibang mga tao sa Simbahan, sa tahanan, at sa iba’t ibang panig ng mundo. Nakikiisa ang mga miyembro sa Tagapagligtas sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng kaligtasan at kadakilaan, na gumagamit ng mga banal na kaloob at kapangyarihan na higit pa sa sarili nilang kakayahan para tumulong na palaguin ang kaharian ng Diyos at punuin ang mundo (tingnan sa Doktrina at mga Tipan 65:2, 5–6).

Ipinaliwanag ng Panginoon na “ang nakatataas na [Melchizedek priesthood] na ito ang nangangasiwa ng ebanghelyo at humahawak ng susi ng mga hiwaga ng kaharian, maging ang susi ng kaalaman tungkol sa Diyos.

“Samakatwid, sa mga ordenansa nito, ang kapangyarihan ng kabanalan ay makikita.

“At kung wala ang mga ordenansa nito, at ang kapangyarihan ng [priesthood], ang kapangyarihan ng kabanalan ay hindi makikita ng mga tao sa laman” (Doktrina at mga Tipan 84:19–21).

Siyempre pa, ang mga ordenansa ay mga seremonya o sakramento na pinangangasiwaan ng priesthood kung saan nakikipagtipan tayo sa Diyos, simula sa binyag at nagpapatuloy hanggang sa mga tipan na tinatanggap natin sa bahay ng Panginoon. Sa pagtupad sa mga tipang ito tayo nababago mula sa “likas” na kalalakihan at kababaihan tungo sa pagiging mga banal (tingnan sa Mosias 3:19) sa pamamagitan ng nagbabayad-salang biyaya ni Cristo at nagiging kapwa binigyang-katwiran at pinabanal—walang kasalanan at walang bahid-dungis—sa harapan ng Diyos (tingnan sa Doktrina at mga Tipan 20:29–31; 3 Nephi 27:16–20).

Ang siping ito mula sa “Ang Pagpapanumbalik ng Kabuuan ng Ebanghelyo ni Jesucristo: Isang Proklamasyon sa Mundo Para sa Ika-200 Taong Anibersaryo,” ng Unang Panguluhan at Kapulungan ng Labindalawang Apostol, ay nagpapahayag ng angkop na pagbubuod:

“Ipinapahayag namin na Ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw, na itinatag noong ika-6 ng Abril 1830, ang ipinanumbalik na Simbahan ni Cristo na nakatala sa Bagong Tipan. Nakasalig ang Simbahang ito sa sakdal na buhay ng pangunahing batong-panulok nito, na si Jesucristo, at sa Kanyang walang katapusang Pagbabayad-sala at literal na Pagkabuhay na Mag-uli. Muling tumawag si Jesucristo ng mga Apostol at pinagkalooban sila ng awtoridad ng priesthood. Inaanyayahan Niya tayong lahat na lumapit sa Kanya at sa Kanyang Simbahan, upang tumanggap ng Espiritu Santo, ng mga ordenansa ng kaligtasan, at magkamit ng walang-maliw na kagalakan.”