Sakripisyo at ang Templo

Sa sinaunang Israel, ang pagkakataong makibahagi sa mga pisikal na pag-aalay ang madalas na humikayat sa mga tao na pumunta sa templo sa Jerusalem. Inilalarawan sa mga talata sa Biblia ang talaan ng araw-araw, lingguhan, at taunang mga paghahandog sa templo, gayundin ang mga partikular na handog para sa ilang pangyayari sa buhay (tingnan sa Levitico 1–7; Mga Bilang 28–29). Ang mga pag-aalay na ito ay nakatuon sa iba’t ibang aspeto ng ugnayan ng mga tao sa Diyos. Halimbawa:

• Ang mga handog na pangkasalanan at mga handog para sa budhing maysala ay nagpapaalala sa mga tao na makipagkasundo sa Diyos at sundin ang Kanyang mga kautusan.

• Ang mga handog na pangkapayapaan ay pagdiriwang sa pakikipagtipan ng Diyos sa Kanyang mga tao at nagpapakita ng pasasalamat sa mga pagpapala.

• Ang mga handog na susunugin at handog na pagkain ay pagkilala sa presensya ng Diyos at nagpapakita ng katapatan ng mga tao sa Kanya.

Naghandog man ang isang tao ng maliit na butil, isang pares ng ibon, o isang malusog na hayop, ang mga pag-aalay ay kinapapalooban ng pagbibigay ng isang bagay na may halaga. Bukod pa rito, ang pag-aalay ng isang bagay ay pagbabahagi nito sa Diyos at sa iba. Sa maraming pag-aalay, literal ang pagbabahagi na ito. Ang dugo at taba ng isang alay na hayop ay maaaring ihain sa altar habang ang mga saserdote ay tumatanggap ng balat para magamit sa hinaharap at ang nagbigay ay tumatanggap ng karne na makakain. Sa pamamagitan ng mga pag-aalay sa templo, ang mga anak ni Israel ay maaaring simbolikong nakikisalo sa pagkain sa kanilang Ama sa Langit at Hari.

Maaaring abangan ng mga pamilya sa Jerusalem ang mga usok na pumapaitaas mula sa mga dambana ng templo papunta sa kalangitan at maamoy ang “mabangong samyo” ng mga karne, produkto, at inuming inihahandog sa Panginoon (tingnan sa Levitico 1:9, 13, 17). Ang mga handog na ito ay naglalapit sa kanilang sariling mga hayop, pananim, lupa, at paggawa sa Diyos. Tinatanggap ng mabubuting hari ang mga manlalakbay mula sa iba’t ibang panig ng lupang pangako sa mga kaganapang tulad ng pagdiriwang ng Paskua sa templo, kung saan ang bawat pamilya ay naghahandog ng kordero bilang hain (tingnan sa 2 Cronica 29–30; 35). Ang pakikilahok sa mga pag-aalay at pagbabahagi ng mga pagkain sa kapistahan kasama ang iba pang mga sumasamba ay nagsisilbing matinding paalala ng ibinahaging espirituwal na pamana at tadhana. Sa paglabas mula sa templo, ang mga Israelita ay mas handang gumawa ng pang-araw-araw na mga sakripisyo para sa Diyos at sa isa’t isa.

Ang diwa ng pagbabahagi at pakikipagkaibigan sa templo sa pamamagitan ng pag-aalay ay malinaw na makikita sa Bagong Tipan. Noong bata pa si Jesus, naglakbay ang Kanyang pamilya sa templo para maghandog ng mga hain at nakilala ang mga taong tulad nina Ana, Simeon, at mga guro sa relihiyon (tingnan sa Lucas 2). Ang rurok ng misyon at ministeryo ni Jesus ay dumating nang Siya ay naglakbay sa huling pagkakataon papunta sa templo, pagkatapos ay inialay ang Kanyang buhay bilang sakripisyo para sa iba. Pagkatapos ng pagpanaw ni Jesus, madalas bumisita ang mga Apostol sa templo at tinuruan ang mga tao mula sa maraming bansa na nagtipon doon. Inilarawan ng ilan sa mga may-akda sa Bagong Tipan ang Pagbabayad-sala ni Jesus sa pamamagitan ng paghahambing sa mga pag-aalay sa templo.

Sakripisyo sa Pagpapanumbalik

Nang nagtatayo na ng mga templo ang mga Banal sa mga Huling Araw, nadalisay na ang kanilang pagkaunawa sa pag-aalay. Ipinaliwanag ng Aklat ni Mormon na ang pangunahing layunin ng mga sinaunang pag-aalay ay ihanda ang isipan ng mga tao para sa darating na sakripisyo ni Jesucristo. Ang sakripisyong hinihingi Niya sa atin ngayon ay “bagbag na puso at nagsisising espiritu” (3 Nephi 9:20). Sa pagsamba sa templo sa mga huling araw, ang mga pisikal na paalala tungkol sa sakripisyo ni Jesucristo ay naghahanda sa atin na magmahal, maglingkod, at magsakripisyo na tulad ni Jesus.

Inihandog ng mga Banal sa mga Huling Araw ang kanilang oras, talento, at ari-arian para tumulong sa pagtatayo ng mga templo noon. Natanto ni Lucy Mack Smith na pinagkaisa ng gawain sa Kirtland Temple ang mga tao. “Isa lang ang pangunahing layuning pinagtutuunan ng aming isipan,” sabi niya, “at iyon ay ang pagtatayo ng bahay ng Panginoon.” Si Jesucristo ay nagpakita sa natapos na templo at nangako na makapapasok ang mga Banal sa Kanyang presensya roon: “Ipakikita ko ang aking sarili nang may awa sa aking mga tao sa bahay na ito” (Doktrina at mga Tipan 110:7).

Sa Nauvoo, maraming kalalakihan ang nagsakripisyo ng kanilang oras sa paggawa ng templo tuwing ika-10 araw. Itinatag ang Relief Society matapos kausapin ng isang mananahi na si Margaret Cook ang kanyang amo na si Sarah Granger Kimball tungkol sa planong pag-aambag ng kababaihan sa pamamagitan ng paggawa ng mga kamiseta para sa mga manggagawa sa templo. Ang mga pagsisikap na ito ay nangangahulugang ang mga manggagawa sa Nauvoo Temple ay madalas na nakasuot ng damit na tinahi sa pamamagitan ng mga sakripisyo ng kanilang mga kapwa Banal. Sa mga pioneer temple sa Kirtland, Nauvoo, at Utah, nakatulong ang pagbibigay ng mga materyales at paggawa para ilapit ang mga templo magpakailanman sa mga pamilya ng mga nag-ambag.

Ang mga ambag ng mga pangkaraniwang Banal sa mga Huling Araw, tulad ng balo na nagbigay ng kung ano ang mayroon siya sa kaban ng templo noong panahon ni Jesus, ay patuloy na ginagawang posible ang pagtatayo ng templo (tingnan sa Marcos 12:41–44). Sa maraming pagkakataon, nagsakripisyo rin ang mga Banal para makarating sa templo. Halimbawa, matapos maisalin nang kumpleto sa Espanyol ang mga seremonya sa templo noong 1945, ang mga Banal mula sa Mexico, Estados Unidos, at kalaunan sa Central America ay sumama sa taunang caravan para bisitahin ang Mesa Arizona Temple. Ang mga miyembro sa kahabaan ng ruta at sa Mesa ay nag-alok sa mga manlalakbay ng pagkain, mga lugar na matutuluyan, at nagbahagi ng nakaaantig na mga karanasan.

Sumasakay man sa bus ang mga Banal ngayon na kahalintulad ng caravan, palagiang nagdaraos ng ward temple night, o nagpaplano ng mga pagbisita ng mga kabataan sa templo, ang mga tradisyon sa templo ay makatutulong sa atin na mapalapit sa Diyos at sa isa’t isa kapag naaalala natin ang sakripisyo ni Jesucristo.

Sa loob ng templo, nangangako tayo na susundin ang batas ng pag-aalay, na kinabibilangan ng pagtanggap ng diwa ng sakripisyo at pagbabahagi kapag lumabas na tayong muli sa mundo upang gawin ang gawain ng Panginoon. Ang ating kahandaang talikuran ang makamundong mga hangarin at mamuhay sa mas dakila at mas banal na paraan ay nagpapakita sa Panginoon na handa tayong maghandog sa Kanya ng “bagbag na puso at nagsisising espiritu” (3 Nephi 9:20).

Tulad ng madalas na pagtanggap ng mga sinaunang Israelita ng bahagi ng kanilang mga hain bilang pagkain na kakainin, madalas nating makita na ang ating sariling mga sakripisyo ay espirituwal na nagpapalusog sa atin. Sa pagpasok natin sa bahay ng Panginoon, maaalala natin na ang oras na ibinigay natin para makibahagi sa gawain sa templo ay higit pa sa isang bagay na isinasakripisyo natin—ang oras na maibabahagi natin sa Panginoon at ang mahalagang pagkakataong magkasama-sama tayo sa Kanyang presensya.