Խորհրդավոր տարա

— Սա ի՞նչ է, մայրիկ,- Սադին պահարանի ետնամասից մի մեծ թիթեղյա տարա հանեց,- Դրա վրա ոչ մի պիտակ չկա:

— Ես մոռացել էի դրա մասին,- ասաց մայրիկը,- մի քանի պահածոների պիտակները պոկվել էին, ուստի խանութը դրանք վաճառում էր էժանացված գներով: Ես գնեցի դրանցից մեկը: Ես մտածեցի, որ դա հավանաբար պահածոյացված ոլոռ էր:

Սադին ծամածռեց դեմքը: Պահածոյացված ոլոռը նրա սիրելի ուտեստը չէր ։

Մայրիկը վերցրեց պահածոն և շրջեց․ — Սա շուտով այլևս պիտանի չի լինի։ Ավելի լավ է այսօր սա ուտենք։ Նա տարան դրեց սեղանին:

— Ի՞նչ է դա,- հարցրեց Սադիի ավագ եղբայրը՝ Ջեյսոնը։

— Ո՞վ գիտի,- ասաց Սաիդը,- Մայրիկը կարծում է՝ դա ոլոռ է։

Ջեյսոնը թափահարեց տարան․ — Սա ոլոռի նման չէ։ Կարծում եմ՝ լոբի է:

Դա Սադիին մի միտք տվեց: Նա վերցրեց մի երիզ և մարկեր և մի թերթիկի վրա գրեց «ոլոռ», մյուսի վրա՝ «լոբի»: Նա ամրացրեց դրանք տարայի վրա։

Հետո նա մի րոպե մտածեց և մեկ այլ թերթիկի վրա գրեց «Տոմատի մածուկ»:

Հենց այդ պահին հայրիկը մտավ խոհանոց․ — Ի՞նչ է պատահել։

— Մենք խաղ ենք խաղում,- ասաց մայրիկը,- Գուշակիր, թե ինչ կա տարայի մեջ:

Հայրիկը վերցրեց պահածոն, ուժգնորեն թափահարեց և հոտոտեց։ — Սունկ,- հայտարարեց նա։

Բոլորը հառաչեցին։ — Ոչ, դա սունկ չէ,- ասաց Սադին։ Դա ավելի վատ գաղափար էր, քան ոլոռը, լոբին և տոմատի մածուկը: — Միգուցե մենք պետք է պարզապես դեն նետենք այդ տարան:

— Ձեզ համար հետաքրքիր չէ՞ իմանալ, թե իրականում ինչ կա ներսում,- հարցրեց մայրիկը։

Հայրիկը վերցրեց տարայի բացիչը․ — Հետաքրքիր է:

Երբ հայրիկը բացեց տարան, Սադին փակեց իր աչքերը: Բայց երբ նա ետ քաշեց կափարիչը, աղջիկը զարմացավ։ Տարան լի էր համեղ մրգով։

— Համե՜ղ է,- ասաց նա, մինչ նայում էր կտրատած տանձերին, խաղողին, կեռասին և դեղձին:

Ջեյսոնը բերեց ափսեներ և գդալներ․ — Եկեք ուտենք:

Սադին տարայից մի քանի միրգ լցրեց իր ափսեի մեջ: — Չեմ հավատում, որ բոլորս սխալ էինք,- ասաց նա,- Ես համոզված էի, որ ներսում ինչ-որ զզվելի բան է։

— Մենք երբևէ մարդկանց այդպես պիտակավորո՞ւմ ենք,-հարցրեց մայրիկը:

— Ի՞նչ նկատի ունես,- հարցրեց Սադին։

Հայրիկը իր ափսեն դրեց սեղանին․ — Մենք որոշում ենք, թե ինչպիսին են նրանք ներսից, մինչ այն ամենը, ինչ մենք կարող ենք տեսնել, դա արտաքինն է:

Սադին մտածեց այդ մասին․ — Երբ Սամարան նոր էր եկել դպրոց, ես մտածում էի, որ նա ընկերասեր չէ: Բայց հետո ես իմացա, որ նա պարզապես չի կարող լավ խոսել մեր լեզվով: Հիմա մենք անընդհատ խաղում ենք:

— Դա լավ օրինակ է,- ասաց մայրիկը:

— Ես ինձ երբեմն պիտակավորված եմ զգում,- կամացուկ ասաց Ջեյսոնը,- Դպրոցում երեխաներն ասում են, որ ես միայն լավ գնահատականներ եմ ստանում, քանի որ ուսուցչուհին ինձ սիրում է: Բայց ճշմարտությունն այն է, որ ես ջանասիրաբար աշխատում եմ և անում բոլոր տնային աշխատանքները։

— Պիտակները կարող են ցավ պատճառել, այդպես չէ՞,- ասաց հայրիկը։

Ջեյսոնը գլխով արեց։

Սադին ավարտեց մրգի իր վերջին կտորը․ — Բայց արդյո՞ք բոլոր պիտակները վատն են: Խանութում դուք պետք է իմանաք, թե իրականում ինչ եք գնում:

— Դու ճիշտ ես,- ասաց հայրիկը,- Ուրեմն ե՞րբ են պիտակները լավ:

Ջեյսոնը ցուցադրեց իր գդալը․ — Երբ դրանք ճշմարիտ են։

— Իսկ ո՞վ գիտի, թե իրականում ինչ կա մարդու ներսում,- հարցրեց մայրիկը։

— Երկնային Հայրը,- ասացին Սադին և Ջեյսոնը միասին:

— Ես հասկանում եմ,- ասաց Սադին,- Ես Աստծո զավակ եմ: Դա ճիշտ պիտակ է ինձ համար։

— Եվ ինձ համար,- ասաց Ջեյսոնը։

— Եվ ինձ համար,- ասաց հայրիկը։

— Բոլորի համար,- ժպտաց մայրիկը,- Այնպես որ, մենք չպետք է մարդկանց պիտակավորենք՝ ելնելով այն ամենից, ինչ տեսնում ենք դրսում, կամ հավատալ մեզ տրված կեղծ պիտակներին: Որովհետև միայն Աստված գիտի, թե իրականում ինչպիսին ենք մենք ներսից։

Սադին նոր երիզի վրա գրեց ու փակցրեց իր սվիտերին։ — Աստծո զավակ,- ասաց նա: Սադին ժպտաց։ Նա ամենից շատ այդ պիտակն էր սիրում։

Նկարները՝ Ռոզին Հահեսիի