1 Kuckt, meng Bridder, erënnert dir iech net, datt dir d’Wierder vum Prophet Zenos gelies hutt, déi hien zum Haus vun Israel gesprach huet? Nämlech:

2 Lauschter op, O du Haus vun Israel, an héier d’Wierder vu mir, engem Prophet vum Här.

3 Well kuckt, sou seet den Här: Ech wäert iech, O Haus vun Israel, vergläiche mat engem zamen Olivebam, deen e Mann geholl an a sengem Wéngert gefleegt huet; an en ass gewuess, an ass al ginn, an huet ugefaang ze verfalen.

4 An et huet sech erginn, datt de Besëtzer vum Wéngert erausgaangen ass, an hien huet gesinn, datt säin Olivebam ugefaangen huet ze verfalen; an hien huet gesot: Ech wäert e schneiden, ronderëm gruewen, an en ernären, fir datt e vläicht jonk an zaart Branchen erausschéisst, an en net stierft.

5 An et huet sech erginn: Hien huet e geschnidden a ronderëm op gehackt an e geniert no sengem Wuert.

6 An et huet sech erginn: No villen Deeg huet en ugefaang, e wéineg ze dreiwen, jonk an zaart Branchen; mee kuckt, säin Haaptwipfel huet ugefaang, futti ze goen.

7 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet et gesinn an huet zu sengem Kniecht gesprach: Et deet mir wéi, datt ech dëse Bam verléiere soll; dofir géi a briech Branche vun engem wëllen Olivebam a bréng se zu mir heihinner; a mir wëllen dës Haapt-Äscht ofbriechen, déi ufänken ze verfaulen, a se an d’Feier geheien, fir datt se verbrennen.

8 A kuckt, sprécht den Här vum Wéngert, ech huele vill vun dëse jonken an zaarte Branchen ewech a wäert se apfropfen, wou och ëmmer ech wëll; an et mécht näischt aus, wann d’Wuerzel vun deem Bam futti goe sollt; ech wäert mir awer seng Fruucht behalen; dofir wëll ech dës jonk an zaart Branchen huelen a se apfropfen, wou och ëmmer ech wëll.

9 Huel d’Äscht vum wëllen Olivebam a pfropft se an, amplaz dovunner; an déi, déi ech ofgerappt hunn, wäert ech an d’Feier geheien a verbrennen, fir datt se de Buedem vu mengem Wéngert net belaaschten.

10 An et huet sech erginn: De Kniecht vum Här vum Wéngert huet gemaach nom Wuert vum Här vum Wéngert an huet d’Branche vum wëllen Olivebam agepropft.

11 An den Här vum Wéngert huet verursaacht, datt en ëmgruewe, geschnidden a gefleegt soll ginn, a sot zu sengem Dénger: Et deet mir leed, datt ech dëse Bam verléiere soll; dofir, fir datt ech vläicht seng Wuerzele kéint erhalen, datt se net verkommen, fir datt ech se fir mech selwer kéint erhalen, hunn ech dëst gemaach.

12 Dofir géi denges Wee; pass op de Bam op, an nier en no menge Wierder.

13 An dës wäert ech am ënneschten Deel vu mengem Wéngert placéieren, wou och ëmmer ech wëll, et ass iech egal; an ech maachen et, fir datt ech déi natierlech Äscht vum Bam fir mech selwer erhale kann; an och fir datt ech seng Friichte a senger Saison fir mech selwer späichere kann; well et deet mir leed, datt ech dëse Bam a seng Friichte verléiere soll.

14 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert ass senges Wee gaang an huet déi natierlech Branche vum edelen Olivebam an den ënneschten Deeler vum Wéngert verstoppt, e puer an deem engen an e puer an deem aneren, wéi hie wollt a wéi et him gefall huet.

15 An et huet sech erginn: Eng laang Zäit ass vergaang, an den Här vum Wéngert huet zu sengem Kniecht gesprach: Komm, looss eis an de Wéngert erofgoen, fir datt mir am Wéngert schaffen.

16 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert an och de Kniecht sinn erofgaangen an de Wéngert fir ze schaffen. An et huet sech erginn: De Kniecht huet zu sengem Här gesprach: Kuck, kuck do; kuck de Bam.

17 An et huet sech erginn, datt den Här vum Wéngert gekuckt huet a gesinn huet, op deem déi wëll Olivenzweiger gepropft gi waren; an e war opgesprongen an et koum zu Friichten. An hien huet gesinn, datt et gutt war, a seng Fruucht war gläich der natierlecher Fruucht.

18 An hien huet gesprach zum Kniecht: Kuck, d’Branche vum wëlle Bam hunn d’Fiichtegkeet vu senger Wuerzel erfaasst, sou datt seng Wuerzel vill Kraaft ervirbruecht huet; a wéinst der Kraaft vun der Wuerzel hunn déi wëll Branchen edel Fruucht ervirbruecht. Elo, wa mir dës Branchen net agepropft hätten, wär de Bam futti gaang. An elo, kuckt, ech wäert vill Uebst alageren, déi säi Bam bruecht huet; an hiert Uebst wäert ech fir d’Saison fir mech selwer alageren.

19 An et huet sech erginn, datt den Här vum Wéngert zum Dénger sot: Komm, loosst eis an den ënneschten Deel vum Wéngert goen, a kucken, ob déi natierlech Äscht vum Bam net vill Friichte gedroen hunn, fir datt ech, fir d’Saison, fir mech selwer dovunner späichere kann.

20 An et huet sech erginn, datt si erausgaange sinn, wou den Här déi natierlech Äscht vum Bam verstoppt hat, an hien huet zum Dénger gesot: Kuck dës; an hien huet gesinn, datt den éischte vill Fruucht gedroen huet; an hien huet och gesinn, datt se gutt war. An hien huet zum Dénger gesot: Huel vun der Fruucht a lager se fir d’Saison an, fir datt ech se fir mech selwer preservéiere kann; well kuck, sot hien, sou laang hunn ech se gefiddert, an et huet vill Fruucht gedroen.

21 An et huet sech erginn: De Kniecht huet zu sengem Här gesprach: Wéi bass du dozou komm, dëse Bam oder dës Branche vum Bam hei ëmzeplanzen? Well kuck, dës war dat dréchenst Stéck Buedem am ganze Wéngert.

22 An den Här vum Wéngert huet zu him gesprach: Erdeel mir net Rotschlag; ech wosst, datt et een dréchent Stéck Buedem wier; dofir hunn ech dir gesot, datt ech en dës laang Zäit geniert hunn, an du gesäis, en huet vill Fruucht ervirbruecht.

23 An et huet sech erginn, datt den Här vum Wéngert zu sengem Dénger sot: Kuck hei; ech hunn och nach eng Branche vum Bam geplanzt; an dir wësst, datt dës Plaz um Buedem méi aarm war wéi déi éischt. Awer kuckt de Bam. Ech hunn en dës laang Zäit erniert, an en huet vill Fruucht gedroen; dofir, sammelt se a späichert se fir d’Saison, fir datt ech se fir mech selwer preservéiere kann.

24 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet nach eng Kéier zu sengem Kniecht gesprach: Kuck heihinner, a kuck nach eng aner Branche, déi ech geplanzt hunn; kuck, ech hunn se och geniert, a se huet Fruucht ervirbruecht.

25 An hien huet zum Kniecht gesprach: Kuck heihinner, a kuck déi läscht. Kuck, dës hunn ech op ee gutt Stéck Buedem geplanzt; an ech hunn en dës laang Zäit geniert, an nëmmen een Deel vum Bam huet edel Fruucht ervirbruecht, mee den aneren Deel vum Bam huet wëll Fruucht ervirbruecht; kuck, ech hunn dëse Bam geniert genausou ewéi déi aner.

26 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet zum Kniecht gesprach: Briech déi Branchen of, déi keng gutt Fruucht ervirbruecht hunn, a gehei se an d’Feier.

27 Mee kuckt, de Kniecht huet zu him gesprach: Looss eis e schneiden a ronderëm ophacken an en e wéineg méi laang nieren, fir datt en dir vläicht gutt Fruucht bréngt, déi s du fir déi Zäit, déi kënnt, alagere kanns.

28 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert an de Kniecht vum Här vum Wéngert hunn all Fruucht vum Wéngert geniert.

29 An et huet sech erginn: Eng laang Zäit ass vergaang, an den Här vum Wéngert huet zu sengem Kniecht gesprach: Komm, looss eis an de Wéngert erofgoen, fir datt mir rëm am Wéngert schaffen. Well kuck, d’Zäit kënnt méi no, an d’Enn kënnt geschwënn; dofir muss ech Fruucht fir d’Saison fir mech selwer alageren.

30 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert an de Kniecht sinn an de Wéngert erofgaang; a si koumen zu dem Bam, deem déi natierlech Branchen ofgebrach waren a wou déi wëll Branchen agepropft gi waren; a kuckt, Fruuchte vun all Zort hunn op deem Bam gelaascht.

31 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet vun der Fruucht geschmaacht, all Zort no hirer Zuel. An den Här vum Wéngert sot: Kuck, mir hunn dëse Bam sou laang gefleegt, an ech hu mir vill Fruucht fir d’Saison gelagert.

32 Mee kuck, dës Kéier huet e vill Fruucht ervirbruecht, an dorënner ass keng, déi gutt wär. A kuck, et gëtt do schlëmm Fruucht vun all Zort; a se nëtzt mir näischt, trotz all eiser Aarbecht; an elo deet et mir Wéi, datt ech dëse Bam verléiere soll.

33 An den Här vum Wéngert sot zum Dénger: Wat solle mir mam Bam maachen, fir datt ech erëm gutt Fruucht fir mech selwer preservéiere kann?

34 An de Kniecht huet zu sengem Här gesprach: Kuck, well s du d’Branche vum wëllen Olivebam agepfropft hues, hunn se d’Wuerzele geniert, sou datt se liewen an net futti gaange sinn; dofir gesäis du, datt se nach gutt sinn.

35 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet zu sengem Kniecht gesprach: De Bam nëtzt mir näischt, a seng Wuerzelen nëtze mir näischt, soulaang e béis Fruucht ervirbréngt.

36 Dach weess ech, datt d’Wuerzele gutt sinn, a fir mäin eegenen Zweck hunn ech se behal; a wéinst hirer grousser Kraaft hunn se bis elo aus de wëlle Branchë gutt Fruucht ervirbruecht.

37 Mee kuck, déi wëll Branchen si gewuess an hunn seng Wuerzelen iwwerwuchert; a well déi wëll Branchen seng Wuerzelen iwwerwältegt hunn, huet e vill béis Fruucht ervirbruecht; a well en sou vill béis Fruucht ervirbruecht huet, gesäis du, datt en ufänkt, futti ze goen; a gläich wäert e räif gi sinn, an d’Feier geworf ze ginn, ausser mir maachen eppes, fir en ze behalen.

38 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet zu sengem Kniecht gesprach: Looss eis an den ënneschten Deel vum Wéngert erofgoen a kucken, ob déi natierlech Branchen och béis Fruucht ervirbruecht hunn.

39 An et huet sech erginn: Si sinn an den ënneschten Deel vum Wéngert erofgaang. An et huet sech erginn: Si hu gesinn, datt d’Fruucht vun den natierleche Branchen och verduerwe gi war, jo, vun der éischten an der zweeten an der leschten; a se waren all verduerwe ginn.

40 An déi wëll Fruucht vun der leschte Branche hat deen Deel vum Bam iwwerwältegt, dee gutt Fruucht ervirbruecht hat, jo, sou datt d’Branche verwielecht an ofgestuerwe war.

41 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet gekrasch an zum Kniecht gesprach: Wat hätt ech soss nach fir mäi Wéngert maache kënnen?

42 Kuck, ech hu gewosst, datt all Fruucht vum Wéngert verduerwe gi war, ausser dësen hei. An elo sinn och dës, déi eng Kéier gutt Fruucht ervirbruecht hunn, verduerwe ginn; an elo sinn all Beem vu mengem Wéngert fir näischt gutt, ausser ofgehaen an an d’Feier geworf ze ginn.

43 A kuck, dëse leschten, vun deem d’Branche verwielecht ass, hunn ech op ee gutt Stéck Buedem geplanzt; jo, op dat Stéck, dat mir virun all aneren Deeler vum Land vu mengem Wéngert erwielt war.

44 An du hues gesinn, datt ech och dat ewechgeschnidden hunn, wat dësem Stéck Buedem eng Laascht war, sou datt ech dëse Bam a senger Plaz planze konnt.

45 An du hues gesinn, datt een Deel dovunner gutt Fruucht ervirbruecht huet an een Deel dovunner wëll Fruucht; a well ech d’Branchen dovunner net ofgebrach an an d’Feier geworf hunn, kuck, sou hunn se déi gutt Branche iwwerwältegt, datt e verwielecht ass.

46 An elo, kuck, trotz all der Suergfalt, déi mir fir mäi Wéngert geholl hunn, si seng Beem verduerwe ginn, sou datt se keng gutt Fruucht droen; an dës hat ech gehofft ze preservéieren, fir se fir d’Saison fir mech selwer ze anzelageren. Mee kuck, se si wéi de wëllen Olivebam ginn, a se si vu kengem Wäert, ausser ofgehaen an an d’Feier geworf ze ginn; an et deet mir wéi, datt ech se verléiere soll.

47 Mee wat hätt ech soss nach a mengem Wéngert maache kënnen? Hunn ech meng Hand erschlaffe gelooss, datt ech en net geniert hätt? Neen, ech hunn e geniert, an ech hunn ronderëm opgehackt, an ech hunn e beschnidden, an ech hunn e gedüngt; an ech hu meng Hand bal de ganzen Dag laang ausgestreckt, an d’Ënn kënnt no erbäi. An et deet mir wéi, datt ech all Beem vu mengem Wéngert ëmhaen an an d’Feier geheie soll, fir datt se verbrennen. Wien ass et, dee mäi Wéngert verduerwen huet?

48 An et huet sech erginn, datt den Dénger zu sengem Meeschter sot: Ass et net d’Houfregt vun ärem Wéngert—hunn seng Äscht net d’Wuerzelen, déi gutt sinn, iwwerwältegt? A well d’Branchen hir Wuerzelen iwwerwältegt hunn, kuck, sou sinn se méi schnell gewuess wéi d’Kraaft vun de Wuerzelen, a se zéien d’Kraaft u sech. Kuck, ech soen, ass net dat de Grond, datt d’Beem vun dengem Wéngert verduerwe gi sinn?

49 An et huet sech erginn: Den Här vu Wéngert huet zu sengem Kniecht gesprach: Looss eis dorunner goen an d’Beem vum Wéngert ëmhaen an an d’Feier geheien, fir datt se net fir de Buedem vu mengem Wéngert eng Laascht sinn; well ech hunn alles gemaach. Wat hätt ech soss nach fir mäi Wéngert maache kënnen?

50 Mee kuckt, de Kniecht huet zum Här vum Wéngert gesprach: Verschoun en nach e bëssen.

51 An den Här huet gesprach: Jo, ech wëll en nach e bësse verschounen; well et deet mir Wéi, datt ech d’Beem vu mengem Wéngert verléiere soll.

52 Dofir looss eis vun deenejéinege Branchen huelen, déi ech am ënneschten Deel vu mengem Wéngert geplanzt hunn, a looss eis se deem Bam apfropfen, vun deem se komm sinn; a looss eis vum Bam déijéineg Branchen ofbriechen, wou d’Fruucht ganz batter ass, an déi natierlech Branchen amplaz apfropfen.

53 An dës wëll ech maachen, fir datt de Bam net futti geet, datt ech mir vläicht d’Wuerzelen dovunner fir mäin eegenen Zweck behale kann.

54 An, kuckt, d’Wuerzele vun den natierleche Branchë vum Bam, deen ech iwwerall geplanzt hunn, wou ech wollt, liewen nach; dofir, fir se och fir mäin eegenen Zweck ze erhalen, wäert ech vun de Branchë vun dësem Bam huelen, an ech wäert se drop pfropfen. Jo, ech wëll se op d’Branche vun hirem Mammebam pfropfen, fir dat ech d’Wuerzele fir mech selwer behale kann, sou datt se, wann se staark genuch sinn, mir vläicht gutt Fruucht ervirbréngen a mir d’Fruucht vu mengem Wéngert dach nach zur Herrlechkeet gereecht.

55 An et huet sech erginn: si hu vum natierleche Bam geholl, dee wëll gi war, an hunn an déi natierlech Beem agepropft, déi och wëll gi waren.

56 A si hunn och vun den natierleche Beem geholl, déi wëll gi waren, an hunn an hire Mammebam agepropft.

57 An den Här vum Wéngert huet zum Kniecht gesprach: Briech déi wëll Branchen net vun de Beem, ausser déijéineg, déi ganz batter sinn; an an déi solls du apfropfen no deem, wat ech gesot hunn.

58 An nach eng Kéier wëlle mir d’Beem vum Wéngert nieren, a mir wëllen hir Branchë beschneiden; a mir wëlle vun de Beem déijéineg Branchë briechen, déi räif gi sinn, déi futti goe mussen, a se an d’ Feier geheien.

59 An dës maachen ech, fir datt vläicht hir Wuerzele Kraaft kréien, well se gutt sinn, a fir datt wéinst der Verännerung vun de Branchen dat Gutt dat Béist iwwerwältegt.

60 An well ech déi natierlech Äscht an hir Wuerzele preservéiert hunn, an déi natierlech Äscht nees an hire Mamme-Bam agegraff hunn, an d’Wuerzele vun hirem Mamme-Bam preservéiert hunn, fir datt, d’Beem vu mengem Wéngert vläicht nees gutt Fruucht droen; an datt ech erëm Freed un der Fruucht vu mengem Wéngert hunn, a, vläicht, mech immens freeën, datt ech d’Wuerzelen an d’Äscht vun der éischter Fruucht preservéiert hunn—

61 Dofir, maacht iech op a berufft Dénger, fir datt mir mat all eiser Muecht fläisseg kënnen am Wéngert schaffen, fir de Wee virzebereeden, fir datt ech erëm déi natierlech Fruucht ervirbrénge kann—déi natierlech Fruucht, déi gutt ass an déi wäertvollst vun all aner Fruucht.

62 Dofir looss eis dorunner goen an eng leschte Kéier mat aller Kraaft schaffen, well kuck, d’Enn kënnt no erbäi, an dëst ass déi leschte Kéier, datt ech mäi Wéngert beschneide wäert.

63 Pfropft d’Äscht an; fänkt bei de Leschten un, fir datt se déi Éischt sinn, an déi Éischt déi Lescht, a grueft ronderëm d’Beem, souwuel al wéi och jonk, déi Éischt an déi Lescht; an déi Lescht an déi Éischt, fir datt all nach eng Kéier fir déi leschte Kéier geniert ginn.

64 Dofir hack se ronderëm op, a beschneid se, an düng se nach eemol, fir d’lescht, well d’Enn kënnt no erbäi. A falls dës lescht Apropfung wiisst an natierlech Fruucht ervirbréngt, da sollt dir de Wee prett maachen, datt se wuesse kann.

65 An esoubal se ufänken ze wuessen, sollt dir d’Äscht ewechhuelen, déi batter Friichten droen, jee no der Stäerkt vun de gudden an hirer Gréisst; an dir sollt déi schlecht net op eemol ewechhuelen, fir datt hir Wuerzelen net ze staark fir de Pfropf sinn, an de Pfropf stierft, an ech d’Beem vu mengem Wéngert verléieren.

66 Well et deet mir leed, datt ech d’Beem vu mengem Wéngert verléiere soll; dofir sollt dir déi Schlecht ewechhuelen, sou wéi déi Gutt wuesse loossen, fir datt d’Wuerzel an d’Spëtzt gläich staark sinn, bis déi Gutt déi Schlecht iwwerwannen, an déi Schlecht ofgehaakt an an d’Feier gehäit ginn, fir datt se de Buedem vu mengem Wéngert net belaaschten; an esou wäert ech déi Schlecht aus mengem Wéngert ewechkréien.

67 An d’Branchë vum natierleche Bam wëll ech erëm an den natierleche Bam apfropfen.

68 An d’Branchë vum natierleche Bam wëll ech op déi natierlech Branchë vum Bam pfropfen; an esou wëll ech se erëm zesumme féieren, datt se d’natierlech Fruucht ervirbréngen, a se wäerten eent sinn.

69 An déi schlëmm wäerten ewech geworf ginn, jo, eraus aus dem Land vu mengem Wéngert; well kuck, nëmmen nach dës eng Kéier wëll ech mäi Wéngert beschneiden.

70 An et huet sech erginn: Den Här vum Wéngert huet säi Kniecht geschéckt; an de Kniecht ass gaang an huet gemaach, wéi den Här him gebueden hat, an huet aner Kniechten erbäibruecht; an et waren nëmmen e puer.

71 An den Här vum Wéngert huet zu hinne gesprach: Gitt dorunner a schafft mat aller Kraaft am Wéngert. Well kuckt, dëst ass déi leschte Kéier, datt ech mäi Wéngert nieren; well d’Enn ass no, an déi Zäit, déi kënnt, kënnt schnell méi no; a wann dir zesumme mat mir mat aller Kraaft schafft, wäert dir Freed u menger Fruucht hunn, déi ech fir mech alagere wäert fir déi Zäit, déi gläich komme wäert.

72 An et huet sech erginn: D’Kniechte sinn higaangen an hunn mat aller Kraaft geschafft; an den Här vum Wéngert huet och mat hinne geschafft; a si hunn dem Gebot vum Här vum Wéngert an allem gefollegt.

73 An déi natierlech Fruucht huet erëm ugefaangen, am Wéngert do ze sinn; an déi natierlech Branchen hunn ugefaangen, iwwer d’Moossen ze wuessen an ze dreiwen; an et huet een ugefaangen, déi wëll Branchen ofzebriechen an ewechzegeheien; an et huet een d’Wuerzel an d’Spëtzt matenee gläich gehal, no hirer Kraaft.

74 An esou hunn si mat allem Fläiss geschafft, no de Geboter vum Här vum Wéngert, bis d’Béist ganz aus dem Wéngert ewechgeholl war, an den Här hat fir sech selwer preservéiert, datt d’Beem nees déi natierlech Friichte gedroen hunn; an se si gi wéi ee Kierper, an d’Friichte waren ënnerenee gläich; an den Här vum Wéngert hat sech déi natierlech Friichten erhale, déi him vun Ufank un am wäertvollste war.

75 An et huet sech erginn: Wéi den Här vum Wéngert gesinn huet, datt seng Fruucht gutt war an datt säi Wäigaart net méi verduerwe war, huet hien seng Kniechten erbäigeruff an zu hinne gesprach: Kuckt, dës leschte Kéier hu mir mäi Wéngert geniert; dir gesitt, datt ech no mengem Wëlle gemaach hunn; an ech hunn déi natierlech Fruucht behal, datt se gutt ass, jo, wéi se am Ufank war. A geséint sidd dir, well dir bei der Aarbecht mat mir a mengem Wéngert fläisseg waart a mäi Gebot gehalen hutt a mir déi natierlech Fruucht erëm bruecht hutt, sou datt mäi Wéngert net méi verduerwen ass an dat Schlëmmt ewechgeworf ass, kuckt, dofir wäert dir mat mir Freed hunn wéinst der Fruucht vu mengem Wéngert.

76 Well kuckt, fir eng laang Zäit wëll ech d’Fruucht vu mengem Wéngert fir mech alagere fir déi Zäit, déi kënnt, déi schnell méi no kënnt; a fir d’Lescht hunn ech mäi Wéngert geniert a beschnidden an opgehackt a gedüngt; dofir wëll ech vun der Fruucht fir eng laang Zäit alagere fir mech, no deem, wat ech gesprach hunn.

77 A wann d’Zäit kënnt, datt béis Uebst erëm a mäi Wéngert kënnt, da wäert ech déi Gutt an déi Schlecht sammelen; an déi Gutt wäert ech fir mech behalen, an déi Schlecht wäert ech op hir eege Plaz ewechgeheien. An da kënnt déi Zäit, déi kënnt, no, an d’Enn; a mäi Wéngert wëll ech mat Feier verbrenne loossen.