1 Elo kuckt, et huet sech erginn: Ech, Jakob, hu mengem Vollek vill duerch d’Wuert gedéngt (an ech kann nëmmen e wéineg vu menge Wierder schreiwen, well et schwiereg ass, eis Wierder op Placken ze gravéieren), a mir wëssen, datt dat, wat mir op d’Placke schreiwen, bestoe bleiwe muss;

2 Mee alles, wat mir op eppes aneschtes ewéi Placke schreiwen, muss vergoen a verschwannen; mee mir kënnen e puer Wierder op Placke schreiwen, déi eise Kanner, an och eise léiwe Bridder, e bësse Wëssen iwwer eis oder iwwer hir Pappe ginn—

3 Elo, an dësem hu mir Freed; a mir schaffe mat Fläiss dorunner, dës Wierder op Placken opzeschreiwen, an der Hoffnung, datt eis léif Bridder an eis Kanner se mat dankbarem Häerz unhuelen an drop kucken, fir datt si mat Freed dovunner léieren an net mat Trauregkeet, och net mat Veruechtung, wat hir éischt Elteren ugeet.

4 Well mir hunn dëst hei zu dem Zweck geschriwwen, datt si wësse kënnen, datt mir vu Christus gewousst hunn an honnerte vu Jore viru sengem Kommen op seng Herrlechkeet gehofft hunn; an net nëmme mir selwer hunn op seng Herrlechkeet gehofft, mee och all déi helleg Propheten, déi virun eis gewiescht sinn.

5 Kuckt, si hunn u Christus gegleeft an de Papp a sengem Numm veréiert, an och mir veréieren de Papp a sengem Numm. An aus dësem Zweck hale mir d’Gesetz vum Moses, et weist eis Séilen op hien; an aus dësem Grond ass et eis gehellegt zur Gerechtegkeet, sou wéi et dem Abraham an der Wüüst ugerechent gouf, de Geboter vu Gott ze follegen, andeems hie säi Jong Isaak geaffert huet, wat e Sënnbild vu Gott a sengem Eenzege Gebuerene Jong ass.

6 Dofir siche mir d’Propheten, a mir hu vill Offenbarungen an de Geescht vun der Prophezeiung; an andeems mir all dës Temoignagen hunn, kréie mir eng Hoffnung, an eise Glawe gëtt ganz grouss a staark, sou datt mir wierklech am Numm vum Jesus befeele kënnen an d’Beem eis follegen, oder d’Bierger, oder d’Welle vum Mier.

7 Mee den Här Gott weist eis ons Schwächt, fir datt mir wëssen, datt mir déi Muecht, dëst alles ze maachen, duerch seng Gnod genéissen, duerch seng grouss Erofloossung géigeniwwer de Mënschekanner.

8 Kuckt, grouss a wonnerbar sinn d’Wierker vum Här. Wéi onbegräiflech sinn d’Déifte vu senge Geheimnisser; an et ass onméiglech, datt de Mënsch all seng Weeër erausfanne kann. A kee Mënsch weess iwwert seng Weeër, ausser et gëtt him opgedeckt; dofir, Bridder, veruecht d’Offenbarunge vu Gott net.

9 Well kuckt, duerch d’Muecht vu sengem Wuert ass de Mënsch op d’Uewerfläch vun der Äerd komm, an d’Äerd ass duerch d’Muecht vu sengem Wuert erschaf ginn. Dofir, wa Gott fäeg ass ze schwätzen, an d’Welt war, a ze schwätzen, an de Mënsch erschaf gouf, o, firwat wär hien dann net fäeg, der Äerd oder der Aarbecht vu sengen Hänn op hirer Uewerfläch no sengem Wëllen a senger Freed ze befeelen?

10 Dofir, Bridder, kuckt net, fir dem Här Rotschlag ze ginn, mee Rotschlag vu senger Hand unzehuelen. Well kuckt, dir wësst selwer, datt hie mat Weisheet réit, mat Gerechtegkeet a grousser Baarmhäerzegkeet iwwert all seng Wierker.

11 Dofir, léif Bridder, loosst iech mat him versönen duerch d’Versönung vum Christus, sengem Eenzege Gebuerene Jong, an dir kënnt eng Opersteeung kréien, no der Muecht vun der Opersteeung, déi am Christus ass, a kënnt als Éischt-Friichte vum Christus Gott presentéiert ginn, andeems dir Glawen hutt, an eng gutt Hoffnung op Herrlechkeet an him kritt hutt, ier hien sech am Fleesch manifestéiert.

12 An elo, meng Léif, verwonnert iech net, datt ech iech dës Saache soen; firwat schwätzt dir net iwwer d’Versönung vum Christus a kommt zu engem perfekte Wësse vun him, sou wéi dir d’Wësse vun enger Opersteeung an der kommender Welt erreecht hutt?

13 Kuckt, meng Bridder, wie prophezeit, soll prophezeien, fir datt d’Mënsche verstinn; well de Geescht seet d’Wourecht a litt net. Dofir schwätzt hie vun eppes, wéi et wierklech ass, a vun eppes, wéi et wierklech wäert sinn; dofir ass ons dëst kloer gesot ginn zur Erléisung vun eiser Séil. Mee kuckt, mir stinn als Zeien dovunner net eleng; well Gott huet et och zu de Propheten an aler Zäit gesot.

14 Mee kuckt, d’Judde sinn ee bornéiert Vollek gewiescht; a si hunn d’Wierder vun der Kloerheet veruecht an d’Propheten ëmbruecht an no deem getruecht, wat si net hu verstoe kënnen. Dofir, wéinst hirer Blannheet—an dës Blannheet ass doduerch komm, datt si iwwer d’Zil eraus gekuckt hunn—hunn si fale missten; well Gott huet hinnen seng Einfachheet ewechgeholl an hinne vill Saache ginn, déi si net verstinn, well si et esou gewënscht hunn. A well si et gewënscht hunn, huet Gott et ginn, fir datt si trëllen.

15 An elo ginn ech, Jakob, vu Gott ugestallt ze prophezeien; well aus dem Wierke vum Geescht, deen a mir ass, erkennen ech, datt d’Judde wéinst hirem Trëllen de Stee verwerfe wäerten, op deem si bauen an eng sécher Grondlag kéinten hunn.

16 Mee kuck, laut de Schrëften, dëse Stee soll dat grousst, an dat lescht an dat eenzegt séchert Fundament ginn, op deem d’Judden opbaue kënnen.

17 An elo, meng Léif, wéi ass et méiglech, datt si, déi dach déi sécher Grondlag verworf hunn, jeemools doropper baue kënnen, sou datt se zu hirem Eckstee gëtt?

18 Kuckt, meng Bridder, déi ech gär hunn, ech wëll dëst Geheimnis virun iech opdecken, souwäit ech net iergendwéi a menger Festegkeet am Geescht gerëselt ginn a wéinst menger iwwergrousser Suerg ëm iech trëllen.