Een lange weg van zoeken

Een paar maanden geleden mocht ik samen met de familie Spijkerman naar Amerika reizen, officieel voor de bruiloft van Tyler Hanks en Esmé Spijkerman. Maar God had een veel groter doel met die reis.

Ik verbleef in het huis van Jacob Price en zijn familie. Jacob heeft een tijd als zendeling in onze gemeente gediend. Vanaf het eerste moment voelde ik me welkom in hun gezin. Hun liefde en oprechtheid raakten me diep. Het was alsof ik thuiskwam in een warm bad van geloof en vriendschap.

We deden prachtige dingen samen: bergwandelingen, zwemmen, een bezoek aan Yellowstone park. Maar het waren niet per se de activiteiten die mijn hart veranderden – het waren de gesprekken. Avondenlang spraken we over geloof, twijfels, vragen en persoonlijke ervaringen. Ik kon alles kwijt: mijn frustraties, mijn vele vragen, mijn onzekerheid. En telkens werd ik opnieuw omringd door geduld, begrip en liefde.

Met Jacob en zijn collega Eva bezocht ik ook Salt Lake City. We bezochten het Conferentiecentrum, spraken met zusterzendelingen en deelden diepe gesprekken. Op de terugweg naar huis voelde ik dat er iets in mij begon te verschuiven.

Die zondag, voordat de kerkdienst begon, bad ik opnieuw het gebed dat ik al drie jaar lang bad: ‘Heer, laat mij zien of dit waar is. Of, op zijn minst, inspireer mij vandaag het juiste te doen.’

Ik had dit gebed zó vaak gebeden, zonder ooit een echt antwoord te voelen. Maar die dag was het anders. Elke toespraak tijdens de avondmaalsdienst sloot naadloos aan op mijn vragen. En de les tijdens de zondagsschool leek direct voor mij geschreven. Het kon geen toeval zijn. Het was alsof God mij persoonlijk antwoordde. Het ging allemaal over God vertrouwen, stappen te zetten ondanks niet alle antwoorden te hebben, en uit je boot te stappen en zijn hand te grijpen.

En toen voelde ik het: de Geest, niet alleen in mijn hart, maar door mijn hele lichaam. Overweldigend, krachtig, onmiskenbaar echt. Ik wist ineens dat dit niet zomaar een mooi verhaal was. Joseph Smith kon dit niet hebben verzonnen. Het Boek van Mormon was geen fabel. Dit is waar.

Terug in het huis van Jacob kon ik het niet langer binnenhouden. Terwijl hij even bezig was met zijn eten, floepte het eruit: ‘Ik wil me laten dopen.’ Hij draaide zich verbaasd om: ‘Wacht… wat? Hier? In Utah?’ – ‘Ja’, zei ik. Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling.

Toch leek het bijna onmogelijk. Omdat ik al een tijd niet meer actief was in de kerk en geen regelmatige lessen had gevolgd, waren de regels in Utah streng. Het zag ernaar uit dat ik mijn doop moest uitstellen.

Maar toen herinnerde Esmé mij aan iets bijzonders: nog vóór de vakantie was ik meegegaan naar de inzegening van Debby’s kindje, Emma-Louisa. Doordat ik daar aanwezig was geweest bij een kerkdienst, telde dat mee.

En hier kwam een wonderlijk detail: de twee zendelingzusters die mij in vier dagen alle lessen gaven, droegen precies diezelfde namen. De één heette Emma, de ander Louisa. Toen we dat ontdekten, waren we allemaal sprakeloos. Voor mij was dit geen toeval, maar een bevestiging van God dat Hij dit allemaal in handen had.

En zo mocht ik mij laten dopen. Arie Spijkerman doopte mij, Esmé en Joëlle zongen het lied ‘Oceans’ onder begeleiding van Tylers pianospel, en dertien teruggekeerde zendelingen legden mij de handen op. Het was emotioneel, intens en doordrenkt van de Geest.

Toen ik boven water kwam, kon ik maar één ding zeggen: ‘God is goed!’

Stuur uw geloofsversterkende inzichten en ervaringen (graag met een passende foto met hoge resolutie) naar uw plaatselijke redacteur Melina van Andel: melinan@hotmail.com