Christus’ licht door ons laten schijnen – bespiegeling over mijn vader

Illustratie, David Green

Misschien is er iemand die je naar de andere kant van de sluier is voorgegaan, iemand aan wie je in december en met Kerstmis wat extra denkt.

Voor mij is dat mijn vader. Hij is jarig in december. Hij is bijna achttien jaar geleden vlak na Kerstmis overleden.

Mijn vader moest altijd veel reizen voor zijn werk.

Hij reisde met het vliegtuig in een tijd dat er nog geen koptelefoons of oordopjes waren. Er was geen scherm in de rugleuning van de stoel voor hem. Geen online entertainment. Geen mobiele telefoon, tablet of laptop.

In die tijd had je, om op reis de tijd te doden, drie keuzes: slapen; een boek, tijdschrift of krant lezen; of praten met degene die naast je zit.

Mijn vader koos altijd voor het laatste.

Hij kwam na elke reis thuis met een verhaal over zijn buurman of -vrouw. Zijn of haar levensverhaal!

Ik weet niet hoeveel mijn vader over zichzelf heeft verteld. Maar hij had een heel bijzonder vermogen: de gave van een luisterend oor. Mensen voelden zich op hun gemak bij hem. Comfortabel genoeg om hun persoonlijke verhalen te delen: hartzeer en triomfen en alles daartussenin.

En omdat mijn vader altijd een optimist was, een ware discipel van Jezus Christus, weet ik dat mensen zich na hun vlucht gekend, gehoord, geliefd, gelukkig en een beetje optimistischer voelden dan toen ze aan boord gingen.

Mijn vader geloofde in iets wat ouderling Neal A. Maxwell (1926–2004) van het Quorum der Twaalf Apostelen eens schreef: ‘Dezelfde God die een bepaalde ster precies in de juiste kring had geplaatst, voordat die duizenden jaren later tijdens de viering van de geboorte van het Kind in Bethlehem verscheen, heeft ieder van ons minstens net zo aandachtig in de juiste menselijke kring geplaatst, zodat we het landschap van ons eigen leven kunnen verlichten als wij daartoe gewillig zijn, zodat ons licht anderen niet alleen leidt maar ook opwarmt.’

Bij een andere gelegenheid beschreef ouderling Maxwell dat idee als volgt: ‘[Gods] planning en precisie hebben niet alleen betrekking op astrofysische omloopbanen, maar ook op menselijke omloopbanen. […] Net als de kerstster heeft ieder van ons, als we getrouw zijn, een voorbestemde omloopbaan.’

Ga je aandacht besteden aan de mensen in je menselijke omloopbaan?

Wie heeft de God van het universum op jouw pad geplaatst?

Hoe kun je als discipel van Jezus Christus doelbewuster hun weg verwarmen en verlichten?

De bron van alle licht – onze Heiland, Jezus Christus – vraagt ons om het licht dat we van Hem ontvangen te laten schijnen (zie Mattheüs 5:14–16; 3 Nephi 12:14–16). Dat doen we onder andere door aandacht aan de mensen om ons heen te schenken. Erken ze. Luister naar ze. Houd van ze. Ons licht schijnt het felst als we liefhebben zoals Jezus liefhad.

In deze tijd waarin we de geboorte vieren van Hem die de bron van alle licht is, deel ik mijn overtuiging dat Hij ons persoonlijk kent en dat Hij ieder van ons liefheeft. Hij verlicht niet alleen het pad, maar zorgt ook door zijn oneindige, intieme verzoening voor het pad huiswaarts.