Wonder boven wonder tijdens onverwacht geboorteavontuur in Italië

Willem-Paul was altijd al actief op sociale media en deelde de vreugde over de goede afloop van de vroeggeboorte van hun zoon Scott online. Hun verhaal trok de aandacht van de media. Al snel kreeg Willem-Paul een appje van een journalist van de Stentor die zijn bericht had gelezen. Het balletje begon te rollen: van een artikel in de Stentor op 25 juni naar meerdere kranten (zelfs in de regio Brabant) en het AD, opgepikt door het populaire blad Ouders van Nu, en uiteindelijk een verschijning op televisie ruim een maand later.

‘Zo meteen wordt jullie verhaal nog verfilmd!’ grapte een vriend op Facebook.

Twee dagen voor vertrek naar huis voelt Loussanna regelmatig krampjes. Voor de zekerheid belt ze een medisch specialist in Nederland, die haar geruststelt: geen reden tot zorg. Rond 33 weken komt dit vaker voor. Het kindje zakt wat lager en dat kan oefenweeën veroorzaken.

Maar die nacht wordt ze steeds wakker van pijnlijke weeën. Na opnieuw contact met de specialist krijgen ze het advies om te laten controleren of er sprake is van ontsluiting.

‘Toen verloor ik op de wc voor het eerst bloed. We beseften dat we moesten gaan rijden,’ vertelt Loussanna.

Zo hard als ze kunnen, scheuren ze van hun vakantiehuisje in the middle of nowhere naar het beste kinderziekenhuis in de regio, op een uur rijden, in Genua. De kronkelige bergwegen vertragen hen, maar op de tolwegen kunnen ze weer vol gas. Ondertussen volgen de weeën elkaar steeds sneller op. Ze bellen het noodnummer — waar vrijwel alleen Italiaans wordt gesproken.

‘Ik riep: “Bambino!”’ vertelt Willem-Paul. Vervolgens krijgen ze in gebrekkig Engels het advies de snelweg te verlaten zodat een ambulance hen kan vinden.

Op het gevoel neemt Willem-Paul een willekeurige afslag. Toevallig blijkt daar een parkeerplaats te zijn. ‘Ik geloof echt dat ik daarin door God ben geleid’, vertelt hij aan journaliste Vera de Vries van de Stentor. ‘Eenmaal op de parkeerplaats kon ik namelijk zeggen dat we bij Albisola waren.’

Twee minuten verder staat een ander ziekenhuis waar ze niet van afwisten — maar het enige in de omgeving dat kan helpen bij de bevalling. De ambulance arriveert in een mum van tijd en haalt Loussanna op. Willem-Paul rijdt met de jongens achter de ambulance aan, waarna in het ziekenhuis haar vliezen breken.

‘Om 5.41 uur hoorde ik op de gang onze zoon Scott huilen,’ zegt Willem-Paul.

De ouders van Loussanna halen de jongens zo snel mogelijk op vanuit Nederland, en Willem-Paul en Loussanna blijven nog een paar weken met Scott in Italië.

Na bijna drie weken zonder de andere kinderen kijken ze ernaar uit om thuis te zijn en samen te genieten van hun nieuwe aanwinst. Scott herstelt boven verwachting. Een iets minder spannende ambulancerit volgt — maar toch met een vleugje spanning. Na twee weken intensive care en ultra-hygiënische omstandigheden staan ze er nu alleen voor om voor hun kwetsbare zoon te zorgen. In een couveuse reist Scott, samen met zijn moeder, per ambulance naar huis. Dit keer zonder zwaailicht, in een rustig tempo. Willem-Paul rijdt erachteraan, vol dankbaarheid dat hij er een gezonde zoon bij heeft.

In veel kranten stond hun getuigenis, met de woorden van Willem-Paul:

‘Het voelt alsof we op het randje van een scheermes hebben gewandeld. We geloven in God en geloven dat we zijn geholpen toen we op het nippertje een afslag namen die ons naar het enige ziekenhuis in de buurt kon brengen. Het had zo makkelijk anders kunnen aflopen, maar de dankbaarheid overheerst.’

Later voegde hij voor de Liahona nog enkele ervaringen toe waarin ze de hand van de Heer herkenden:

‘We voelden ons echt gedragen. Toen ik in de ochtend naar buiten ging om eten te zoeken voor Loes, stond op de gevel van het eerste eettentje waar ik tegenaan liep de naam Scotto. Dat was echt een knipoog om ons te laten weten dat Hij bij alle details van ons avontuur betrokken was, al voelde het in eerste instantie als willekeurige chaos.’

Ook vertelde hij dat ze enkele maanden eerder een gezin met vier kinderen op bezoek hadden in hun wijk in Apeldoorn. De man was Nederlands, de vrouw Italiaans. Er was meteen een klik, en ze wisselden contactgegevens uit. Het gezin kwam uit Genua — toevallig de enige, zij het prille, vrienden in de buurt op wie hij kon terugvallen. Na de hectiek van die nacht nam Willem-Paul contact met hen op, in de hoop op hulp voor een slaapplek voor hem en de jongens. De vrouw reageerde direct: ze hielp Loussanna in het ziekenhuis aan praktische benodigdheden.

‘We hebben ook stappen van geloof moeten zetten om alle vragen en onzekerheid te trotseren’, zei Willem-Paul. ‘De Heer heeft ons stap voor stap door alle praktische uitdagingen geleid rondom het papierwerk en het regelen van de terugreis. Mensen en organisaties, maar ook cultuur- en taalverschillen, maakten dingen soms extreem ingewikkeld. Als we leken vast te lopen, maakten we wonderen mee door de juiste persoon te treffen die ons weer vooruit hielp.’

Een redacteur van MAX Vakantieman las hun verhaal in het AD en zag er een mogelijke match in voor het programma. Op 4 augustus verschenen ze op televisie, met een zoet slapende Scott in Loussanna’s armen, in de studio van MAX Vakantieman.

Het was een enerverende tijd waarin ze niet op alle media-aandacht zaten te wachten. Toch voelden ze zich geïnspireerd om op de verzoeken in te gaan en zo misschien Gods licht te laten schijnen.

Hun verhaal was niet alleen indrukwekkend vanwege de omstandigheden rondom zijn geboorte, maar ook omdat het ons herinnert aan de bijzondere manieren waarop God in ons leven werkt — vaak op momenten en via wegen die wij zelf niet kunnen voorzien. Juist wanneer we het niet weten, wanneer we voor keuzes staan of geen uitweg zien, mogen we vertrouwen op de leiding van de Heer. Als wij doen wat binnen ons vermogen ligt en openstaan voor zijn hulp, geeft Hij precies dat duwtje of steuntje in de rug dat nodig is. Alles werkt dan samen ten goede — zoals beloofd in Leer en Verbonden 90:24.