«Οι διατάξεις του ναού ενώνουν, συνδέουν και επισφραγίζουν», Λιαχόνα, Σεπ 2025.
Ιστορικές προοπτικές για τον Οίκο του Κυρίου
Οι διατάξεις του ναού ενώνουν, συνδέουν και επισφραγίζουν
Η ιστορία του έργου ναού κατά τις τελευταίες ημέρες δείχνει ενθουσιασμό και αποκάλυψη γραμμή επάνω στη γραμμή για τις βαπτίσεις εξ υποκαταστάσεως υπέρ των νεκρών.
Εικονογράφηση υπό Dan Burr
Η Μπέτσυ Κινγκ Ντουζέτ βούτηξε στα παγωμένα νερά του ποταμού Μισσισσιππή. Η 58χρονη χήρα και νεοφώτιστη από το Κονέκτικατ βαπτίσθηκε τότε για τους θείους της, την πεθερά της και τον πατριό του συζύγου της.
Ο Προφήτης Τζόζεφ Σμιθ είχε προσφάτως διδάξει τους Αγίους, τον Αύγουστο του 1840, σχετικά με τη διδαχή του βαπτίσματος υπέρ των νεκρών. Μέσα στον ενθουσιασμό τους, έκαναν βαπτίσεις στον ποταμό, αφού ο Ναός στη Ναβού δεν είχε ολοκληρωθεί. Οι γυναίκες βαπτίζονταν για τους άνδρες και οι άνδρες για τις γυναίκες. Σύντομα, ωστόσο, ο Κύριος αποκάλυψε στον Τζόζεφ Σμιθ ότι οι βαπτίσεις για τους αποθανόντες προγόνους πρέπει να γίνονται σε αφιερωμένους ναούς (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 124:28-35). Και το 1845, ο Μπρίγκαμ Γιανγκ ανακοίνωσε ότι οι γυναίκες θα πρέπει να βαπτίζονται για τις γυναίκες και οι άνδρες για τους άνδρες.
Ο σύζυγος της Μπέτσυ, ο Φιλήμων Ντουζέτ, είχε πεθάνει έξι χρόνια νωρίτερα. Εκείνη αψήφησε τα παγωμένα νερά για να βαπτισθεί για τους αποθανόντες συγγενείς του όπως επίσης και για τους δικούς της. Αυτό περιελάμβανε το βάπτισμα για τον πατριό του Φιλήμονος, τον Τζέσσι Πις, ο οποίος πέθανε 50 χρόνια νωρίτερα, όταν η Μπέτσυ ήταν μικρό κορίτσι. Μπορεί να μην τον είχε συναντήσει ποτέ, αλλά πιθανότατα γνώριζε γι’ αυτόν και ήξερε το όνομά του και τη σχέση του με τον Φιλήμονα και τη μητέρα του, Μάρθα Γουίνγκ. Η Μπέτσυ είχε γνωρίσει τη Μάρθα, όταν ζούσε.
Η Μπέτσυ βαπτίστηκε ως αντιπρόσωπος του Τζέσσι σχεδόν αμέσως μετά τις αποκαλύψεις για το βάπτισμα υπέρ των νεκρών. Και αυτή και ο σύζυγός της ονόμασαν ένα από τα παιδιά τους Τζέσσι. Ο βιολογικός πατέρας του Φιλήμονος, που ονομαζόταν επίσης Φιλήμων, πέθανε όταν εκείνος ήταν βρέφος και ο Τζέσσι Πις έγινε πατριός του, όταν ο Φιλήμων ήταν τριών ετών και βοήθησε τη Μάρθα να τον μεγαλώσει.
Η ανατροφή των παιδιών με θετούς γονείς ήταν κοινή στην Αμερική του δεκάτου ογδόου και δεκάτου ενάτου αιώνα. Τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας και τα υψηλά ποσοστά νέων γάμων σήμαιναν ότι πολλοί άνθρωποι ζούσαν σε μονογονϊκές ή μικτές οικογένειες. Έτσι, οι οικογενειακοί δεσμοί ανάμεσα στους Ντουζέτ και τους Πις διαμορφώθηκαν εκ νέου δύο φορές: μία φορά όταν η μητέρα του Φιλήμονος παντρεύτηκε τον Τζέσσι Πις και μία δεύτερη φορά μέσω των βαπτίσεων υπέρ των νεκρών.
Σχέδιο του βαπτιστηρίου στον αρχικό Ναό της Ναβού
Λυτρώνοντας αγαπημένα πρόσωπα
Το βάπτισμα εξ υποκαταστάσεως ένωσε αυτές τις θνητές σχέσεις με έναν τρόπο που θα διαρκούσε για όλη την αιωνιότητα. Όπως έγραψε ο Τζόζεφ Σμιθ, το βάπτισμα υπέρ των νεκρών είναι ένας «συνδετικός κρίκος» που δένει τους ζωντανούς με τους νεκρούς, «διότι εμείς χωρίς αυτούς δεν μπορούμε να τελειοποιηθούμε. Ούτε αυτοί μπορούν να τελειοποιηθούν χωρίς εμάς» (Διδαχή και Διαθήκες 128:18).
Ο Τζόζεφ Σμιθ δίδαξε ότι χωρίς αυτόν τον συνδετικό κρίκο, η Γη θα πατασσόταν με κατάρα, κάτι που θα καθιστούσε τη Γη ένα τίποτα, δημιουργημένη χωρίς σκοπό (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 128:17-18). Έναντι αυτής της λιτής διακήρυξης ήταν η ένδοξη αποκάλυψη του Τζόζεφ για τη δύναμη να δένει όλα τα τέκνα του Θεού μαζί για την αιωνιότητα.
Εκτός από τη σημασία των διατάξεων δι’ αντιπροσώπου για λογαριασμό των αποθανόντων μελών της οικογένειας, ο Τζόζεφ τόνισε ότι οι ζώντες ωφελούνται επίσης: «Και πλέον, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, επιτρέψτε μου να σας διαβεβαιώσω ότι αυτές είναι αρχές που αφορούν στους νεκρούς και τους ζώντες οι οποίες δεν μπορούν να ξεπεραστούν με ελαφρότητα, καθόσον αφορούν στη σωτηρία μας» (Διδαχή και Διαθήκες 128:15).
Για τον Τζόζεφ Σμιθ, αυτές οι αποκαλύψεις ήταν βαθιά προσωπικές. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Άλβιν, είχε πεθάνει το 1823 και ο Τζόζεφ αισθάνθηκε την απώλεια στη ζωή του. Σε μία αποκάλυψη του 1836, ο Τζόζεφ είχε ένα όραμα για το «επουράνιο βασίλειο του Θεού και τη δόξα του» και «την υπερβατική ομορφιά της πύλης» και «τους όμορφους δρόμους αυτού του βασιλείου». Στο μέσον αυτού του μεγάλου οράματος σχετικά με το επουράνιο βασίλειο, είδε επίσης ξεχωριστά μέλη της οικογένειας που γνώριζε και αγαπούσε, συμπεριλαμβανομένου του αδελφού του Άλβιν. «Θαύμαζε» που ο Άλβιν, ο οποίος δεν είχε ποτέ βαπτισθεί, ήταν κληρονόμος «του επουράνιου βασιλείου του Θεού». (Βλ. Διδαχή και Διαθήκες 137:1-6.)
Πριν από τη θεμελίωση του κόσμου
Η σύνδεση μεταξύ ζώντων και αποθανόντων αγαπημένων προσώπων καταδεικνύει το μεγαλοπρεπές μέγεθος της ανθρώπινης σωτηρίας, διότι εκείνοι οι οποίοι «[πεθαίνουν] χωρίς τη γνώση του Ευαγγελίου» (Διδαχή και Διαθήκες 128:5) είναι γνωστοί και ένα μονοπάτι για τη λύτρωσή τους παρέχεται προτού έλθουν στη Γη. Πράγματι, το βάπτισμα υπέρ των νεκρών καθιερώθηκε για τη «σωτηρία [μας] από καταβολής κόσμου» (Διδαχή και Διαθήκες 128:8). Τις αποκαλύψεις σχετικά με το βάπτισμα υπέρ των νεκρών ακολούθησαν μεταγενέστερες αποκαλύψεις σχετικά με τις διατάξεις επισφράγισης. Η επισφράγιση των παιδιών στους γονείς έγινε η υψίστη διάταξη που παρείχε συνδετικά στοιχεία για όλους όσοι έζησαν ποτέ (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 138:47-48).
Σε μία όμορφη ομιλία γενικής συνέλευσης από τον Απρίλιο του 2018, ο Πρεσβύτερος Ντέιλ Γ. Ρένλαντ της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων περιέγραψε τη δύναμη αυτών των επισφραγιστικών συνδέσεων:
«Ο Θεός, με την άπειρή Του ικανότητα, επισφραγίζει και θεραπεύει άτομα και οικογένειες παρά την τραγωδία, την απώλεια και τις δυσχέρειες…
»…Μέσω της εξιλεωτικής θυσίας Του, ο Ιησούς Χριστός προσφέρει αυτές τις ευλογίες σε όλους, τόσο στους νεκρούς, όσο και στους ζωντανούς».
Ακριβώς όπως η Μπέτσυ Κινγκ Ντουζέτ πίστευε και εμπιστευόταν, όταν βούτηξε στον ποταμό Μισισιπή για λογαριασμό του πατριού της, εμείς, όλοι μας, μπορούμε να συνδεθούμε, να επισφραγισθούμε, να δεσμευθούμε και να ενωθούμε μαζί αιωνίως.