Ο Θεός μού έδωσε ειρήνη

Από την Ολίβια Αράγια, Τσιλάν, Χιλή

Η σύνδεση που απολάμβανα με τον Επουράνιο Πατέρα με βοήθησε σε μία πολύ δύσκολη στιγμή.

Καθώς ετοιμαζόμασταν να τραγουδήσουμε κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης αφιέρωσης του ναού της Κονσεπσιόν στη Χιλή το 2018, όλα τα μέλη της χορωδίας νέων ενηλίκων που διηύθυνα είχαν τον ίδιο στόχο: να κάνουν το μουσικό και πνευματικό έργο που είναι αναγκαίο για να δώσουμε στον Θεό την καλύτερη προσφορά μας.

Με τα μέλη της χορωδίας, από δύο πασσάλους στην πόλη Τσιγιάν, αφοσιώθηκα στο να είμαι όσο πιο αγνή μπορούσα. Ήθελα να αντικατοπτρίζω το Φως του Χριστού στη ζωή μου. Ήθελα η προσφορά που δώσαμε στον Θεό στον άγιο οίκο Του να είναι όσο το δυνατόν πιο τέλεια. Ήξερα ότι αν κάναμε αυτό που μας αναλογούσε, ο Επουράνιος Πατέρας θα μας βοηθούσε και θα τραγουδούσαμε όπως Εκείνος θα επιθυμούσε να τραγουδήσουμε.

Κατά τη διάρκεια της αφιέρωσης, τραγουδήσαμε με τις φωνές και την καρδιά μας. Νομίζω ότι άγγελοι τραγούδησαν μαζί μας. Ο ήχος της χορωδίας ήταν τέλειος. Αισθανθήκαμε ότι η χάρη του Θεού ήταν μαζί μας και ότι ήταν ευχαριστημένος με την προσφορά μας. Αυτό το συναίσθημα παρέμεινε στις σκέψεις μου για πολύ καιρό.

Μετά την αφιέρωση του ναού, ένιωσα να γαλουχούμαι πνευματικά και να γίνομαι ένα με τον Επουράνιο Πατέρα. Αισθάνθηκα δυνατότερη σύνδεση μαζί Του από ό,τι είχα βιώσει ποτέ. Αυτή η σύνδεση ήταν τόσο δυνατή, που ένιωθα πνευματικά να κατευθύνομαι ως προς το τι να ζητώ όταν προσεύχομαι (βλ. Νεφί Γ΄ 19:24).

Τη στιγμή της αφιέρωσης του ναού, ήμουν πέντε εβδομάδων έγκυος. Λίγους μήνες αργότερα, απέβαλα το μωρό μου. Ήταν φριχτή στιγμή. Ένιωσα τόσο λυπημένη, ειδικά όταν έμαθα ότι ίσως να μην μπορέσω να κάνω περισσότερα παιδιά.

Όμως αυτή η δύσκολη εμπειρία συνέβη σε μία στιγμή που ένιωθα ιδιαιτέρως δυνατή πνευματικώς. Κατάλαβα ότι είχα προετοιμαστεί γι’ αυτήν τη στιγμή μέσω της προσφοράς που είχαμε κάνει στον ναό. Η πνευματική δύναμη που είχα βιώσει με βοήθησε να υπερνικήσω αυτήν τη δοκιμασία, επειδή ο Επουράνιος Πατέρας ήταν μαζί μου και μου έδωσε γαλήνη.

Λίγο καιρό αργότερα, ο Θεός ευλόγησε τον σύζυγό μου και εμένα με ένα θαύμα. Ήμασταν πανευτυχείς όταν ο γιος μας, ο Αρτούρο, απέκτησε μια μικρή αδελφή, την Ντανιέλα.

Δεν θα μπορούσα να αντέξω αυτή την εμπειρία χωρίς τη στενή επαφή που είχα με τον Επουράνιο Πατέρα. Ήξερα ότι όλα θα ήταν εντάξει και σύμφωνα με το θέλημά Του. Η ενθύμηση αυτών των πραγμάτων εξακολουθεί να γεμίζει την καρδιά μου με χαρά και ευγνωμοσύνη.