Μαθήματα που διδάχθηκα καλώντας τον Χριστό να συγγράψει την ιστορία μου

Ακολούθησα σπουδές, τόσο προπτυχιακές όσο και νομικές. Παντρεύτηκα στα μέσα της νομικής μου εκπαίδευσης. Απέκτησα τον πρώτο μου γυιο ένα χρόνο αφότου πέρασα τις εξετάσεις. Είχα μωρά και ο σύζυγός μου και εγώ τα αγαπούσαμε και τα γαλουχούσαμε ενώ εργαζόμασταν και οι δύο. Ήταν πολυάσχολη, μερικές φορές ταραχώδης. Ήμασταν συναισθηματικά φορτισμένοι και μερικές φορές κουρασμένοι. Τον υποστήριξα και εκείνος υποστήριξε εμένα. Η οικογένεια ήταν, και εξακολουθεί να είναι, η πρώτη μας προτεραιότητα. Ο σύζυγός μου και εγώ επιζητήσαμε έμπνευση σε αυτές τις επιλογές και στη χρονική στιγμή. Ήταν αυτό που νιώσαμε την έμπνευση να κάνουμε. Προσπαθούσαμε να αφήσουμε τον Θεό να επικρατήσει.

Από οικονομική και επαγγελματική άποψη, θα ήταν λογικό να αναβάλω την απόκτηση παιδιών μέχρι να καθιερωθώ περισσότερο στην καριέρα μου. Όμως αφήνοντας τον Κύριο να συγγράψει τις ιστορίες μας, μερικές φορές κάνουμε πράγματα που ο κόσμος δεν μπορεί να βγάλει νόημα. Αντιμετώπιζα την εγκυμοσύνη, τη γέννηση μωρών, τη φροντίδα παιδιών, το πήγαινε έλα με το ίδιο αυτοκίνητο για τον περιορισμό των εξόδων, το πρωτάθλημα μικρών παιδιών, τις ευθύνες της Εκκλησίας, το να είμαι υποστηρικτική σύζυγος και τις επαγγελματικές μου επιδιώξεις. Δεν θα άλλαζα τη διαχείριση πολλών ευθυνών, επειδή μου έδιναν χαρά. Αισθανθήκαμε βέβαιοι στην πορεία μας, διότι αφήναμε τον Θεό να επικρατήσει.

Παρακαλώ μην παρεξηγήσετε. Δεν προτείνω σε όλους να ακολουθήσουν την πορεία μου. Οι ιστορίες μας δεν είναι ίδιες. Αναφέρω τη δική μου γιατί είναι αυτό που ξέρω. Ωστόσο, το μόνο πράγμα που έχουμε κοινό είναι το κίνητρό μας: να αφήσουμε τον Θεό να επικρατήσει.

Το να είμαι μητέρα είναι η ύψιστη προτεραιότητά μου. Είναι η υπέρτατη χαρά μου. Ο Θεός ευλόγησε τους πρώτους γονείς μας και τους πρόσταξε να «αυξ[ηθούν] και πληθ[υνθούν] και [να γεμίσ[ουν] τη γη» (Γένεσις 1:28). Η πρώτη εντολή που δόθηκε στον Αδάμ και την Εύα «αναφερόταν στη δυνατότητα που είχαν να γίνουν γονείς».

Ο πρωταρχικός προσανατολισμός μου είναι προς τη μητρότητα. Αυτός ο προσανατολισμός δεν ήταν ασυμβίβαστος με την επιμελή επιδίωξή μου για εκπαίδευση. Έχουμε προσταχθεί να επιζητούμε μάθηση – μέρος της οποίας έρχεται κατά την επιδίωξή μας για μόρφωση. Προέρχεται επίσης από τη γονική ιδιότητα, με την οποία μαθαίνουμε να γινόμαστε σαν τον Θεό καθώς γαλουχούμε χαρακτηριστικά αγάπης, συμπόνιας και υπομονής.

Το να αφήσουμε τον Θεό να επικρατήσει περιλαμβάνει να Τον προσκαλέσουμε να συμμετάσχει στον χρονισμό των επιλογών μας.

Είμαι αιωνίως ευγνώμων που έχω λάβει έμπνευση από τον Κύριο και καθοδήγηση από προφήτες για να βοηθήσω τον σύζυγό μου και εμένα στον χρόνο της επιλογής μας να καλέσουμε παιδιά στην οικογένειά μας, όταν το κάναμε. Είμαι τόσο ευγνώμων που ενήργησα σύμφωνα με τις προτροπές και δεν άφησα εγκόσμιες επιρροές, ανέσεις, τιμή ή χρήματα να παρεμποδίσουν την επιλογή να εκπληρώσω τις θείες δυνατότητές μου στη γέννηση και ανατροφή παιδιών.

Women with and without Children [Γυναίκες με και χωρίς παιδιά], υπό Caitlin Connolly, δεν μπορεί να αντιγραφεί

Το μέτρο της δημιουργίας μας

Εάν οι άνδρες και οι γυναίκες πάψουν να έχουν και να γαλουχούν παιδιά, αυτή η θνητή εμπειρία τελειώνει. Είναι ζωτικά σημαντικό τότε, ούτε να παραμελούμε ούτε να απορρίπτουμε την ιερή ευθύνη της γονικής ιδιότητος.

Μία αφθονία δεδομένων κοινωνικής επιστήμης καταδεικνύει τον καθοριστικό, αρνητικό αντίκτυπο στα έθνη και τους πολιτισμούς που σταματούν να έχουν παιδιά. Σε πολλά μέρη του κόσμου, ο μέσος αριθμός γεννήσεων ζώντων νεογνών ανά γυναίκα είναι μικρότερος από δύο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μας αντικαθιστούν.

Ως ηγέτες της Εκκλησίας, ανησυχούμε για τις πρόσφατες τάσεις στον γάμο και τη γέννηση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα τελευταία 30 χρόνια, έχουμε δει μια πτώση οκτώ έως εννέα ποσοστιαίων μονάδων σε εκείνους τους πολίτες που έχουν παντρευτεί ποτέ. Αυτοί οι αριθμοί «αντιπροσωπεύουν ένα παγκόσμιο πρόβλημα». Όταν οι άνθρωποι δεν παντρεύονται, γεννιούνται λιγότερα παιδιά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφατα πέρασαν ένα «κατώφλι που, μεταξύ των ενηλίκων ηλικίας 18-55 ετών, το ποσοστό ανύπαντρων ενηλίκων χωρίς παιδιά είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό των παντρεμένων ενήλικων με παιδιά».

Τα παιδιά είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση του πολιτισμού. Είναι ζωτικής σημασίας στο ένδοξο σχέδιο ευδαιμονίας. Η εντολή του Θεού προς τα παιδιά Του να πολλαπλασιασθούν και να κατακυριεύσουν την γη «ισχύει και στο παρόν».

Λεπτομέρεια από το Us with Them and Them with Us [Εμείς με αυτούς και αυτοί με εμάς], υπό Caitlin Connolly, δεν μπορεί να αντιγραφεί

Αφήστε τον Κύριο να συγγράψει την ιστορία σας

Γνωρίζω ότι η ειλικρινής επιθυμία πολλών καρδιών μπορεί να είναι να παντρευτούν και να μεγαλώσουν παιδιά. Ωστόσο, πολλοί είναι μόνοι ή υποφέρουν από στειρότητα. Η πιο κοντινή μου φίλη, που δεν έχει παντρευτεί ποτέ και δεν είχε δικά της παιδιά, έχει αγαπήσει και φροντίσει τα δικά μου. Δεν υποκαθιστά τα δικά της παιδιά. Είναι απόδειξη ότι ο προσανατολισμός της παραμένει προς τη μητρότητα.

Ο γυιος και η νύφη μου έχουν προσπαθήσει να αντιμετωπίσουν τη δυσκολία των επαναλαμβανόμενων αποβολών. Η επιθυμία τους είναι ενάρετη. Επιζητούν να αφήσουν τον Θεό να επικρατήσει στη ζωή τους. Να θυμάστε, όταν ζητούμε με πίστη να αφήσουμε τον Ιησού Χριστό να είναι ο αρχηγός και τελειωτής της ιστορίας μας, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να παίξουμε μία δυσάρεστη αφήγηση με την ελπίδα ότι θα είναι, αν και επώδυνη, τελικά μεγαλύτερη και πιο επουράνια από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε.

Μεταξύ των αγαπητών μου φίλων είναι ένα άτεκνο ζευγάρι που παντρεύτηκε αργότερα στη ζωή του και υπέφερε από στειρότητα. Ρώτησαν με πίστη εάν θα έπρεπε να υιοθετήσουν παιδιά. Αντί για ένα μωρό, αισθάνθηκαν την παρότρυνση να υιοθετήσουν τέσσερις αδελφές – ηλικίας 5 έως 17 ετών. Απολύτως, θετικά, όχι η αφήγηση που είχαν γράψει για τον εαυτό τους. Αλλά ω, τι υπέροχη ιστορία Εκείνος έχει γράψει μαζί τους.

Όποιες και αν είναι οι προσωπικές μας συνθήκες, είμαστε όλοι μέρος της οικογένειας του Θεού, μέλη μιας επίγειας οικογένειας και προετοιμαζόμαστε να γίνουμε αιώνιοι γονείς. Οι ευλογίες της υπερύψωσης που γίνονται διαθέσιμες σε εμάς μέσω του Σωτήρος, Ιησού Χριστού, περιλαμβάνουν τους απογόνους. Και επομένως, είτε επισφραγισθούμε και γεννήσουμε παιδιά σε αυτήν τη ζωή ή στην επόμενη, ο σκοπός μας είναι η υπερύψωση – η οποία μπορεί να είναι δική μας, εάν συνάψουμε και τηρήσουμε διαθήκες. Όταν εισερχόμαστε σε μία σχέση διαθήκης με τον Θεό, είμαστε κάθετα συνδεδεμένοι με Εκείνον και δεν είμαστε ποτέ μόνοι. Είμαστε ευλογημένοι με «ένα επιπλέον μέτρο αγάπης και ελέους [Του]».

Ως λαός της διαθήκης, σχεδιάζουμε και προετοιμαζόμαστε για γάμο και για να αποκτήσουμε και να γαλουχήσουμε παιδιά. Τι ιερή και άγια κλήση! Αγαπούμε και καθοδηγούμε και τελούμε διακονία και είμαστε γονείς για να δείχνουμε την αγάπη μας για τον Θεό και τα τέκνα Του – επειδή θέλουμε Εκείνος να επικρατήσει στη ζωή μας.

Είναι μία ένδοξη εποχή να είμαστε ζωντανοί και να συνάπτουμε διαθήκες με Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Η κατανόηση του ρόλου, του σκοπού και της ευθύνης μας στο σχέδιο ευδαιμονίας είναι εξευγενιστική, καθησυχαστική και χαρούμενη. Η γνώση ότι έχουμε έναν ζώντα προφήτη που μας προετοιμάζει για αυτό που βρίσκεται μπροστά, μου φέρνει ειρήνη, ακόμη και αισιοδοξία, εν μέσω αβεβαιότητος. Η σχέση διαθήκης μου με τον Θεό μου δίνει αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση μου στη διαθήκη είναι στον Ιησού Χριστό.

Καταθέτω μαρτυρία ότι Εκείνος ζει, ότι η αγάπη Του για εμάς εκδηλώνεται στην προθυμία Του να προσφέρει τη ζωή Του και την Εξιλέωσή Του για τον καθέναν από εμάς.