«Ο Κύριος με οδήγησε σπίτι», Λιαχόνα, Σεπ 2025.
Φωνές των Αγίων των Τελευταίων Ημερών
Ο Κύριος με οδήγησε στο σπίτι
Καθώς ακολούθησα μία πνευματική προτροπή να επιστρέψω στη Βολιβία, ο Κύριος με οδήγησε σε αιώνιες οικογενειακές ευλογίες.
Εικονογράφηση υπό David Malan
Ενώ έκανα το διδακτορικό μου και δίδασκα μουσική στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσπαθούσα να ζω το Ευαγγέλιο και να αισθάνομαι την επιρροή του Θεού στη ζωή μου. Ήμουν μακριά από το σπίτι μου και μερικές φορές ένιωθα μοναξιά, αλλά ένιωθα την αγάπη Του και τη φωνή Του να καθοδηγεί τις αποφάσεις μου.
Μια μέρα μου ένιωσα το συναίσθημα ότι έπρεπε να επιστρέψω στην πατρίδα μου, τη Βολιβία. Η επιστροφή δεν ήταν μια απόφαση που πήρα ελαφρά τη καρδία. Τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά αφού προσευχήθηκα, ένιωσα έντονα ότι έπρεπε να επιστρέψω γιατί με περίμενε κάτι σημαντικό.
Μετά την επιστροφή μου, ένα πτυχιακό πρόγραμμα στη μουσική άνοιξε σ’ ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Βολιβίας, στο οποίο βρήκα δουλειά ως καθηγητής.
Στον τομέα που ανήκω, σύντομα συνάντησα μία νέα γυναίκα που δεν είχα ξαναδεί. Οι γονείς της είχαν μεταστραφεί στην Εκκλησία, ενώ εγώ ετοιμαζόμουν να φύγω για τις Ηνωμένες Πολιτείες χρόνια νωρίτερα. Αρχίσαμε να βγαίνουμε και παντρευτήκαμε, γεγονός που αποτέλεσε μεγάλη ευλογία για τη ζωή μου.
Πριν από δύο χρόνια, η γιαγιά μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Ήμασταν πολύ κοντά. Όταν ήμουν μικρός, μου έλεγε: «Θα είσαι πάντα μαζί μου και ξέρω ότι θα με φροντίσεις».
Επειδή είχα επιστρέψει στο σπίτι, ήμουν εκεί όταν με χρειαζόταν, περνώντας χρόνο μαζί της κάθε μέρα κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών της. Δεν προσχώρησε στην Εκκλησία πριν από τον θάνατό της, αλλά αγαπούσε το περιοδικό Λιαχόνα, το Βιβλίο του Μόρμον και τη γενική συνέλευση. «Τα πιστεύω όλα» έλεγε.
Αργότερα, είχα την ευλογία να βρίσκομαι στο Ναό της Κοτσαμπάμπα στη Βολιβία με τους γονείς μου, όταν η γιαγιά μου επισφραγίσθηκε στον σύζυγό της, ο οποίος είχε πεθάνει νέος. Εκείνη δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Αισθάνθηκα ότι ήταν εκεί στον ναό μαζί μας, χαρούμενοι και μαζί ξανά. Ήταν όμορφο θέαμα να βλέπω τους γονείς μου στην αίθουσα επισφράγισης να στέκονται ως αντιπρόσωποι γι’ αυτούς.
Δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στη ζωή μας, αλλά ο Κύριος γνωρίζει πού θα πρέπει να βρισκόμαστε. Γνωρίζει επίσης πώς να μας ευλογεί και θα μας οδηγήσει να ενεργούμε στη θέση Του ώστε να ευλογούμε άλλους. Εάν εμπιστευτούμε τη σοφία και την καθοδήγησή Του, ξέρω ότι Εκείνος μπορεί να αξιοποιήσει περισσότερο τη ζωή μας απ’ ό,τι εμείς μπορούμε από μόνοι μας.