«Ο κορωνοϊός σχεδόν εμπόδισε το όνειρό της για τη Χορωδία του Ταμπερνάκλ», Λιαχόνα, Σεπ 2025.
Ο COVID σχεδόν εκτροχίασε το όνειρό της για τη Χορωδία του Ταμπερνάκλ
Η απομόνωση της καραντίνας δίδαξε ένα βαθυστόχαστο μάθημα: Την χριστοειδή αγάπη για τους μοναχικούς.
Το φθινόπωρο του 2024, λίγο καιρό αφότου κλήθηκε να γίνει σύμβουλος οργάνωσης περιοχής στην Περιοχή Κεντρικής Ευρώπης, η Λάουρα Ετσάρρι Ερμόσο ταξίδευσε περισσότερα από 8.047 χιλιόμετρα από το σπίτι της στην Παμπλόνα της Ισπανίας για να τραγουδήσει ως προσκεκλημένο μέλος της The Tabernacle Choir at Temple Square.
Βρισκόταν στη Σωλτ Λέηκ Σίτυ της Γιούτας των Η.Π.Α. για μόλις τρεις ημέρες, όταν βρέθηκε θετική στον κορωνοϊό και μπήκε η ίδια σε καραντίνα. Η ευκαιρία της να τραγουδήσει στη χορωδία για την επερχόμενη γενική συνέλευση φαινόταν ανέφικτη.
Στη μοναξιά και την απομόνωση του δωματίου του ξενοδοχείου της, γονάτισε και προσευχήθηκε. Ήλπιζε για ίαση. Λαχταρούσε να μπορέσει να τραγουδήσει. Κράτησε την πίστη της.
Έναν χρόνο νωρίτερα
Σε μία δύσκολη εποχή απώλειας όταν οι θεραπείες για γονιμότητα απεδείχθησαν ανεπιτυχείς και η μητέρα της υπέφερε από Αλτσχάιμερ, η αδελφή Ετσάρρι δεν μπορούσε να βρει τη φωνή της για να τραγουδήσει όπως κάποτε. Ήταν δύσκολο, γιατί η μουσική αποτελούσε πάντα σημαντικό μέρος της ζωής της. «Είναι μια ανάγκη που είχα πάντα από τότε που ήμουν κοριτσάκι» είπε.
Η αδελφή Ετσάρρι (αριστερά) με τη μητέρα της, Μαρία.
Ενώ προσευχόταν, ήλθε μια σκέψη ότι έπρεπε να τραγουδήσει με περισσότερους ανθρώπους. Μία εβδομάδα αργότερα, επικοινώνησε μαζί της ένας μέλος εξουσίας της Εκκλησίας, ο οποίος της πήρε συνέντευξη. «Μίλησε για ένα μουσικό έργο που ξεκινούσε η Εκκλησία και ότι αναζητούσαν τραγουδιστές» είπε η αδελφή Ετσάρρι.
Δεν είπε τον συγκεκριμένο σκοπό, αλλά ύστερα από μία δεύτερη συνέντευξη, το μέλος της εξουσίας απεκάλυψε ότι η Εκκλησία ήθελε προσκεκλημένους τραγουδιστές για το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Συμμετεχόντων της Χορωδίας του Ταμπερνάκλ για να τραγουδήσουν στη γενική συνέλευση.
«Και άρχισα να κλαίω, γιατί δεν ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί, αλλά ένιωσα ότι ο Κύριος ήταν εκεί και ότι ο Κύριος με γνώριζε, και ήταν κάτι που δεν περίμενα ποτέ, μα ποτέ» είπε.
Το μονοπάτι προς τη Γενική Συνέλευση
Η συνέντευξη είχε μόνο προκαταρκτικό χαρακτήρα και ακολούθησε μια δεύτερη συνέντευξη με άλλους. Η αδελφή Ετσάρρι έπρεπε επίσης να ηχογραφήσει τον εαυτό της να τραγουδά και να υποβάλει αρκετές ηχογραφήσεις. Κατόπιν είχε μία τελική, εξ αποστάσεως συνέντευξη με τον βοηθό μουσικού διευθυντή της Χορωδίας του Ταμπερνάκλ, Ράιαν Μέρφυ. «Ήμουν πολύ νευρική» είπε.
Τελικώς, επελέγη μαζί με άλλους 13 από όλον τον κόσμο να τραγουδήσει στη γενική συνέλευση και τον Σεπτέμβριο του 2024 επιβιβάσθηκε σε ένα αεροπλάνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την άφιξή της, διαγνώσθηκε με κορωνοϊό και τότε ξεκίνησε η καραντίνα της.
Η απομόνωση μακριά από το σπίτι δίδαξε ένα βαθυστόχαστο μάθημα: Ο Σωτήρας θα παρείχε παρηγοριά στις πιο μοναχικές στιγμές της (βλ. Κατά Ιωάννην 14:26-27). «Νόμιζα ότι δεν θα τα κατάφερνα» είπε. «Ήμουν αρκετά αποθαρρυμένη, αλλά είχα πίστη. Ταυτόχρονα, δεν ένιωθα καλά. Τώρα ένας από τους κύριους στόχους μου είναι να αναζητήσω εκείνους που μπορεί να αισθάνονται μόνοι και να προσπαθήσω να τους δώσω αρωγή».
Μετά από οκτώ ημέρες απομόνωσης, η υγεία και η φωνή της ανέκαμψαν και έκανε εξάσκηση με τη χορωδία. Ένωσε τη φωνή της με εκατοντάδες στην εξέδρα του Κέντρου Συνελεύσεων και τραγούδησε στη γενική συνέλευση Οκτωβρίου 2024.
«Ο Θεός ζει. Μας γνωρίζει, καθέναν από εμάς» είπε. «Η μουσική είναι θεραπευτική, έχει θεραπευτική δύναμη και πρέπει να γεμίσουμε τη ζωή μας με μουσική. Είναι πολύ σημαντική. Αισθάνομαι ότι αυτό είναι κάτι που ο Κύριος προσπαθεί να μου πει: Γέμισε τη ζωή σου με μουσική».