ใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณ

สองสามเดือนก่อน ข้าพเจ้าเป็นประธานควบคุมการประชุมใหญ่สเตคสําหรับสเตคอายุหนึ่งปีที่มีถึง 10 หน่วย ผู้คนกว่า 2,000 คนเต็มโบสถ์ขนาดเล็กและเต็นท์สามหลังที่ตั้งไว้นอกอาคาร ประธานสเตคอายุ 31 ปี ภรรยาอายุ 26 ปี ทั้งคู่มีบุตรเล็กๆ สองคน เขานําสเตคที่กําลังเติบโตและเต็มไปด้วยความท้าทายนี้โดยไม่บ่นว่า—มีเพียงใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณ

ในการสัมภาษณ์ผู้ประสาทพร ข้าพเจ้าได้ทราบว่าภรรยาเขาป่วยหนักและเขาต่อสู้ดิ้นรนเพื่อดูแลเธอ หลังหารือเรื่องนี้กับประธานสเตค เราให้พรฐานะปุโรหิตแก่เธอ ข้าพเจ้าถามผู้ประสาทพรว่าเขาให้ปิตุพรโดยเฉลี่ยกี่คน

“แปดถึงสิบ” เขาตอบ

ข้าพเจ้าถาม “ต่อเดือน?”

เขาตอบ “ต่อสัปดาห์ครับ!” ข้าพเจ้าแนะนําเขาว่าการให้ปิตุพรมากขนาดนั้นทุกสุดสัปดาห์ไม่ใช่เรื่องฉลาด

“เอ็ลเดอร์โกดอยครับ” เขาตอบ “พวกเขามากันทุกสัปดาห์เลย มีทั้งสมาชิกใหม่และเยาวชนหลายคนด้วย” อีกครั้งที่ไม่มีการบ่นว่า—มีเพียงใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณ

หลังการประชุมภาคคํ่าวันเสาร์ของการประชุมใหญ่สเตค ระหว่างทางกลับโรงแรม ข้าพเจ้าสังเกตเห็นคนกําลังซื้ออาหารตามถนนยามดึก จึงถามคนขับรถว่าทําไมพวกเขาถึงออกมาซื้อตอนดึกขนาดนี้แทนที่จะซื้อตอนกลางวัน เขาตอบว่าคนเหล่านี้ต้องทํางานตอนกลางวันเพื่อให้มีเงินมาซื้อภายหลัง

“อ้อ พวกเขาทํางานวันนี้เพื่อมีกินวันพรุ่งนี้” ข้าพเจ้าพูด

แต่เขาแก้ให้ว่า: “ไม่ใช่ครับ พวกเขาหาเช้ากินคํ่าต่างหาก” ข้าพเจ้าหวังว่าสมาชิกของเราน่าจะมีสถานการณ์ที่ดีกว่านี้ แต่เขายืนยันว่าในส่วนนั้นของประเทศ คนมากมายเผชิญกับความท้าทายคล้ายๆ กัน เช้าวันรุ่งขึ้น ระหว่างการประชุมภาควันอาทิตย์ ยิ่งเพิ่งรู้ถึงสภาวการณ์เหล่านั้น ข้าพเจ้ายิ่งซาบซึ้งใจมากขึ้นต่อใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณของพวกเขา

ระหว่างเดินทางไปการประชุมวันอาทิตย์ ประธานสเตคกับข้าพเจ้าเห็นคู่สามีภรรยาเดินไปตามถนนพร้อมทารกหนึ่งคนกับเด็กน้อยสองคน เราหยุดรถและเสนอว่าจะขับรถไปส่ง พวกเขาประหลาดใจและดีใจมาก เมื่อข้าพเจ้าถามว่าพวกเขาต้องเดินไปโบสถ์ไกลแค่ไหน ผู้เป็นพ่อตอบว่าประมาณ 45 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมงขึ้นอยู่กับว่าเด็กเดินช้าหรือเดินเร็ว พวกเขาต้องเดินไปกลับไกลขนาดนี้ทุกวันอาทิตย์ แต่ไม่บ่นว่า—มีเพียงใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณ

วันอาทิตย์ก่อนการประชุมใหญ่สเตค ข้าพเจ้าไปเยี่ยมสาขาสองแห่งที่ใช้โรงเรียนรัฐบาลเป็นอาคารประชุม ข้าพเจ้าตกใจกับสภาพสมถะเรียบง่ายของอาคาร ซึ่งไม่มีแม้กระทั่งสิ่งอํานวยความสะดวกพื้นฐานบางอย่าง ขณะพบกับสมาชิกสองสามคนที่นั่น ข้าพเจ้าเตรียมขออภัยเรื่องสภาพที่ไม่พร้อมของอาคารประชุม แต่พวกเขามีความสุขที่มีอาคารประชุมใกล้ๆ จะได้ไม่ต้องเดินไกลเหมือนเช่นเคย อีกครั้งที่ไม่มีการบ่นว่า—มีเพียงใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณ

หลังการอบรมผู้นําในวันเสาร์ ประธานสเตคพาข้าพเจ้าไปการประชุมวันอาทิตย์ที่จัดขึ้นในบ้านเช่า มีผู้เข้าประชุม 240 คน แล้วอธิการก็แนะนําสมาชิกใหม่ 10 คนที่รับบัพติศมาในสัปดาห์นั้น กลุ่มผู้นมัสการกระจายอยู่ทั่วห้องเล็กๆ สองห้อง โดยมีสมาชิกส่วนหนึ่งนั่งอยู่ด้านนอกอาคารเพื่อดูการประชุมผ่านทางประตูและหน้าต่าง ไม่มีการบ่นว่า—มีเพียงใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณ

ข้าพเจ้าไปเยี่ยมประเทศเล็กๆ ที่สวยงามแห่งนี้ซึ่งรู้จักกันในนาม “อาณาจักรแห่งขุนเขา” เพื่อดูท้องถิ่นแห่งหนึ่งของศาสนจักรเตรียมเป็นสเตค หลังการประชุมในวันเสาร์ ข้าพเจ้าเข้าร่วมการประชุมวันอาทิตย์ของสาขาหนึ่งในบ้านเช่า ห้องศีลระลึกล้นออกมา หลายคนยืนอยู่นอกประตูเพื่อมีส่วนร่วม ข้าพเจ้าบอกประธานสาขาว่าเขาต้องมีบ้านหลังใหญ่กว่านี้ แต่ต้องประหลาดใจเมื่อเขาแจ้งว่านี่เป็นสมาชิกเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น อีกครึ่งหนึ่งจะมาประชุมศีลระลึกรอบที่สองหลังจบชั่วโมงที่สอง อีกครั้งที่ไม่มีการบ่นว่า—มีเพียงใบหน้ายิ้มละไมกับหัวใจสํานึกคุณ

ต่อมาข้าพเจ้ากลับไปเลโซโทเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุคร่าชีวิตทางรถยนต์ที่เกี่ยวข้องกับเยาวชนหลายคนของเรา ตามที่เอ็ลเดอร์ดี. ทอดด์ คริสทอฟเฟอร์สันได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้ เมื่อไปเยี่ยมครอบครัวและผู้นําเหล่านั้น ข้าพเจ้าคาดว่าจะพบกับบรรยากาศที่หม่นหมอง แต่กลับเจอวิสุทธิชนที่เข้มแข็งและฟื้นฟูจิตใจได้ดี พวกเขารับมือกับสถานการณ์ด้วยวิธีที่ยกระดับจิตใจและสร้างแรงบันดาลใจ

อึมโป อะนิซิอาห์ อึนคู วัย 14 ปี ผู้รอดชีวิตจากอุบัติเหตุในภาพนี้ แสดงให้เห็นเป็นอย่างดีด้วยคําพูดของเธอเองว่า: “วางใจในพระเยซูและมองดูที่พระองค์เสมอ เพราะโดยทางพระองค์เราจะพบสันติสุข และพระองค์จะทรงช่วยเหลือเราในกระบวนการเยียวยา”

นี่เป็นเพียงสองสามตัวอย่างที่เราเห็นเจตคติเชิงบวกเพราะพวกเขามีศูนย์กลางชีวิตอยู่ในพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ พวกเขารู้ว่าจะพบความช่วยเหลือและความหวังจากที่ใด

เหตุใดพระผู้ช่วยให้รอดจึงทรงช่วยพวกเขาและพวกเราได้ในทุกสภาวการณ์ของชีวิต? คําตอบอยู่ในพระคัมภีร์:

“และพระองค์จะเสด็จออกไป, ทรงทนความเจ็บปวดและความทุกข์และการล่อลวงทุกอย่าง …

“… และพระองค์จะทรงรับเอาความทุพพลภาพของพวกเขา, เพื่ออุทรของพระองค์จะเปี่ยมไปด้วยพระเมตตา … เพื่อพระองค์จะทรงรู้ … ว่าจะทรงช่วยผู้คนของพระองค์ตามความทุพพลภาพของพวกเขาได้อย่างไร”

ดังที่เอ็ลเดอร์เดวิด เอ. เบดนาร์สอน ไม่มีความเจ็บปวดทางกาย ความทุกข์ระทม หรือความอ่อนแอใดที่เราจะประสบ แล้วพระผู้ช่วยให้รอดไม่ทรงทราบ “ในชั่วขณะของความอ่อนแอ ท่านและข้าพเจ้าอาจร้องออกมาว่า ‘ไม่มีใครเข้าใจ [ว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง] …’ บางทีอาจไม่มีมนุษย์คนใดรู้ แต่พระบุตรของพระผู้เป็นเจ้าทรงรู้และเข้าใจ” เพราะเหตุใด? เพราะ “พระองค์ทรงเคยรู้สึกและเคยแบกภาระของเรามาก่อน”

ข้าพเจ้าขอปิดท้ายด้วยประจักษ์พยานในพระคำของพระคริสต์ใน มัทธิว 11:

“บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายได้หยุดพัก

“จงเอาแอกของเราแบกไว้ แล้วเรียนจากเรา เพราะว่าเราสุภาพอ่อนโยนและใจอ่อนน้อม และจิตใจของพวกท่านจะได้หยุดพัก

“ด้วยว่าแอกของเราก็พอเหมาะ และภาระของเราก็เบา”

เช่นเดียวกับวิสุทธิชนในแอฟริกา ข้าพเจ้ารู้ว่าสัญญานี้เป็นความจริง เป็นความจริงที่นั่นและในทุกๆ ที่ ข้าพเจ้าเป็นพยานถึงสิ่งนี้ในพระนามของพระเยซูคริสต์ เอเมน