Peningar á markaðnum
Í þetta sinn ætla ég að gera nákvæmlega það sem mamma bað um, hugsaði Anane.
Sönn saga frá Gana.
Anane brosti þegar hann gekk um götuna. Lyktin af steiktum fiski og skvaldur annasams fólks fyllti markaðinn. Hann var á leið heim til frænda. Mamma lét Anane fá peninga til að gefa frænda sínum.
Hann leit í kringum sig á alla básana sem seldu afurðir, matvæli og aðra hluti. Þá greip nokkuð athygli hans.
Það var matarbás sem hafði tvö af uppáhaldsgóðgætunum hans, karamellur og kex. Hann horfði á peningana sem mamma lét hann fá. Hundrað cedis er mikið, hugsaði hann. Uppáhaldsgóðgætið hans var aðeins 10 cedis. Frændi tæki líklega ekki eftir því þótt eitthvað vantaði.
Anane keypti góðgætið. Hann setti karamellu upp í sig og hélt áfram að ganga heim til frænda síns.
Frændi hans stóð fyrir utan húsið sitt þegar Anane gekk að því.
„Er það ekki Anane litli! Komdu hér,“ sagði frændi. „Hvað get ég gert fyrir þig?“
„Ég kom með peninga frá mömmu.“ Anane rétti honum peningana og setti síðan hendurnar aftur í vasann sinn. Sæi frændi að eitthvað af peningunum vantaði? Hann horfði á þegar frændi taldi þá.
„Takk fyrir að koma með þetta,“ sagði frændi.
Anane var feginn að frændi tók ekki eftir að það vantaði í upphæðina. Hann kvaddi og lagði af stað í hina löngu göngu heim. Á leiðinni lauk hann við að borða karamellurnar sínar og kexkökurnar.
„Hvernig var gangan til frænda?“ spurði mamma þegar Anane kom heim.
Hann yppti öxlum. „Hún var góð.“
„Takk fyrir að færa honum þessa peninga fyrir mig,“ sagði mamma.
Anane varð álútur. Það vaknaði hjá honum samviskubit. Hvað ef foreldrar hans kæmust að því að hann hafði eytt einhverju af peningunum? Hann vildi ekki missa traust þeirra.
Næsta morgun bað mamma Anane að kaupa eitthvað í næstu búð. „Komdu beint heim þegar þú ert búinn í búðinni, allt í lagi?“
„Allt í lagi.“ Anane gekk í gegnum markaðinn en stoppaði ekki til að kaupa neitt. Hann yggldi augnbrúnirnar og hugsaði: Nú ætla ég að gera nákvæmlega það sem mamma bað um.
Um leið og hann hafði lokið sér af fór hann beint heim. Hann lét mömmu fá alla afgangspeningana.
Þennan sunnudag fór Anane í Barnafélagsbekkinn sinn. „Góðan daginn!“ sagði kennarinn hans. „Í dag erum við að tala um hlýðni. Það er mikilvægt fyrir okkur að hlusta á foreldra okkar og taka góðar ákvarðanir.“
Anane hugsaði um peningana sem hann eyddi í karamellurnar og kexkökurnar. Hann fann verk í maganum. Hann vissi að hann hefði tekið ranga ákvörðun.
Eftir kirkju vildi Anane tala við foreldra sína. Hjarta hans hamaðist.
„Mamma, pabbi? Munið þið eftir peningunum sem þið fenguð mér til að fara með til frænda?“ spurði Anane. „Ég keypti góðgæti fyrir hluta þeirra.“ Hann horfði niður á gólfið. „Mér þykir það leitt.“
„Takk fyrir að vera heiðarlegur,“ sagði pabbi. „Ég er stoltur af þér.“
Anane brosti. Hann var svo glaður að hann sagði sannleikann. Honum leið vel hið innra eftir að hafa sagt foreldrum sínum frá þessu. Hann var þegar farinn að taka betri ákvörðun.
Myndskreyting: Aleksandar Zolotic