Ekki svo fullkomið
Fullkomnum degi Adeline var formlega lokið!
Sönn saga frá Frakklandi.
Adeline lauk við að teikna síðasta kassann á blaðið sitt. Við hlið hans skrifaði hún: Fara með bænir kvölds og morgna.
„Hvað er þetta?“ spurði mamma.
„Ég er að búa til gátlista fyrir morgundaginn,“ sagði Adeline. „Ég ætla að eiga fullkominn dag!“
Mamma lyfti augnbrúnunum. „Í alvöru?“
Adeline kinkaði kolli. „Í Barnafélaginu lærðum við um að fullkomnast í Kristi. Ég ætla að vera sérlega góð, svo ég geti átt fullkomna daga.“
„Það gleður mig að þú viljir taka góðar ákvarðanir,“ sagði mamma. „En veistu, það var aðeins ein manneskja á jörðinni sem var fullkomin – Jesús Kristur.“
Adeline andvarpaði. „Ég veit það. En mig langar virkilega að reyna! Ég held ég geti það.“
Þegar morguninn rann upp var Adeline tilbúin. Hún bjó um rúmið sitt og fór með morgunbænina.
Við morgunverðinn hjálpaði hún við að gefa litlu systur sinni, Sylviu, að borða. Þegar Sylvia hellti ferskjunum sínum yfir stólinn sinn, dró Adeline djúpt andann. Hún taldi upp að fjórum og hjálpaði við að þrífa.
Í skólanum leitaði Adeline að fólki sem þarfnaðist hjálpar. Lucas hafði tognað á ökkla, svo hún bar matarbakkann hans í hádeginu.
Þegar hún yfirgaf skólann, brosti Adeline sínu stærsta brosi til konunnar sem hélt skólahliðinu opnu. Konan virtist yfirleitt geðill. En í dag brosti hún til baka!
Eftir skóla gaf Adeline Sylviu uppáhalds tuskudýrið sitt til að leika sér við. Áður en hún fór að sofa, fór hún með bæn. Hún merkti við það sem var á listanum og hjúfraði sig ofan í sængina sína. Hún var mjög stolt og mjög þreytt. Hún var tilbúin fyrir annan fullkominn dag á morgun!
Þegar Adeline vaknaði daginn eftir, voru allar dúkkurnar hennar dreifðar um gólfið. Sylvia hélt á einni og var að sjúga hana. Hún hlýtur að hafa togað þær allar út!
„Sylvia!“ öskraði Adeline. „Ég sagði þér að snerta ekki dúkkurnar mínar!“ Hún greip dúkkuna sem Sylvia hélt á. Sylvia grét og hljóp í burtu.
Adeline leit á gátlistann sinn á hurðinni. Hún fékk sting í hjartað.
Mamma kom inn um leið og Adeline fann tár á kinninni.
„Hvað gerðist?“ spurði mamma.
„Ég gleymdi að fara með bæn. Ég bjó ekki um rúmið mitt.“ Rödd Adeline var ekkablandin. „Og ég var vond við Sylviu. Minn fullkomni dagur er formlega á enda!“
Mamma faðmaði Adeline að sér. „Það er mjög erfitt að vera alltaf fullkomin. Í raun er það ómögulegt.“
Adeline gretti sig. „Hvernig get ég þá verið fullkomin í Kristi?“
„Það er einmitt það! Við getum ekki verið fullkomin án Jesú Krists,“ sagði mamma. Hann gaf líf sitt fyrir okkur, því himneskur faðir vissi að við myndum gera mistök og þyrftum hjálp. Jesús tekur ófullkomnar tilraunir okkar og gerir þær betri.“
Adeline hugsaði málið. „Þannig að ég get ekki átt fullkomna daga á hverjum degi?“ spurði hún.
Mamma hristi höfuðið. „Nei. Þú munt alltaf eiga erfiða daga. En þú munt líka eiga góða daga.“ Mamma setti hárið á Adeline bak við eyrað. „Að þú reynir þitt besta, er það sem skiptir máli. Jafnvel þótt dagur hefjist á rangri ákvörðun, getum við alltaf farið með bæn til að iðrast og reynt aftur. Með hjálp Jesú Krists, ertu fullgóð.“
Adeline fann hlýju hið innra.
„Hvað listann þinn varðar.“ Mamma benti á listann. „Hvernig væri að einblína bara á eitthvað eitt?“
Adeline skoðaði listann sinn. Hún reif hluta blaðsins af og límdi það sem var eftir á hurðina. Eina atriðið sem þar var sagði: Fara með bænir kvölds og morgna.
Adeline brosti. „Dagurinn minn byrjaði kannski ekki fullkomlega en ég get samt farið með bæn núna. Með hjálp Jesú Krists verður þetta fullgott!“
Myndskreyting: Giovanni Abeille