Ný kirkja fyrir Jamesi
Jamesi leið öðruvísi hér en í hinni kirkjunni þeirra.
Sönn saga frá Fídjí.
Jamesi gekk út á litla afgirta svæðið þar sem fjölskylda hans hafði svínin. „Gjörið svo vel, svín.“ Hann kastaði til þeirra mat og svínin rumdu af ánægju.
Jamesi bar síðan hreinar vatnsflöskur að krananum fyrir utan. Kalt vatn streymdi í flöskuna þegar hann skrúfaði frá krananum. Hann hjálpaði fjölskyldu sinni dag hvern með því að gefa svínunum og ná í vatn fyrir fjölskyldu sína.
„Jamesi!“ kallaði mamma. „Ertu tilbúinn fyrir kirkju?“
Jamesi skrúfaði fyrir vatnskranana og bar síðustu þungu flöskuna inn. „Ég er það núna!“
Alla sunnudaga fór fjölskylda Jamesi í kristna kirkju í bænum þeirra. Honum fannst gott að læra um Jesú Krist.
Brátt voru Jamesi og yngri systur hans, Unaisi og Marama, á gangi með fjölskyldu sinni í kirkju. Nokkrar flækingshænur gögguðu á götunni.
Þegar þau komu í kirkju voru dyrnar lokaðar. „Ég gleymdi að kirkjan er lokuð í þessari viku og næstu viku þar sem presturinn er farinn,“ sagði pabbi.
„Er einhver önnur kirkja sem við getum farið í?“ spurði Jamesi. Hann yrði sorgmæddur yfir því að komast ekki í kirkju þessa vikuna.
Pabbi hugsaði sig um í smástund. „Já,“ svaraði hann. „Ég held ég viti um eina.“
Jamesi og fjölskylda hans fylgdu pabba aftur heim. Þau fóru öll í litla trébátinn sinn við árbakkann. Pabbi sat aftast til að stýra mótornum.
Báturinn sigldi niður ána. Jamesi leitaði að fuglum sem földu sig í háu, grænu trjánum. Eftir um 15 mínútur sáu þau litla kirkjubyggingu. Á henni var skilti sem á stóð: „Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.“
„Þetta er kirkjan sem ég var að hugsa um,“ sagði pabbi. Hann sigldi bátnum að landi og öll fóru út. Þau heyrðu tónlist berast frá kapellunni.
Innandyra settist Jamesi niður með foreldrum sínum og systkinum. Þau hlustuðu á ræðumenn og söngva. Jamesi fann hlýja, gleðilega tilfinningu hið innra.
Þegar samkomunni lauk kom vingjarnleg kona og talaði við þau. „Við erum með sérstakan námsbekk fyrir börn,“ sagði hún. „Hann er kallaður Barnafélagið. Viljið þið vera með í honum?“
Jamesi leit á systur sínar. Hann var svolítið kvíðinn yfir að fara í bekk þar sem hann þekkti engan! Systur hans gætu allavega komið líka. Kannski yrði það gaman.
„Allt í lagi,“ svaraði Jamesi.
„Förum þá!“ Marama virtist spennt.
Jamesi og litlu systur hans fylgdu konunni að kennslustofu. Fullt af börnum sátu á litlum stólum og töluðu og hlógu. Þegar Jamesi settist, brostu þau til hans. Allir voru svo góðir!
Þau sungu lög og hinir krakkarnir hjálpuðu Jamesi og systrum hans að læra textann. Þau höfðu síðan lexíu um Jesú Krist. Jamesi leið öðruvísi hér en í hinni kirkjunni þeirra. Það var betra hér.
Þegar kirkjunni lauk klifraði fjölskylda Jamesi aftur upp í bátinn til að fara heim. Jamesi leit aftur á skiltið fyrir utan kirkjubygginguna. Á henni var nafn Jesú Krists. Hún hlýtur því að vera kirkja Jesú Krists! Jamesi vildi fylgja Jesú.
„Getum við komið hingað aftur í næstu viku?“ spurði Jamesi.
Mamma og pabbi brostu. „Við vorum einmitt að hugsa það sama,“ sagði mamma.
„Vei!“ Unaisi fagnaði.
Jamesi brosti. Hann vissi að þau höfðu fundið eitthvað sérstakt. Hann gat heldur ekki beðið eftir að læra meira.
Myndskreyting: Bethany Stancliffe