Akong Makita Pag-usab si Celeste

Mipaduol ko sa akong gitumban ug gitan-aw ang yuta. Adunay usa ka linya sa itom nga yuta diha sa kilid sa balay sa mga Johnson diin si Mama ug ako bag-o lang nananom og mga sahâ sa buwak. Akong gitapik ang yuta ug nanghupaw.

“Salamat sa pagtabang og pananom niadto,” miingon si Mama.

Akong gitan-aw ang akong mga kamot, nagkayuta, ug walay gisulti. Naghunahuna ko mahitungod ni Celeste Johnson. Si Celeste, nga kanhi nagpuyo niining balaya. Si Celeste, hapit managsama ra og pangedaron nako. Si Celeste, nga miuban kanako ngadto sa Primary. Nagkauban kami sa pagdula ug moadto sa kasaulogan sa adlawng natawhan sa usag usa. Usahay magpabarog kami og tolda sa nataran sa ilang luyo ug magkamping kuno-hay kami. Siya ang akong suod nga higala.

Wala na si Celeste karon. Namatay siya sa usa ka aksidente sa sakyanan pipila ka bulan ang milabay. Ang akong pamilya ug ako nanghilak og maayo. Si Celeste among higala, ug nasayod mi nga mingawon mi niya. Mihilak kami tungod kay ang papa ni Celeste naangol diha sa aksidente sa sakyanan. Mihilak kami tungod kay naguol ang pamilya ni Celeste.

Gusto gyod kong motabang sa pamilya ni Celeste. Gihatagan nako og stuffed animal ang manghod ni Celeste, si Ella. Mitabang usab ko sa pipila ka tawo gikan sa ward sa paghimo og mga gasa alang sa pamilya ni Celeste. Gusto ko nga masayod sila nga sila gihigugma.

Sa dihang miadto ko sa lubong ni Celeste, milingkod ko duol sa mga higala gikan sa simbahan. Giawit namo ang paborito nga kanta ni Celeste sa Primary nga, “Hugot nga Pagtuo,” mahitungod kon unsaon nato sa pagpuyo pag-usab uban sa Dios. Nakapahinumdom kini kanako nga makita ko pag-usab si Celeste. Sa menteryo, nagbutang ko og buwak ibabaw sa lungon. Ang tanan nga nakaila ni Celeste naguol gihapon. Gimingaw kami kaniya. Apan dihang nag-ampo ko ug nagpuasa, wala na kaayo ko maguol. Ang pagbasa sa mga kasulatan ug pagpakig-istorya sa mga higala gikan sa simbahan nakatabang usab.

Karon, mibisita kami sa mga Johnson aron motabang kanila sa pagtanom og mga sahâ sa buwak diha sa ilang nataran. Ang mga sahâ gagmay ug kapehon sa pagkakaron. Wala ko kahibalo sa eksakto kon unsa ang dagway niini sa tingpamulak, apan gilaoman nga kini matahom.

Nagtan-aw si Mama nako ug miingon, “Nahibalo ka ba kon unsay akong gusto sa mga sahâ?”

Naglingo-lingo ko. Ang adlaw hayag, ug kinahanglan nga mohiyong ko sa pagtan-aw kaniya. “Unsa man?”

“Ang mga buwak gikan niini nga mga sahâ mamatay sa tingtugnaw, apan kini sa kanunay mobalik sa tingpamulak,” miingon siya. “Nakapahinumdom kini kanako sa pagkabanhaw. Dili nimo makita ang mga buwak human kini mamatay, apan wala kana magpasabot nga wala na kini. Sama ni Celeste ug kanatong tanan kon kita mamatay. Tungod ni Jesukristo, kitang tanan mabanhaw ug mabuhi pag-usab.”

Gitan-aw nako ang nagbundo nga yuta. Ang mga sahâ motubo, ug motubo, ug moiway sa yuta. Nakahibalo ko nga sa tingpamulak mahimo kining matahom nga mga buwak, ug ako nasayod nga akong makita pag-usab si Celeste.

Mipaduol ko ibabaw sa yuta diin ang mga sahâ gitanom ug mitayhop og usa ka halok. “Magkita kita sa tingpamulak!” Mihunghong ko.

Open PDF

Mga paghulagway ni Shawna J. C. Tenney