Mbledhjet në Kishë

Në një mbledhje agjërimi dhe dëshmish, nuk ka folës të caktuar ose përzgjedhje të veçanta muzikore. Në vend të kësaj, personi që drejton, jep një dëshmi të shkurtër. Më pas ai i fton anëtarët e bashkësisë të japin dëshmitë e tyre. Të japësh dëshmi do të thotë të shpallësh të vërteta të ungjillit siç frymëzohesh nga Fryma e Shenjtë.

Çështjet për t’u marrë parasysh mund të përfshijnë:

• Bashkërendimin e kryerjes së veprës së shpëtimit dhe të ekzaltimit në lagje.

• Forcimin e individëve dhe familjeve në lagje – veçanërisht të rinjve, të rejave dhe fëmijëve.

• Përcaktimin e anëtarëve që mund të përgatiten për të marrë ordinancat, përfshirë shugurimet në priftëri.

• Përcaktimin e anëtarëve për t’i thirrur nëpër pozicione në lagje.

Peshkopi i planifikon, kryeson dhe i drejton mbledhjet e këshillit të lagjes. Këshilli nuk merr vendime madhore pa peshkopin.

Udhëheqësit e organizatave të lagjes marrin pjesë në mbledhjet e këshillit të lagjes në dy role:

1. Si anëtarë të këshillit të lagjes që ndihmojnë për t’i bekuar të gjithë anëtarët e lagjes.

2. Si përfaqësues të organizatave të tyre.

Kur takohen së bashku, anëtarët e këshillit të lagjes diskutojnë çështje që do të përfitonin nga përpjekjet e bashkuara të të gjithë këshillit. Secili anëtar i këshillit inkurajohet që të japë mendimet dhe frymëzimin e vet në lidhje me këto çështje.

Mbledhjet e këshillit të lagjes zakonisht nuk zgjatin më shumë se një orë. Ato fillojnë me një lutje dhe një raportim të shkurtër për detyrat e caktuara nga mbledhjet e mëparshme. Peshkopi u jep përparësi çështjeve që janë më të nevojshme për të bekuar individët dhe familjet.

• Të jetuarit të ungjillit të Jezu Krishtit. Të ndihmojë të gjithë anëtarët që të ndërtojnë besim, të marrin ordinanca shpëtuese dhe të mbajnë besëlidhjet e tyre.

• Përkujdesjes për njerëzit nevojtarë. Të ofrojë burime dhe zotësi për të bekuar individët, familjet dhe komunitetin. T’i ndihmojë anëtarët e lagjes që të bëhen të mbështetur te vetja. (Shihni te kapitulli 22.)

• Ftesës ndaj të gjithë njerëzve që ta pranojnë ungjillin. Të shqyrtojë përparimin e atyre që po mësojnë rreth ungjillit, si dhe të anëtarëve të rinj dhe anëtarëve që po kthehen në aktivitet. Të diskutojë me anëtarët mënyra se si mund ta shpërndajnë ungjillin tek të tjerët. (Shihni te kapitulli 23.)

• Bashkimit të familjeve për përjetësinë. Të shqyrtojë përparimin e anëtarëve që po përgatiten për të marrë ordinanca në tempull. Të planifikojë mënyra se si të ndihmojë më shumë anëtarë që të kualifikohen për një rekomandim tempulli. Të diskutojë mënyra se si anëtarët mund të marrin pjesë në punën në tempull dhe për historinë familjare. (Shihni te kapitulli 25.)

Anëtarët e këshillit duhet ta mbajnë konfidencial cilindo informacion që është privat apo me ndjeshmëri (shihni te 4.4.6).

4:37

Përpara çdo mbledhjeje, peshkopi dhe personi që drejton, i rishikojnë pikat që do të diskutohen.

• Veprën e shpëtimit dhe të ekzaltimit.

• Nevojat e rinisë në lagje dhe mënyrat se si të trajtohen ato.

• Përpjekjet për t’u ofruar ndihmë të rinjve dhe të rejave që janë më pak aktive ose anëtarëve të rinj.

• Aktivitetet, përfshirë mundësitë për t’u shërbyer njerëzve nevojtarë. Shumica e planifikimit bëhet në mbledhjet e presidencës së kuorumit ose presidencës së klasës (shihni te kapitulli 20).

• Dhënien e shërbesës (shihni te kapitulli 21).

• Orientimin e presidencave të sapothirrura të kuorumeve dhe presidencave të klasave.

Lagjet përdorin njërin nga programet vijuese dyorëshe për mbledhjet e së dielës.

Një qëllim i rëndësishëm i shërbesave të Kishës për të vdekurit është të dëshmohet për planin e shpëtimit, veçanërisht për Shlyerjen dhe Ringjalljen e Shpëtimtarit. Shërbesa të tilla duhet të jenë përvoja dinjitoze dhe shpirtërore.

Udhëheqësit e Kishës nuk duhet të përfshijnë rituale të feve ose grupeve të tjera në shërbesat e Kishës për të vdekurit.

Si dishepuj të Jezu Krishtit, udhëheqësit dhe anëtarët e Kishës “vajto[jnë] me ata që vajtojnë … dhe … ngushëllo[jnë] ata që kanë nevojë të ngushëllohen” (Mosia 18:9). Kur një anëtar vdes, peshkopi e viziton familjen për ta ngushëlluar.

Peshkopi ofron ndihmë nga anëtarët e lagjes, përfshirë kuorumin e pleqve dhe Shoqatën e Ndihmës.

Një ceremoni mortore e drejtuar nga peshkopi, qoftë në një ndërtesë të Kishës ose diku tjetër, është një mbledhje e Kishës dhe një shërbesë fetare. Ajo duhet të jetë një ngjarje shpirtërore.

Ceremonitë mortore duhet të fillojnë në orar. Në përgjithësi ato nuk duhet të zgjatin më shumë se 1 orë e 30 minuta, për respekt ndaj njerëzve që marrin pjesë.

Shërbesat mortore zakonisht nuk zhvillohen të dielave.