Van paasrouw tot paashoop

Illustratie, Elia Sampò, kopiëren niet toegestaan

Na bijna drie jaar als zendingsleiders in Ghana te hebben gediend, waren mijn vrouw Ruth en ik eindelijk op dreef. Alles ging goed.

Maar toen kreeg Ruth onverwacht ondraaglijke pijn in haar onderrug. Er werden nierstenen bij haar vastgesteld die te groot waren om op natuurlijke wijze uit het lichaam te gaan, dus werd ze naar Johannesburg (Zuid-Afrika) gevlogen. Na een geslaagde operatie kreeg ze een hartstilstand en overleed ze in de operatiekamer.

Hoe kon dit gebeuren? We hadden alles gegeven op onze zending.

‘Ben je hierdoor boos op God?’ vroeg een oud-collega.

‘Nee, ik neem het God niet kwalijk’, antwoordde ik. ‘Ik begrijp niet waarom dit is gebeurd, maar niemand van ons blijft van hartzeer gevrijwaard, zelfs niet als we proberen het voorbeeld van de Heiland te volgen door “goed te doen” (zie Handelingen 10:38). De hoop op de opstanding is nu persoonlijker en echter voor mij. Pasen zal nooit meer hetzelfde zijn.’

Toen ik troost en leiding zocht in de woorden van de Schriften en van hedendaagse profeten, zag ik een verband tussen het proces van rouw en de belofte van hoop. Ik vond boodschappen die de macht van Jezus Christus en de belofte van onze opstanding beschreven, woorden die me geestelijk voedden en een nieuwe betekenis gaven aan iets wat voorheen vooral abstract was.

Ik werd aan het volgende herinnerd: ‘de fundamentele beginselen van onze godsdienst zijn het getuigenis van de apostelen en profeten aangaande Jezus Christus – dat Hij stierf, werd begraven, ten derden dage verrees en ten hemel opvoer.’

Ouderling Gary E. Stevenson van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd dat door Jezus Christus en zijn verzoening:

• ‘Is alles veranderd.’

• ‘Is alles beter.’

• ‘Is het leven draaglijk – vooral de pijnlijke momenten.’

• ‘Is alles mogelijk.’

Deze Pasen – en elke Pasen – vier ik de kracht en belofte van een heerlijke opstanding voor mij, Ruth, dierbaren en zelfs mensen die ik nog nooit heb ontmoet. Ik ben niet alleen of eenzaam, ondanks het onverwachte verlies van mijn lieve vrouw.

We zullen elkaar weer zien, verhalen en herinneringen ophalen, veelbetekenende blikken uitwisselen en de ervaringen delen die we hebben gehad terwijl we niet bij elkaar waren. We zullen heel wat bij te praten hebben.