Vervuld van hoop en rust

Illustratie, Elia Sampò, kopiëren niet toegestaan

Toen ik tijdens de algemene aprilconferentie van 2025 naar ‘It Is Well with My Soul’ luisterde, gezongen door The Tabernacle Choir at Temple Square, werd mijn hart door de Geest overspoeld. Het kwam niet alleen door de muziek – het waren de diepe eerbied en oprechtheid in het zingen die me het gevoel gaven dat ik me in de tegenwoordigheid van de Heiland bevond. Ik barstte in tranen uit vanwege de schoonheid van de muziek, die me eraan herinnerde dat ik dankzij Jezus Christus en zijn verzoening rust kan vinden, ondanks mijn beproevingen.

Als ik tijdens de avondmaalsdienst lofzangen speel, heb ik vaak het gevoel dat de muziek een vorm van gebed is, een manier om de Geest uit te nodigen en met God te communiceren. En toen ik het koor de lofzang zo prachtig hoorde zingen, voelde ik me nog dieper met die waarheid verbonden. Het was alsof de muziek, in combinatie met de Geest, mijn ziel verhief en me herinnerde aan de kracht van de genade van de Heiland.

‘Want mijn ziel schept genoegen in het gezang van het hart; ja, het gezang van de rechtvaardigen is Mij een gebed, en het zal verhoord worden met een zegen op hun hoofd’ (Leer en Verbonden 25:12).

Die belofte voelt voor mij heel echt aan. Door muziek kunnen we ons hart aan de Heer geven. Op zijn beurt vervult Hij onze ziel met hoop en rust. Toen ik naar de lofzang luisterde, besefte ik dat we door Christus rust kunnen hebben, ongeacht onze beproevingen, onze relaties of strijd met ons geloof. Op die momenten gaat het echt goed met onze ziel.

Door deze ervaring ben ik meer van de lofzangen gaan houden en de rol die ze in ons geestelijk leven spelen. Het zijn niet zomaar liederen. Het zijn gebeden, boodschappen van hoop en manieren om de liefde van de Heiland in ons hart uit te nodigen. Ik ben dankbaar dat muziek ons kan opbouwen en sterken, vooral wanneer we dat het hardst nodig hebben.