De paasboodschap van het Oude Testament

In de tijd van het Nieuwe Testament hadden de gelovigen in wezen dezelfde tekst van het Oude Testament die wij nu hebben. Door middel van beeldspraak, zinnebeelden en afschaduwingen leert het ons fundamentele waarheid en wijst het ons op de Heiland. Jesaja’s profetie over de lijdende Knecht (zie Jesaja 53) is bijvoorbeeld heel moeilijk uit te leggen als iets anders dan een profetie over Jezus. Toen de discipel Filippus een man uit Ethiopië tegenkwam die uit die tekst voorlas, vroeg Filippus:

‘Begrijpt u ook wat u leest?

‘Maar hij zei: Hoe zou ik dat kunnen, als niemand mij de weg wijst? […]

‘En het Schriftgedeelte dat hij las, was dit: Hij is als een schaap naar de slachting geleid en zoals een lam stemmeloos is bij de scheerder, zo doet Hij Zijn mond niet open.’

De Ethiopiër vroeg:

‘Over wie zegt de profeet dit? Over zichzelf of over iemand anders?

‘En Filippus deed zijn mond open en, uitgaande van dat Schriftwoord, verkondigde hij hem Jezus.’ (Handelingen 8:30–32, 34–35).

Abinadi las dezelfde tekst van Jesaja voor aan vijandige luisteraars die Jezus niet in het Oude Testament konden zien. Nadat hij dat had gelezen, zei hij: ‘God zelf [zal] onder de mensenkinderen nederdalen en zijn volk verlossen’ (Mosiah 15:1).

De boodschap van Christus is in het Oude Testament aanwezig. In dit prachtige Schriftuurlijke boek zijn geloof en bekering fundamenteel voor de persoon en het karakter van de God van Israël. Zijn vermogen om te redden is een van de kenmerken van zijn goddelijkheid. Geloof dat Hij zijn volk van elke vijand kan bevrijden, leert ons te vertrouwen op zijn vermogen om ons van de grootste vijanden te redden, namelijk zonde en dood. Jehova’s lankmoedigheid en bereidheid om berouwvolle zondaars te ontvangen, kenmerken zijn aard. Bekering was mogelijk omdat zijn barmhartige arm altijd was uitgestrekt naar hen die hun zonden verzaakten en tot Hem kwamen. Oprechte Israëlitische gelovigen die niets van Jezus Christus afwisten, begrepen zowel geloof als bekering en zagen dat als het fundament van hun relatie met een genadige God – zelfs zonder alle details van hun heil te kennen.

Door aanbidding in de tempel leerden de Israëliërs het christelijke evangelie, waar plaatsvervangende verzoening en daaropvolgende vergeving de kern van de tempeloffers vormden. De getrouwe Israëlieten vanouds wisten dat ze zichzelf niet van zonde konden redden, maar zich op Gods geestelijke bevrijding moesten verlaten. Jezus, zijn profeten in het Boek van Mormon en de schrijvers van het Nieuwe Testament openbaarden dat Christus zelf Gods offerlam zou zijn, maar de fundamentele beginselen waren al in de wet van Mozes vastgelegd. En Israëls Messias was Jehova zelf, iets wat in het Oude Testament niet altijd duidelijk is, maar wat Jezus’ volgelingen in het Boek van Mormon en het Nieuwe Testament wel begrepen. Eerzame mensen die uitkeken naar een verlossende Messias keken uit naar de komst van Jezus en velen herkenden Hem toen Hij kwam.

Door Jehova’s liefde en barmhartigheid te onderwijzen en van Hem te getuigen, getuigden alle profeten in het Oude Testament van Christus, zoals in het Boek van Mormon staat (zie Jakob 4:4–5; 7:11). Degenen die met een gelovig oog konden zien, zagen Jehova als het middelpunt van al hun rechtschapen verlangens en toewijding. Degenen die onderricht waren, zoals de man uit Ethiopië, of wiens ogen werden geopend, zoals de discipelen op de weg naar Emmaüs, werden in staat gesteld om in te zien dat Jezus van Nazareth hun Messias was en Gods onbevlekte offer ten behoeve van hen. Een van die discipelen, Johannes de Doper, kon getuigen toen hij Jezus zag: ‘Zie het lam van God, Dat de zonde der wereld wegneemt!’ (Johannes 1:29).