“Si Jose nga taga-Arimatea: Matarong nga mga Tinguha ug mga Milagro sa Dios,” Liahona, Mar. 2026.
Sila Nakaila sa Manluluwas
Si Jose nga taga-Arimatea: Matarong nga mga Tinguha ug mga Milagro sa Dios
Kinsa si Jose nga taga-Arimatea, ug unsa ang atong makat-onan gikan sa iyang tahas diha sa istorya sa Pasko sa Pagkabanhaw?
Paghulagway pinaagi ni Laura Serra, dili mahimong pakopyahan
Si Jose nga taga-Arimatea adunay mahinungdanon nga tahas sa sugilanon sa Pasko sa Pagkabanhaw, nagtabang sa Ginoo samtang Iyang nakab-ot ang labing dako nga kadaogan sa kasaysayan sa katawhan. Sa dihang si Jesukristo gilansang sa krus, si Jose “gipangahasan ang pag-atubang kang Pilato, aron hangyoon ang patayng lawas ni Jesus” (Marcos 15:43). Human nga ang daghang tawo mibiya sa Ginoo sa Iyang oras sa kasakit, unsa ang nag-aghat ni Jose nga magpabilin ug moapil nianang labing mahinungdanon nga yugto sa sakripisyo sa Manluluwas?
Ang iyang pagkamaunongon tingali mura og sukwahi sa iyang estado isip adunahan nga magtatambag sa mga Sanhedrin, ang kapunongan sa mga Judeo nga gilangkoban sa mga Pariseo ug Saduseo nga mihukom sa kamatayon ni Kristo (tan-awa sa Mateo 27: 1, 57). Dugang pa, si Jose mipabilin sa iyang pagkadisipulo ni Kristo nga sekreto “kay nahadlok man siya sa mga Judeo” (Juan 19:38).
Bisan pa man, sa kataposan, ang iyang pasalig ug pagkamatinud-anon maklaro kaayo. Siya “wala mouyon sa ilang hukom ug sa ilang gibuhat” kinsa nagtinguha sa kinabuhi sa Manluluwas (tan-awa sa Lucas 23:50–51). Ug human ang Manluluwas namatay, giputos ni Jose ang Iyang lawas og panapton nga lino ug gibutang sa iyang kaugalingong lubnganan nga bag-o pa lamang gilungag (tan-awa sa Mateo 27:59–60; Lucas 23:52–53). Kini mao ang katumanan sa panagna nga ang lubnganan ni Kristo anaa uban sa usa ka dato (tan-awa sa Isaias 53:9).
Siya Nabanhaw
Sa paghatag sa iyang lubnganan aron kalubngan sa Manluluwas, si Jose nga taga-Arimatea mitabang nga matuman ang panagna ug miandam sa dalan alang sa milagrosong pagsaksi sa Pagkabanhaw ni Jesukristo. Sa ikatulong adlaw human sa Paglansang sa Krus, nakaplagan sa mga sumusunod ni Kristo nga walay sulod ang lubnganan, ug usa ka anghel ang mipahayag, “Wala na siya dinhi: nabanhaw siya” (Mateo 28:6).
“Ang Pagkabanhaw ni Jesukristo nagsaksi sa Iyang pagkabalaan ug nga Siya mibuntog sa tanang butang,” mitudlo si Elder D. Todd Christofferson sa Korum sa Napulog Duha ka Apostoles. “Ang Iyang Pagkabanhaw nagsaksi nga, nabugkos ngadto Kaniya pinaagi sa pakigsaad, kita usab mahimong mobuntog sa tanang butang ug magkahiusa. Ang Iyang Pagkabanhaw nagsaksi nga pinaagi Kaniya, ang pagkaimortal ug kinabuhing dayon mga reyalidad.”
Si Jose tingali wala makahibalo unsay iyang nahatag nianang unang Pasko sa Pagkabanhaw labaw sa iyang kagustohan nga motahod ni Jesukristo. Apan gigamit sa Ginoo ang matarong nga mga tinguha ni Jose isip kabahin sa Iyang kataposan nga milagro nga mahimong “ang nahaunang gibanhaw gikan sa mga patay” (1 Mga Taga-Corinto 15:20), ang unang mibangon gikan sa mga patay.
Sama nga si Jose adunay mahinungdanong tahas nga gihuptan, matag usa nato mahimong instrumento sa mga kamot sa Langitnong Amahan. Ang Iyang plano alang sa tanan, ug Siya mogamit sa atong mga kahanas, mga kasinatian, ug mga kahimtang aron mas mapauswag ang Iyang dakong gimbuhaton. Karong Pasko sa Pagkabanhaw, mahimong hinumdoman nato kini nga mensahe ug tinguhaon si Jesukristo, magsakripisyo sa unsay atong ikatabang aron matukod ang Iyang gingharian ug tugotan ang Iyang mga milagro nga mahitabo sa atong kinabuhi.