Besnikëria dhe Profetët – Të Kaluar dhe të Tanishëm

Natyrisht, Satani gjithmonë është përpjekur ta zvogëlojë sigurinë te profetët dhe apostujt. Në fund të fundit, gjatë gjithë historisë ata kanë qenë dëshmitarët kryesorë të emrit të Jezu Krishtit në të gjithë botën (shihni te Doktrina e Besëlidhje 107:23).

Në kohën tonë, kundërshtari kërkon ta pengojë atë që Presidenti Rasëll M. Nelson e quajti “gjëja më e rëndësishme që po ndodh në tokë sot”, mbledhja e Izraelit, e cila duhet t’i paraprijë Ardhjes së Dytë të Jezu Krishtit. Profetët dhe apostujt mbajnë çelësat e kësaj mbledhjeje. Ndaj, ata përballen gjithmonë me kundërshtim.

Qoftë në lashtësi apo në ditët e mëvonshme, Satani madje ka gjetur mënyra për të mashtruar disa nga vetë fëmijët e besëlidhjes së Perëndisë që të luftojnë kundër Apostujve të Qengjit, të kaluar dhe të tanishëm (shihni te 1 Nefi 11:34–36).

Ja tek janë pesë parime që mund të na ndihmojnë të shmangim rënien në këtë kurth.

Besimi te Zoti Jezu Krisht

I pari nga këto parime është gjithashtu parimi i parë i ungjillit: besimi te Zoti Jezu Krisht dhe Shlyerja e Tij.

Besimi është udhëzues. Presidenti Xhefri R. Holland, Presidenti Veprues i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve, dha mësim se besimi gjithmonë të drejton tek e ardhmja.

Ndërsa besimi ynë te Krishti dhe mirëbesimi te Perëndia rriten, ne “pr[esim] me padurim me syrin e besimit dhe [i] sh[ohim]” premtimet e Tyre të përmbushen (shihni tek Alma 5:15; shihni edhe te Mosia 18:21; Alma 32:40). Kur kremtuam ngjarjen “Bëhuni Një”, që përkujtoi 40‑vjetorin e zbulesës së vitit 1978 mbi priftërinë, Presidenti Dallin H. Ouks, Këshilltar i Parë në Presidencën e Parë, na ftoi të gjithëve të “shikonim përpara në unitetin e besimit tonë dhe të mirëbesonim në premtimin e Zotit” [shihni te 2 Nefi 26:33]”.

Ky përqendrim me drejtimin përpara na çon drejt përmbushjes së premtimit të Presidentit Nelson gjatë së njëjtës ngjarje për “paqe dhe harmoni të përsosur” dhe ditën kur, siç dha mësim Presidenti Henri B. Ajring, Këshilltar i Dytë në Presidencën e Parë: “Zoti Jehova do të kthehet të jetojë me ata që janë bërë populli i Tij dhe do t’i gjejë ata të bashkuar, në një zemër, në unitet me Të dhe me Atin tonë Qiellor”.

Në dallim, Satani kërkon t’i ngurtësojë fëmijët e Perëndisë që të mbeten të bllokuar duke u përqendruar prapa, duke ngecur te rrethanat, deklaratat ose mësimet e së kaluarës, madje edhe ato që janë sqaruar nga profetët dhe apostujt e mëvonshëm. Si “paditësi i vëllezërve tanë … ditë e natë” (Zbulesa 12:10), ai nxit kritika të vazhdueshme ndaj profetëve dhe apostujve të Perëndisë dhe mësimeve të tyre. Kjo e minon me zgjuarsi besimin në objektin e dëshmisë së tyre, Jezu Krishtin – qëllimi i tij përfundimtar djallëzor.

Deklaratat për unitet, paqe dhe harmoni nga Apostujt e sotëm tregojnë qartë se, ndërsa Satani është i mprehtë për të nxitur grindje dhe përçarje, kjo është koha që të gjithë fëmijët e besëlidhjes së Perëndisë (shihni te 1 Nefi 11:34–36) të bashkohen për t’i përqafuar të vërtetat e përjetshme që Perëndia zbulon nëpërmjet profetëve dhe apostujve të Tij dhe të veprojnë sipas tyre. Duke e bërë këtë, ne mund të bëhemi një popull i bashkuar, i lumtur, i fuqishëm, i besëlidhjes dhe plot besim, pa mungesë harmonie racore, gjinore, etnike apo të tjera.

Mësimet e profetëve dhe apostujve e frymëzojnë këtë unitet dhe besim të sigurt te Jezu Krishti, i cili gjithmonë do të na çojë përpara.

Duke e parë kohën tonë, Moroni na mësoi se si mund të mbrohemi nga të bërit kritikues ndaj profetëve dhe apostujve: parimi i mosdënimit ose mosgjykimit.

“Mos më dënoni për papërsosmërinë time”, – tha Moroni, – “as atin tim për shkak të papërsosmërisë së tij, as ata që kanë shkruar para tij; por më mirë jepini falënderime Perëndisë që vuri në dukje papërsosmëritë tona, kështu që ju të mësoni dhe të jeni më të urtë sesa qemë ne” (Mormoni 9:31; theksimi i shtuar).

Me fjalë të tjera, ne përqendrohemi dhe mësojmë nga mësimet dhe dëshmitë e profetëve dhe apostujve për Krishtin dhe ungjillin e Tij dhe e shmangim kërkimin e papërsosurive të tyre. Gjatë gjithë historisë, Perëndia i ka zbuluar disa nga këto papërsosuri për dobinë tonë dhe për të na ndihmuar që të mësojmë të jemi më të urtë. I jap falënderime Atij që e bën këtë.

Prapëseprapë, duhet të jemi të kujdesshëm. Në konferencën e përgjithshme të prillit 2019, Presidenti Ajring citoi këtë mësim të Presidentit Xhorxh Q. Kanon (1827–1901), Këshilltar i Parë në Presidencën e Parë: “Perëndia i ka zgjedhur shërbëtorët e Tij. Ai shpall se është e drejta e Tij që t’i dënojë, në qoftë se ata kanë nevojë për dënim. Ai nuk na e ka dhënë neve të drejtën si individë që t’i qortojmë dhe dënojmë ata. Askush, sado i fortë që mund të jetë në besim, sado pozitë të lartë të ketë në Priftëri, nuk mund të flasë keq për të vajosurit e Zotit dhe nuk mund të gjejë faj tek autoriteti i Perëndisë në tokë pa shkaktuar pakënaqësinë e Tij. Shpirti i Shenjtë do të tërhiqet nga një njeri i tillë dhe ai do të shkojë në errësirë. Ngaqë kjo është pasoja, a nuk e shihni se sa e rëndësishme është që ju duhet të jeni të kujdesshëm?”

Unë dhe ju kemi bekimin dhe mandatin e Zotit lidhur me mësimet dhe veprimet profetike, duke përfshirë cilindo që ne e kemi të vështirë ta kuptojmë ose pranojmë:

“Ju duhet t’u vini veshin të gjitha fjalëve dhe urdhërimeve të tij, që ai do t’jua japë ashtu siç i merr ato, duke ecur gjithë shenjtëri përpara meje;

Sepse fjalën e tij duhet ta merrni si nga goja ime, plot durim e besim” (Doktrina e Besëlidhje 21:4; theksimi i shtuar).

Sërish, ne nuk dënojmë apo gjykojmë (shihni te Mateu 7:1–2). Ndërsa kam ecur përpara me besim te Jezu Krishti dhe mirënjohje për bekimin e profetëve dhe apostujve, unë jam bekuar së tepërmi (shihni te Doktrina e Besëlidhje 21:6).

Një parim tjetër kyç është të shmangim tejkalimin e autoritetit tonë apo të marrim përsipër role që nuk i kemi. Këto mendësi na mashtrojnë duke na bërë t’i vlerësojmë shumë lart mendimet tona, gjë që ndodh natyrshëm kur i vlerësojmë shumë poshtë mësimet e profetëve dhe apostujve. Dënimi i profetëve dhe apostujve, përfshirë ata të së kaluarës, padyshim që e tejkalon autoritetin tonë, pasi Zoti ia rezervon këtë aftësi Vetes së Tij. Jam plotësisht i sigurt se Shpëtimtari ynë i gjithëditur, i dashur dhe i mëshirshëm, e ka trajtuar ose do ta trajtojë dhe falë me padurim çdo gabim apo papërsosuri të së kaluarës, siç shpresojmë se Ai do të bëjë për ne që jemi në të tashmen.

Një shembull tjetër i tejkalimit të autoritetit tonë, është të hamendësojmë për t’i drejtuar profetët dhe apostujt lidhur me veprimet që duhet të ndërmarrë Kisha apo se si duhet të qeveriset ajo. Ky është roli i Zotit, jo i yni (shihni te Doktrina e Besëlidhje 28:2). Sado i mirë të jetë qëllimi ynë, dënimi i profetëve dhe apostujve dhe hamendësimi për t’i drejtuar ata, që të dy rrjedhin nga krenaria dhe çojnë në mashtrim dhe mosarritje për të ndjekur autoritetin profetik.

Që prej vitit 1820 e deri më sot, Zoti i ka udhëzuar vazhdimisht profetët, shikuesit dhe zbuluesit e Tij në procesin e zbulesës me anë të të cilit Ai e udhëheq Kishën e Tij.

Presidenti Nelson dha mësim:

“Kur mblidhemi si Këshill i Presidencës së Parë dhe i Kuorumit të Të Dymbëdhjetëve, dhomat tona të mbledhjeve bëhen dhoma zbulese. Shpirti është i pranishëm në mënyrë të dukshme. … Edhe pse mund të ndryshojmë në këndvështrimet tona fillestare, dashuria që ndiejmë për njëri-tjetrin është e pandryshueshme. Uniteti ynë na ndihmon të dallojmë vullnetin e Zotit për Kishën e Tij.

Në mbledhjet tona, kurrë nuk sundon shumica! Ne e dëgjojmë plot lutje njëri-tjetrin dhe flasim me njëri-tjetrin derisa jemi të njëzëshëm.”

Plaku D. Tod Kristoferson, i Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve, vërejti: “Synimi nuk është thjesht marrëveshja e përgjithshme mes anëtarëve të këshillit, por zbulesa nga Perëndia. Ky është një proces që përfshin edhe arsyen edhe besimin për të mësuar mendjen dhe vullnetin e Zotit.”

Ky parim i rivendosur dhe i përshtatur i sigurisë e rrit mirëbesimin në aftësinë e udhëheqësve tanë të tanishëm për ta qeverisur gjithmonë Kishën sipas vullnetit të Zotit.

Sigurisht, Jezu Krishti qëndron në krye të Kishës së Tij dhe Ai i drejton profetët e Tij. Ajo që ne mund ta perceptojmë si papërsosuri në fjalët apo veprimet e tyre, në fakt, pasqyron papërsosuri në perceptimin ose të kuptuarit tonë si të vdekshëm. Të kujtuarit se udhët e Zotit janë më të larta se udhët tona dhe se mendimet e Tij janë më të larta se mendimet tona (shihni tek Isaia 55:8–9), na lejon ta shmangim gjykimin e profetëve, përfshirë atyre të së kaluarës. Ky qëndrim i përulur na mundëson që t’ua vëmë veshin fjalëve të profetëve të gjallë “plot durim e besim” (Doktrina e Besëlidhje 21:5; shihni edhe te 1:28).

Gjithashtu na ndihmon të marrim zbulesë, shpresë dhe besim të shtuar te Krishti në një botë gjithnjë e më të vështirë. Jakobi dha mësim: “Ne kërkojmë profetët dhe kemi shumë zbulesa dhe shpirtin e profecisë; dhe duke pasur gjithë këto dëshmi, ne marrim një shpresë dhe besimi ynë bëhet i patundur” (Jakobi [LiM] 4:6). Nëse jemi të përulur, këto përvoja të shenjta mund të na e largojnë çdo dëshirë për të gjetur gabim te profetët dhe apostujt, përfshirë ata të së kaluarës (shihni te Doktrina e Besëlidhje 88:124; 136:23). Përulësia na ndihmon t’i “kërkojmë profetët” për të vërtetat që e shtojnë gëzimin dhe paqen tonë, dhe të mos kërkojmë papërsosuritë.

Me këtë frymë, jap dëshminë time të sigurt dhe të dashur se profetët, që prej Jozef Smithit e tutje, ishin profetë të Perëndisë në një linjë të pandërprerë trashëgimie deri te dhe duke përfshirë Presidentin Rasëll M. Nelson. Ka qenë një bekim i thellë për mua t’i “kërkoj profetët” dhe t’i afrohem më pranë Perëndisë nëpërmjet mësimeve të secilit prej tyre.

Dëshmoj se ata që u thirrën në apostullimin e shenjtë nën drejtimin e këtyre profetëve, ishin dhe janë dëshmitarë të veçantë të emrit të Jezu Krishtit në të gjithë botën. Çfarë privilegji është të shohim dhe të ecim përpara drejt Jezu Krishtit nëpërmjet mësimeve të këtyre dëshmitarëve!