Uitnodiging rondetafelgesprek met burgemeester van Almere

Een week nadat ik mij had aangemeld, werd ik gebeld door de kabinetschef van de burgemeester, mevrouw Benschop. Zij vroeg mij of ik een onderwerp of idee als agendapunt wilde inbrengen voor het rondetafelgesprek. Die vraag overviel mij enigszins, en ik vroeg om wat bedenktijd.

Later die week was ik aan het joggen. Ik liep door de stad en langs het Weerwater; de route voerde mij door het voormalige Floriade-expositiegebied. Nu is dat een plek waar weinig Almeerders warme herinneringen aan hebben, maar er lopen wel mooie wandel- en joggingpaden doorheen.

Op een bepaald moment liep ik langs een open plek waar tijdens de Floriade een grote boom had gestaan. Op dat moment voelde ik de Heilige Geest die zei: stop even. Ik bleef vervolgens wat hijgend staan en keek naar de open plek.

De Heilige Geest vertelde mij het volgende:

‘Dit is het middelpunt van de gemeente Almere. Deze plek is geschikt voor een monument waar de grote religieuze stromingen – zoals de joden, islamieten en christenen – in ons land zich kunnen verenigen en wellicht samenkomen voor herdenkingen of bijzondere gelegenheden.’

Deze ingeving verraste mij bijzonder. Ik wist op dat moment niet goed wat ik ermee aan moest. Wel maakte ik als herinnering een foto van de plek, en daarna vervolgde ik mijn route. Toch liet de gedachte me niet los. Ik vroeg mij af wat ik met deze informatie moest.

Tot ik een week later opnieuw werd gebeld door de kabinetschef, die opnieuw vroeg naar mijn ideeën voor het overleg. Eén plus één werd toen twee, en ik vertelde haar over het idee van een gezamenlijke religieuze ontmoetingsplek in het hart van de stad.

Een paar dagen later belde zij mij opnieuw en vertelde dat veel kerken zich hadden aangemeld voor het rondetafelgesprek. Daarom zou het gesprek worden verdeeld over twee bijeenkomsten. Mevrouw Benschop gaf aan dat zij mijn idee met de burgemeester had besproken, dat hij er positief tegenover stond en het graag wilde bespreken. Ze vroeg of ik het idee wilde uitwerken en presenteren.

Zo gebeurde het dat ik samen met zuster Walle uit onze wijk tijdens deze bijeenkomsten de volgende presentatie gaf:

‘Burgemeester Van Loo, dank voor de uitnodiging en dat u ons vanavond bij elkaar hebt gebracht.

2025 is een bijzonder jaar. We hebben deze maand een periode van 80 jaar vrijheid gevierd. Toch staat onze samenleving onder druk door polarisatie en individualisme. In 2026 vieren we dat 50 jaar geleden de eerste inwoners in Almere kwamen wonen.

Het religieuze landschap in Nederland werd de afgelopen decennia gekenmerkt door ontkerkelijking, wat niet wil zeggen dat we met zijn allen minder zijn gaan geloven. De religieuze band komt in deze tijd vooral tot uiting in het vieren van religieuze feestdagen als Pesach, het Suikerfeest en Kerstmis.

Hier in Almere hebben wij als gelovigen – christenen, joden, moslims en anderen – zoveel gemeen. We geloven in één almachtige, scheppende God. We beschouwen Abraham als een belangrijke geestelijke voorvader. We erkennen allemaal het belang van profeten, zoals Mozes, Mohammed en Jesaja.

We onderwijzen dezelfde morele en ethische leefregels, waarbij we de nadruk leggen op rechtvaardigheid, naastenliefde, gebed, vasten en het helpen van armen.

We zijn allemaal naar deze nieuwe stad gekomen met ons huisraad en onze familie. Wij delen samen met de gemeentelijke overheid het pionierschap. We zijn gaan bouwen en groeien in onze diversiteit aan gemeenschappen.

Er is echter één maar: we moeten toegeven dat we in onze stad nog een culturele en religieuze identiteit missen.

Ik zou vandaag willen voorstellen om daar samen invulling aan te geven door het ontwikkelen van een activiteit of monument van naastenliefde, geloof en hoop op blijvende vrede.

Een plek waarin al onze religies zich kunnen vinden en zich met elkaar verbinden. Een plek die uiting geeft aan de symboliek van onze onderlinge verbondenheid en ons pionierschap – in deze tijd en in deze stad.

Wat zouden we daarmee een unieke religieuze uiting kunnen creëren in onze stad!

Om dit te bereiken is het nodig dat we ons verenigen in een structurele overlegvorm, waarin we samenkomen en samenwerken – niet alleen om dit idee uit te werken, maar ook om andere activiteiten voor onze stad te ontwikkelen.’

Ik moet bekennen dat de reacties mij verbaasden. De aanwezige predikanten, pastoors, imams en rabbijn bleken allemaal voorstander van het idee te zijn. Zij brachten zelfs aanvullende ideeën naar voren die verder uitgewerkt kunnen worden.

Tot slot nodigde de burgemeester iedereen uit voor een volgend overleg, dat zal worden gehouden in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen in Almere.

Het raakte mij bijzonder dat tijdens deze gesprekken bleek dat er een grote behoefte is aan samenwerking en uitwisseling van kennis en ervaringen in het religieuze landschap. We hebben als religieuze stromingen vaak dezelfde moeite om antwoorden te vinden op de problemen in onze maatschappij, en om mensen te overtuigen dat er een liefdevolle God is die over ons waakt en voor ons wil zorgen.

Ik ben erg benieuwd hoe – en of – dit idee inderdaad tot een prachtig monument in onze stad zal leiden.

Voor mij is het een bijzondere en geloofsversterkende ervaring geweest om te zien hoe de Heer ons op zijn weg leidt en gebruikmaakt van persoonlijke talenten.

Ik hoop dat dit artikel in andere wijken een motivatie mag zijn om overeenkomsten en samenwerking met andere kerken te zoeken, en mag bijdragen aan het verder verspreiden van zijn woord in onze samenleving.