Ons hart in zijn handen

Mijn geloof in Jezus Christus is het fundament van mijn leven, en de liefde van mijn hemelse Vader is de kern ervan. Ik voel me één met Hen. Door tempelverbonden te sluiten en na te komen, voel ik hun kracht in mijn leven.

In het huis des Heren voel ik me dicht bij Hem. Ik voel de kracht en macht van zijn priesterschap. Het lijkt wel of Hij zijn hand naar me uitstrekt en me uitnodigt om die vast te pakken.

Tijdens mijn levensreis heb ik onder meer geneeskunde gestudeerd, waarbij het verband tussen geloof en geneeskunde mij duidelijk werd. Toen ik een opleiding hartchirurgie volgde, assisteerde ik eens bij een hartoperatie. Een patiënt kreeg een omleidingsoperatie aan de kransslagader. Er moesten voorbereidende stappen worden ondernomen, zoals het aansluiten van een hart-longmachine om ervoor te zorgen dat er voldoende bloed- en zuurstoftoevoer in de bloedsomloop zou zijn.

Met een speciale vloeibare oplossing stopte de chirurg het hart tijdelijk, zodat hij de ingreep kon uitvoeren zonder dat het hart bewoog. Ik keek nauwlettend naar de handen van de chirurg en zag dat hij het hart in de borstkas een beetje optilde. Op dat moment draaide hij zich met een subtiele beweging van zijn hoofd naar mij toe. Hij vroeg me om het hart voorzichtig met mijn rechterhand vast te pakken, zodat het kon worden gestabiliseerd voor de omleidingsoperatie.

Toen ik het hart van de patiënt in mijn hand hield, voelde ik meteen een enorme verantwoordelijkheid en een diep gevoel van ontzag. Ik moest aan de volgende woorden uit Leer en Verbonden 101:16 denken: ‘Wees stil en weet dat Ik God ben’ (zie ook Psalmen 46:11).

Ik breng dit beeld van een kalm hart in verband met het geestelijke besef dat Jezus Christus als onze Heiland ons hart in zijn handen neemt en het geneest.

Ik heb geleerd dat de woorden van president Russell M. Nelson tijdens een recente algemene conferentie waar zijn: ‘Het beste moet nog komen als we ons hart en ons leven op Jezus Christus richten.’