Genezing in de tempel

Het verband tussen tempelbezoek en genezing vindt zijn oorsprong in de Schriften. Toen de Heiland de tempel in Jeruzalem bezocht, verwees Hij volgens Mattheüs naar de profeet Jesaja en legde uit: ‘Mijn huis zal een huis van gebed genoemd worden.’ En dan lezen we dat ‘blinden en kreupelen bij Hem in de tempel’ kwamen ‘en Hij genas hen’ (Mattheüs 21:13–14; zie ook Jesaja 56:7). In de herstelling volgt dit patroon van genezing in de tempel de aansporing in het Nieuwe Testament: ‘Bid voor elkaar, opdat u gezond wordt’ (Jakobus 5:16).

In het pionierstijdperk stuurden veel mensen brieven en telegrammen naar de tempel met het verzoek om in de tempelgebeden herdacht te worden. Sommigen reisden ver om genezing in de tempel te vinden, waar mensen zich in de doopvont ter genezing konden laten dopen of een zegen van genezing konden ontvangen van andere heiligen die geroepen waren om deze in de tempel te bedienen. Maar toen de heiligen der laatste dagen steeds meer tempelwerk voor hun voorouders gingen doen, maakten de kerkleiders een eind aan het gebruik om heiligen voor genezing naar de tempel te laten komen. Zieken konden overal priesterschapszegens en zalvingen ontvangen, maar de tempelverordeningen moesten in het huis des Heren worden bediend.

Zelfs met deze verandering blijven tempels plaatsen van genezing. Tegenwoordig kunnen kerkleden namen van personen voor tempelgebeden indienen. Dat kan persoonlijk in de tempel, online of via de app Ledentools.

De bediening van Jezus Christus in zowel het Nieuwe Testament als het Boek van Mormon is opmerkelijk door de zorg die Hij besteedde aan de genezing van zieken en bezochten. In het Boek van Mormon staat ook dat deze genezing zich uitstrekt tot de hele mensheid. De Heiland leed, stierf en stond op uit de dood ‘opdat Hij naar het vlees zal weten hoe zijn volk te hulp te komen naargelang hun zwakheden’ (Alma 7:12). Jezus Christus nodigde iedereen uit om ‘u van uw zonden [te] bekeren en tot inkeer [te] komen, opdat Ik u kan genezen’ (3 Nephi 9:13). Deze genezing kan lichamelijk zijn, maar we hebben ook geestelijke en emotionele trauma’s die door Christus genezen kunnen worden.

Tijdens een crisisperiode in de begindagen van de herstelling herinnerde Jezus Christus het Quorum der Twaalf Apostelen bijvoorbeeld aan hun grote opdracht en zei toen dat ze zowel verleidingen als beproevingen zouden ondergaan. Hij legde uit: ‘Indien zij hun hart niet verstokken en hun hals niet tegen Mij verstarren, zullen zij tot inkeer komen en zal Ik hen genezen’ (Leer en Verbonden 112:13), waarmee Hij aangaf dat de Heiland hun geestelijke aandoeningen zou genezen.

Als kerkleden tegenwoordig heilige verbonden sluiten en nakomen, kijken ze ernaar uit om ‘door de Geest geheiligd [te worden] ter vernieuwing van hun lichaam’ (Leer en Verbonden 84:33; zie ook 89:18). Ze erkennen echter ook dat lichamelijke kwalen niet de enige soort aandoeningen zijn die genezen moeten worden. Heiligen der laatste dagen krijgen met allerlei vormen van menselijke tegenspoed te maken, en vinden in de tempel genezing voor gebroken harten, stukgelopen relaties en zelfs onvervulde verwachtingen. Iedereen kan gehoor geven aan de oproep van Jezus Christus: ‘[Kom] met een volmaakt voornemen van hart tot Mij en Ik [zal u] genezen’ (3 Nephi 18:32).

In het leven van veel heiligen der laatste dagen zijn wonderbaarlijke genezingen gedocumenteerd. Bijvoorbeeld: na een zegen en een gebed door een groep in de Nauvootempel werd Vilate Kimball onmiddellijk beter. Maar niet elk gebed resulteert in een wonderbaarlijke interventie. Als de Heer tussenbeide komt en ons zegent, duurt de genezing misschien maar enkele maanden of jaren. Uiteindelijk eindigt ons sterfelijk leven in de dood. Maar we hebben deze hoop: dat ‘wanneer de Heer komt en oude dingen vergaan en alle dingen nieuw worden’, wij ‘uit de doden opstaan en niet meer sterven, en [wij] zullen voor het aangezicht van de Heer een erfdeel ontvangen in de heilige stad’ (Leer en Verbonden 63:49).

Anderhalf jaar nadat er in 1843 in de tempel voor haar was gebeden, overleed Jennetta Richards. Ondanks haar geloof en het eensgezinde geloof van haar familie en hun tempelgemeenschap, blies Jennetta op 9 juli 1845 even na 10.00 uur haar laatste adem uit. In de Schriften staat dat zelfs als er geloof is om genezen te worden, de genezing alleen plaatsvindt als de persoon ‘niet tot de dood is bestemd’ (Leer en Verbonden 42:48). Net als Joseph Smith, die in de zomer van 1844 was vermoord, maakte Jennetta de voltooiing van de tempel niet mee. Maar ze heeft wel bijgedragen aan het leggen van het fundament van de aanbidding in de tempel tijdens de herstelling. En een deel van dat fundament was haar voorbeeld van zoeken naar genezing door de Heer middels een gebed dat door anderen werd uitgesproken – een gebed dat op dezelfde manier werd uitgesproken als we dat tegenwoordig in de tempel doen.