Zestig jaar getrouwd en trouw aan de Heer in dienstbaarheid en naastenliefde

Piet was 23 jaar en aan het werk als timmerman in de woning naast het huis waar Ailka woonde. Ailka was 17 jaar en vond hem wel leuk. Door de werkploeg te verrassen met gebakjes leerde Ailka Piet kennen. Na een jaar verloofden ze zich, maar vanwege de woningnood duurde het nog drie jaar voordat ze een eigen huis konden krijgen en trouwen. Ze wonen al die jaren al in Rhoon. Piet heeft lange tijd als timmerman voor verschillende bedrijven gewerkt. Ailka is geboren in Amsterdam en als 4-jarige met haar haar moeder naar Rhoon verhuisd. Ze was 14 jaar toen ze als huishoudelijke hulp bij een gezin begon te werken.

Op latere leeftijd heeft Ailka nog op de moedermavo Engels en Nederlands geleerd. De kinderen gingen toen allemaal naar school. ‘Ik vond het belangrijk omdat in de kerk zoveel Engels gesproken wordt, en er heel veel in het Engels is wat niet beschikbaar is in het Nederlands’, vertelt ze.

Wanneer de kinderen door de achterdeur naar school gingen, ging Ailka meteen de voordeur uit voor al haar activiteiten: huisbezoek, kerkroepingen en de vele verschillende vrijwilligerswerkzaamheden die zij uitvoerde, waaronder secretaressewerk voor de EHBO-vereniging en collectewerk voor wel zes verschillende goede doelen. In 2013 ontving ze de koninklijke onderscheiding in de Orde van Oranje-Nassau. Dit lintje was een erkenning voor de enorme hoeveelheid vrijwilligerswerk die ze met toewijding en een altijd opgewekte houding heeft verricht.

Piet was al vanaf zijn 14e aan het werk als timmerman, want dat was het enige wat hij op die jonge leeftijd kon bedenken. Zijn oudste broer was dat immers ook. Overdag meewerken met de mannen, ’s avonds snel eten en dan met de ‘kolentram’ naar de ambachtsschool in Rotterdam. Naast het fysieke werk als timmerman, was hij ook altijd druk bezig met een stuk grond bij het huis waar hij geboren was. Het huis zelf kon hij tot zijn grote spijt niet kopen, maar gelukkig had hij nog wel het stukje grond waar hij als trouwe heilige der laatste dagen de beginselen van zelfredzaamheid kon uitoefenen met fruitbomen, garages, een kippenhok, en een moestuin met kassen.

Piet en Ailka Broekzitter zijn zoals velen in die tijd religieus opgevoed, maar waren in hun jongere jaren buiten de zondag om niet actief in het geloof.

Piet was wel zoekende. Hij voelde dat er wat miste in de Nederlands Hervormde Kerk waarin hij was opgegroeid. Piet ging nog wel eens naar Rotterdam, waar hij verschillende kerken bezocht.

‘Ik vond het verschrikkelijk dat die kerken allemaal tegen elkaar ingingen. Toen ik de verhalen in het Boek van Mormon leerde kennen begreep ik het ook allemaal beter.’

Het herstelde evangelie gaf Piet antwoorden. Het klikte meteen voor hem, zelfs al bij de eerste ontmoeting toen op een avond zendelingen bij hen aan de deur stonden. Ailka deed de deur open. Ze verkochten voor 1,80 gulden het Boek van Mormon, een boek over mensen in het oude Amerika. Ailka gaf aan geen interesse te hebben, want ze wist ook niet zeker hoe haar man, met wie ze nog maar net getrouwd was, daartegenover zou staan. Maar Piet had vanuit de woonkamer delen van het gesprek opgevangen en bleek geïnteresseerd te zijn. Ze deden nog een poging om de zendelingen te vinden, maar die waren al verdwenen.

Twee jaar later, in 1968, kwamen er weer zendelingen aan de deur met een enquête. Daar wilden ze wel aan meewerken. De enquête duurde verrassend lang, maar het contact was goed bevallen. Ze kwamen elke week. ‘Prachtig’, vond Piet het, ‘ik voelde gelijk dat het de waarheid was. De aandacht die ze hadden en de manier waarop ze onderwezen … Het voelde goed.’ Vervolgens gingen ze een keer naar de kerk, waar Piet bij de deur een sigaretje draaide. Nadat hij uitgenodigd was om zich aan het woord van wijsheid te houden is hij gelijk gestopt met roken en koffiedrinken. Dat was voor Ailka geen uitdaging, want zij rookte en dronk niet.

Na een paar maanden was Piet al klaar voor de doop, maar Ailka nog niet. Daarom wachtte Piet. Dit was iets wat hij vond dat ze samen moesten doen. Ailka besloot op haar man te vertrouwen, zoals ze vaak deed. Hij was immers zes jaar ouder en in haar ogen wijzer. Ze besloot daarom niet heel veel later om zich toch te laten dopen, samen met haar man. Het was op ‘geleend licht’ beseft ze nu als ze op die tijd terugkijkt. Haar echte getuigenis is door de jaren heen tot bloei gekomen.

Bijzonder voor hen was om te ontdekken dat hun 32-jarige schoonzus Dora, de vrouw van Piets broer Nico, tegelijkertijd ook toevallig de kerk aan het onderzoeken was. Zij was als enige van haar gezin lid van de kerk geworden. Toen zij een maand later ten gevolge van hersenvliesontsteking stierf en vier kinderen achterliet, nam de familie Broekzitter twee van de kinderen een halfjaar in huis, totdat er hulp kwam. Op dat moment hadden ze zelf een dochter van een paar jaar oud.

Later in hun leven, in 2008–2009, brachten ze een grote wens in vervulling en deden ze een aanvraag om op zending te gaan. Ze hebben acht maanden in Suriname gediend. Zo konden ze in hun eigen taal een onderwijszending vervullen en waren ze op tijd terug in Nederland om hun huurhuis te behouden. De mensen die ze daar hebben leren kennen en onderwezen, zijn ze al die tijd niet vergeten, en met velen van hen hebben ze tot op de dag van vandaag nog contact.

‘Het evangelie naleven is het grote geheim van een succesvol huwelijk’, verklaart Ailka. ‘Het helpt om elkaar te waarderen. Dat je er voor elkaar bent en ook in de eeuwigheid. Dat maakt een verschil.’ Piet benadrukt ook zijn dankbaarheid voor Ailka. Hij is dankbaar dat zij zijn mantelzorger kan zijn, hoewel dat zeker niet makkelijk is. Een van de vele redenen waarom Piet zo dankbaar is voor Ailka, is haar inzet ondanks haar eigen uitdagingen. Hoewel Ailka dyslectisch is, of ‘woordblind’, zoals ze het zelf noemt, leest ze nu dagelijks voor aan Piet vanwege zijn oogproblemen. ‘Dus ik moet lezen én ook nog hard gillen omdat hij zo doof aan het worden is’, zegt ze lachend.

Wat de relatie ook helpt is dat hij Ailka altijd in de keuken assisteert. ‘Ik ben de keukenpiet’, grapt hij. Maar kleine dingen samendoen heeft wel bijgedragen aan wat ze vandaag de dag met elkaar delen en door de jaren heen ontwikkeld hebben.

Ze zijn samen nog op late leeftijd tempelwerkers geweest, maar dat ging op een gegeven moment niet meer vanwege de gezondheid van Piet. Hij was altijd kerngezond, gebruikte geen medicatie en stond nog gerust op zijn tachtigste op een dak te werken, maar op een dag in 2018 stortte hij in. Hij bleek een gescheurde aorta te hebben. Ze kregen de keuze om wel of niet te opereren, maar Piet wilde Ailka niet alleen laten. Na de operatie waren er complicaties, waardoor er nog een paar volgden. Een heftige tijd.

‘Maar we gaan nu nog steeds elke week naar de tempel, en we lezen Kom dan en volg Mij en de Liahona. Daar genieten we echt van. Dat vinden we heerlijk om met elkaar te doen’, vertelt Ailka enthousiast. Omdat ze niet meer kunnen rijden, stemmen ze de tempelbezoeken af met die van hun kinderen.

Piet is altijd een echte zendeling in hart en nieren geweest. In 2018 lag hij in het ziekenhuis en heeft toen tientallen foldertjes uitgedeeld van Het gezin: een proclamatie aan de wereld. Zijn enthousiasme was blijkbaar hartverwarmend, want hij was een favoriete patiënt en de verpleegkundigen dronken graag even een kopje koffie op zijn kamer.

Nog maar anderhalf jaar geleden gingen ze naar de begraafplaats waar Piets ouders en Ailka’s moeder begraven liggen, achter de Hervormde Kerk waar ze vroeger naartoe gingen. Ze kwamen met de dominee in gesprek over de twaalf geloofsartikelen die hen altijd op zondag werden geleerd. ‘Wij hebben er dertien’, zei Piet, waarmee er een gesprek over geloofsleerstellingen op gang kwam. Piet heeft nog een Liahona met artikelen over de huidige profeet naar de dominee gebracht, die hij aarzelend aannam. ‘Neem je tijd, al duurt het drie maanden’, zei hij. En na drie maanden kwam de dominee de Liahona inderdaad terugbrengen. Hij had de lectuur kunnen waarderen.

Naast deze zendingsgeest hebben ze nog steeds het verlangen om dienstbaar te zijn in de gemeenschap via hun lidmaatschap bij de ANBO-PCOB (Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen gefuseerd met de Protestants Christelijke Ouderenbond). Laatst hebben ze zich nog gemeld om te gaan helpen tafels en stoelen klaar te zetten in de Gereformeerde Kerk. En dat op hun leeftijd! Je moet hun toewijding wel bewonderen.

Ze zijn nu ook in de positie waarin ze zelf wat hulp en steun mogen ontvangen. Zo heeft Piet nu een maatje toegewezen gekregen via Welzijn Albrandswaard met wie hij dan een paar potjes Rummikub speelt. Dat loopt nu al een paar jaar en dat bevalt goed. Hierdoor heeft Ailka op woensdagmorgen even tijd om wat anders te doen dan mantelzorger zijn. Meestal gaat ze dan op bezoek bij een vriendin of iemand die ook een beetje aandacht kan gebruiken. Het zorgen en aandacht voor anderen hebben zit nu eenmaal diep ingebed in haar persoonlijkheid en geloofsbeleving. Iedereen die nog altijd trouw geschreven kerstkaartjes en verjaardagkaartjes van Ailka krijgt, kan getuigen van haar toewijding aan het verspreiden van liefde en licht in de wereld. Samen vormen Ailka en Piet een onverslaanbaar duo, standvastig in hun kracht en optimisme. Niets lijkt hun geest te kunnen breken. Een van Ailka’s favoriete Schriftteksten, 1 Korinthe 10:13, weerspiegelt hun positieve levenshouding: ‘Meer dan een menselijke verzoeking is u niet overkomen. En God is getrouw: Hij zal niet toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven om die te kunnen doorstaan.’