Ամենագեղեցիկ օրը

Իմ հանգուցյալ հայրը՝ Կլոդ Ռոյը, մահացավ 2015 թվականին՝ իր մկրտությունից անմիջապես հետո: Այդ ժամանակ ես, մայրս, քույրս ու եղբայրս վաղուց Եկեղեցու անդամներ էինք, բայց տասնամյակներ շարունակ հայրս համառորեն հրաժարվում էր միանալ:

Ժամանակի ընթացքում նա ասաց, որ «սիրտս կարծրացավ, զայրացա երեխաներիս ու թոռներիս այցելություններից և ուզում էի մեկուսանալ ընտանիքիցս։ Իմ տանը լարվածությունն աճեց, և կնոջս հետ հարաբերությունները սրվեցին»։

Մոտավորապես այդ ժամանակ նա սկսեց հետևել իր կանադացի բնիկ նախնիներին, որոնք Միկմաք և Հուրոն-Վենդատ ժողովուրդների ժառանգներն էին: Միքմաք համայնքին հասնելուց հետո, որտեղ նա մեծացել է, նրան հրավիրել են «powwow»-ի՝ բնիկ ամերիկացիների արարողությանը:

Այդ երեկո «powwow»-ի ժամանակ, ավագ պետը բացեց իր գիրկը և խնդրեց երեխաներին գալ իր մոտ, որպեսզի նա օրհնի նրանց: Ընտանիքի և ժառանգների կարևորության մասին զրույցը որոտի պես հարվածեց հորս։

Այդ պահին,- ասաց նա,- «ես տեսա, որ իմ ընտանիքը ձեռքերը մեկնեց դեպի ինձ, և ես մեջք դարձրի նրանց: Ինձ համակեց մի ճնշող, աննկարագրելի տխրություն, ասես սիրտս կտոր-կտոր լիներ։ Այդ պահին ես հասկացա, որ Տերն օգտագործում էր իմ տոհմական նախնիների խոսքերը՝ սիրտս փափկացնելու համար: Ես գիտեի, որ պետք է դիմեի իմ Երկնային Հորը և նորոգեի այն վնասը, որ հասցրել էի իմ ընտանիքին»:

Հայրս սկսեց հաշտվել մեր ընտանիքի հետ՝ ընտանիքի յուրաքանչյուր անդամից ներողություն խնդրելով: Հետևելով իր կնոջ և երեխաների օրինակին, նա սկսեց աղոթել և կարդալ Մորմոնի Գիրքը: Ամերիկա մայրցամաքի մասին շատ պատմություններ կարդալուց հետո նա կախվածություն զգաց Մորմոնի Գրքից: Նրա իսկությունը անմիջապես հաստատվեց։

«Իմ ընտանիքով շրջապատված՝ ես մկրտվեցի որպես Հիսուս Քրիստոսի Վերջին Օրերի Սրբերի Եկեղեցու անդամ», - ասաց նա: «Դա իմ կյանքի ամենագեղեցիկ օրն էր։ Ես վկայում եմ սիրառատ օրինակի զորության մասին: 36 տարի կինս պահեց հավատքը և ինձ համար Քրիստոսի օրինակն էր, թեև սիրտս կարծրացել էր: Հետո մի շաբաթավերջ ինձ համար ամեն ինչ փոխեց»։

Հորս պատմությունը մեծ հիշեցում է, որ «Փրկչի ողորմության բազուկները մեկնված են դեպի [մեզ]», և երբ մենք ապաշխարենք, Նա իսկապես կընդունի մեզ (տես Ալմա 5.33):