Blessanirnar 1836 og erfiðleikarnir 1837

Í janúar 1836, þegar byggingu musterisins lauk, tóku hinir heilögu að upplifa andlegar blessanir musterisins mitt á meðal sín. Þeim hafði verið lofað að í Kirtland-musterinu yrði þeim veittur kraftur (sjá Kenning og sáttmálar 38:32, 38). Þetta loforð endurómaði það sem frelsarinn sagði postulum sínum í Jerúsalem í Nýja testamentinu. Eftir upprisu sína, sagði hann þeim að þeir skyldu ekki fara og prédika fyrr en þeim hefði veist kraftur frá upphæðum (sjá Lúkas 24:49). Síðan, á hvítasunnudeginum, hlutu postular hans þennan kraft þegar andinn kom yfir þá eins og „óveður væri að skella á. … [Þeir] fylltust heilögum anda og tóku að tala öðrum tungum, eins og andinn gaf þeim að mæla“ (Postulasagan 2:2, 4).

Í janúar 1836 komu Joseph Smith og aðrir kirkjuleiðtogar saman til að biðjast fyrir, blessa hver annan og sinna málefnum kirkjunnar. Eftir að þeir höfðu blessað spámanninn Joseph, sá hann himneska ríkið í sýn. Hann sá himneskan föður og Jesú Krist, Adam og Abraham, sína eigin foreldra (enn lifandi) og eldri bróður sinn Alvin, sem hafði dáið án skírnar. Vissulega er það svo að „allir, sem dáið hafa án þekkingar á fagnaðarerindinu, en hefðu meðtekið það, ef þeim hefði leyfst að dvelja lengur, verða erfingjar hins himneska ríkis Guðs“ (Kenning og sáttmálar 137:7).

Tveimur mánuðum síðar, 27. mars 1836, fjölmenntu hinir heilögu í Kirtland-musterið fyrir vígslu þess. Þeir hlustuðu á vígslubæn Josephs, þar sem hann bað himneskan föður að taka á móti Kirtland-musterinu sem stað þar sem frelsarinn „gæti … opinberast fólki sínu“ (Kenning og sáttmálar 109:5). Hinir heilögu fjölmenntu í þetta helga rými og sungu: „Guðs andi.“ Þeir hrópuðu einum rómi: „Hósanna! Hósanna! Hósanna Guði og lambinu!“

Þeir upplifðu andlegar blessanir við vígsluna og í komandi viku. Þeir föstuðu, báðust fyrir, meðtóku sakramentið, þvoðu fætur hvers annars og upplifðu sýnir. Þeir fundu kraft til að fara og prédika fagnaðarerindið. Þeim hafði veist kraftur frá upphæðum.

Hinum andlegu vitrunum var þó ekki lokið. Þann 3. apríl 1836 birtist frelsarinn tveimur þjónum sínum. „Hulunni var svipt frá hugum okkar og augu skilnings okkar lukust upp,“ sögðu Joseph Smith og Oliver Cowdery. „Við sáum Drottin standa á brjósthlíf prédikunarstólsins, frammi fyrir okkur … sem sagði: Ég er hinn fyrsti og hinn síðasti. Ég er sá, sem lifir. Ég er sá, sem deyddur var. Ég er málsvari yðar hjá föðurnum“ (Kenning og sáttmálar 110:1–4).

Eftir heimsókn frelsarans, birtust Móse, Elías og Elía hver fyrir sig Joseph og Oliver og fólu þeim lykla sem gerðu þeim mögulegt að prédika fagnaðarerindi Jesú Krists og safna saman Ísrael, blessa jörðina með sáttmála Abrahams og innsigla fjölskyldur (sjá vers 11–16).

En sögu Kirtland lýkur ekki með þessum undursamlegu vitrunum. Ári eftir vígslu musterisins var samfélagið að trosna upp. Alþjóðleg efnahagskreppa leiddi til gríðarlegs atvinnuleysis í Bandaríkjunum. Víða um landið féllu bankar, þar á meðal litlir bankar sem stofnaðir voru af leiðtogum kirkjunnar í Kirtland til að hvetja til vaxtar samfélagsins. Joseph Smith og aðrir kirkjuleiðtogar reyndu allt hvað þeir gátu til að bjarga efnahagi samfélagsins. En straumur alþjóðlegu efnahagskreppunnar var of þungur. Fólk tók að missa atvinnu og heimili. Margir fóru að mögla gegn Guði og kirkjunni. Hvers vegna hafði Drottinn leyft fólki sínu að verða fyrir fjárhagslegu tjóni? Sumir tóku að hvísla og lýstu síðan yfir að Joseph væri fallinn spámaður.

Á fundi sumarið 1837 í Kirtland-musterinu, talaði Joseph Smith eldri, patríarki kirkjunnar, í fjarveru sonar síns. Þegar hann talaði reyndi andófsmaður að draga hann frá ræðustólnum. Þegar William Smith kom föður sínum til varnar, hótaði annar postuli að drepa William með sverði. Aðrir menn með hnífa og skammbyssur umkringdu William. Musterið, sem ári áður hafði verið staður heilagleika og andlegs lífs, var nú staður ofbeldis, sundurþykkju og upplausnar.

Þegar Joseph Smith snéri aftur til Kirtland, studdu flestir kirkjumeðlimir hann sem spámann, en þremur postulum var vikið úr Tólfpostulasveitinni. Efnahagsvandinn hafði breyst í andleg vandamál. Innan nokkurra mánaða bauð Drottinn Joseph að yfirgefa Kirtland, til að gæta öryggis fjölskyldu sinnar og eigin lífs.

Frásagnir sjónarvotta bera erfiðleikum þess tíma vitni. Vilate Kimball, eiginkona postulans Hebers C. Kimball, sendi bréf til eiginmanns síns, sem þá þjónaði sem einn af fyrstu trúboðunum í Englandi. „Ég efast ekki um það, en það mun særa hjarta þitt,“ skrifaði hún Heber og sagði honum frá andófsfólkinu. „Þau segjast trúa á Mormónsbók og Kenningu og sáttmála, en afneita þeim með verkum sínum.“

Vilate vissi að Joseph var ekki fullkominn. Hann hafði gert mistök í efnahagskreppunni í Kirtland. Og hún hélt áfram að elska marga meðal fráhvarfsmannanna. Hún lærði þó dýpri lexíu af atburðunum 1837: „Drottinn segir: Sá sem ekki fær staðist ögun, en afneitar mér, getur ekki helgast.“

Í sama bréfi skrifaði Marinda Hyde bréf til eiginmanns síns, Orsons, sem einnig var postuli sem þjónaði í Englandi. Eldri bróðir Marindu var einn postulanna sem höfðu yfirgefið kirkjuna. „Þið hafið aldrei séð slíka tíma í Kirtland, eins og nú, því svo virðist sem allt traust milli fólks sé horfið,“ skrifaði hún.

Af hverju að muna eftir hörmungunum 1837, en ekki bara sigrinum 1836? Af því að auðvitað er aldrei hægt að aðskilja þetta tvennt. Þannig er það í okkar eigin lífi. Guð veitir okkur öllum tímabil andlegra blessana, stundir þar sem hann talar til sálar okkar og leiðir okkur sér við hönd eftir sáttmálsveginum. Hann sér okkur fyrir tímabilum stöðugleika, tímum þar sem við höfum meira en nóg, tímum þegar fjölskylda okkar er heilbrigð og hamingjusöm, tímum þegar vinir okkar eru nálægir og eiga samskipti við okkur. Við lifum öll tíma sem eru eins og 1836.

Guð lofaði þó aldrei að við myndum aðeins upplifa árið 1836. Fyrir hvert okkar kemur árið 1837. Það kemur með efnahagslegum óstöðugleika, þegar við höfum áhyggjur af því hvaðan peningar munu koma. Því fylgir persónulegur óstöðugleiki þegar fjölskyldur okkar þjást af skyndilegum veikindum, langvinnum sjúkdómum, þunglyndi eða kvíða. Því fylgir félagslegur óstöðugleiki þegar vinir okkar láta sig hverfa eða svíkja okkur.

Ef við minnumst ekki okkar eigin upplifana frá 1836 – þegar við höfum sjálf fundið fyrir hönd Drottins í lífi okkar – gæti 1837 valdið andlegum óstöðugleika. Það getur freistað okkar til að segja: „Þetta er ekki þess virði.“ Það getur freistað okkar til að segja: „Guð elskar mig ekki.“ Það getur freistað okkar til að segja: „Joseph Smith var ekki spámaður“ eða „Nelson forseti er ekki spámaður Guðs.“ Það getur freistað okkar til að segja: „Sáttmálsvegurinn er ekki fyrir mig.“

Ef við hins vegar vinnum það andlega verk að muna eftir og dvelja andlega við árið 1836, já, þegar við upplifum þrengingar ársins 1837, getum við samt verið grundvölluð í trú okkar á Jesú Krist, getum við samt vitað að Guð elskar okkur og við getum samt vitað að endurreisn fagnaðarerindisins og kirkju Jesú Krists er raunveruleg og að Drottinn leiðir kirkju sína með útvöldum þjónum sínum.