Fagnaðartíðindi elsku og gleði

Nýr dagur rann upp fyrir fjölskyldu mannkyns í trjálundi, þar sem Guð faðirinn og sonur hans, Jesús Kristur, birtust og töluðu til Josephs Smith, sem svar við bæn hins unga Josephs um í hvaða kirkju hann ætti að ganga (sjá Joseph Smith – Saga 1:14–20). Jesús Kristur sagði Joseph að ganga ekki í neina kirkju. Hann hét því að fylling fagnaðarerindis síns yrði opinberuð Joseph í framtíðinni.

Mörgum fannst Joseph sá ólíklegasti til að vera kallaður til svo mikilvægs verks og þeir höfðu rétt fyrir sér. Hann var ómenntaður og lítilvægur drengur frá litlu býli í lítt þekktum bæ. Líkt og sumir sögðu um frelsarann á hans tíma, „getur nokkuð gott komið frá Nasaret?“ (Jóhannes 1:46), veltu margir fyrir sér hvað gott gæti komið frá ómenntuðum 14 ára dreng í Palmyra, New York. Eins ólíklegur og hann kann að hafa virst vera – áttu samt himneskur faðir og Drottinn Jesús Kristur eftir að gera hið sannlega undraverða að veruleika fyrir tilverknað Josephs. Það ætti að vekja okkur von um að við getum líka lagt okkar af mörkum til verks Drottins á okkar smáa og auðmjúka hátt.

Í tímans rás, kallaði Drottinn á Joseph „og talaði til hans frá himni og gaf honum fyrirmæli“ (Kenning og sáttmálar 1:17). Joseph tók á móti dýrmætum opinberunum og mikilvægri kenningu, sem varpaði nýju ljósi á skilning okkar á kærleiksríkri áætlun himnesks föður og endurleysandi elsku Jesú Krists og kraft friðþægingarfórnar hans. Merkilegt er að þessi gleðitíðindi bárust einmitt á þeim tíma er miklar framfarir voru í samgöngum, fjarskiptum og á öðrum sviðum og gerðu ljósi Guðs kleift að skína og blessa sífellt fleiri barna hans.

Engillinn Moróní afhentir Joseph Smith töflurnar, C. C. A. Christensen

Áhrifamikið vitni um elsku Guðs

Að engillinn Moróní hafi birst Joseph Smith var nauðsynlegt vegna endurreisnarinnar og áhrifamikil staðfesting á elsku Guðs. Moróní sagði Joseph frá heimild, ritaðri á gulltöflur, sem grafnar væru þar nærri (sjá Joseph Smith – Saga 1:33–34). Að því kom að Joseph fengi „kraft að ofan“ (Kenning og sáttmálar 20:8) til að þýða þá heimild yfir í það sem síðar yrði Mormónsbók, sem stendur við hlið Biblíunnar sem annað vitni um Jesú Krist.

Í Mormónsbók lesum við um fólk sem vissi og spáði fyrir um komu hans og þráði hana mörg hundruð árum fyrir Krist. Þar er einnig að finna hina mögnuðu frásögn af persónulegri komu og þjónustu hins upprisna frelsara meðal Nefítanna, þar sem hann bauð öllum að koma til sín og finna örin í síðu sinni og naglaförin á höndum sínum og fótum (sjá 3. Nefí 11:14–15). Hann læknaði sjúka, lamaða og blinda – „alla þá, sem þjáðir voru á einhvern hátt“ – og blessaði því næst litlu börnin og bað fyrir þeim (sjá 3. Nefí 17:7–9, 21). Við lærum svo margt um elsku og samúð frelsarans af þessari helgu frásögn.

Mormónsbók ber vitni um að „Jesús er Kristur“. Í Mormónsbók erum við stöðugt minnt á að faðir okkar á himnum og frelsari okkar elska okkur meira en við fáum ímyndað okkur.

Endurreisnin hélt áfram með því að fleiri himneskir sendiboðar birtust Joseph Smith. „Hinn upprisni Jóhannes skírari endurreisti valdið til að skíra með niðurdýfingu til fyrirgefningar synda. Þrír hinna upprunalegu tólf postula – Pétur, Jakob og Jóhannes – endurreistu postuladóminn og lykla prestdæmisvalds. Aðrir komu líka, þar á meðal Elía, sem endurreisti valdið til ævarandi sameiningar fjölskyldna í eilíf sambönd, sem ná út fyrir dauða.“

Þann 6. apríl 1830 stofnaði Jesús Kristur kirkju að fyrirmynd kirkjunnar sem hann skipulagði á tímum Nýja testamentisins, fyrir milligöngu spámannsins Josephs Smith (sjá Trúaratriðin 1:6), „sem hefur að grundvelli postulana og spámennina en Krist Jesú sjálfan að hyrningarsteini“ (Efesusbréfið 2:20). Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu gerir blessanir hins endurreista prestdæmiskrafts tiltækar öllum börnum Guðs sem búa sig undir að meðtaka þær.

Eins og Russell M. Nelson forseti hefur kennt okkur, þá getum við fundið gleði í daglegri iðrun er við snúum okkur til himnesks föður og frelsara okkar. Til hvers sem finnst hann ekki standa undir væntingum eða tilheyra neinu: Öllum er boðið að koma til Krists og kirkju hans. Kirkjan er ekki klaustur fyrir hina fullkomnu, heldur sjúkrahús fyrir hina sjúku. Öldungur Dieter F. Uchtdorf í Tólfpostulasveitinni minnti okkur á að „við förum í kirkju til að leysa úr vandamálum okkar, ekki til að fela þau“.

Í kirkjunni finnum við gleði í þeim tækifærum að snúa okkur að öðrum, þjóna þeim af kærleika og miðla eigin upplifunum af gnægðargæsku Krists. Við getum „[talist] meðal þeirra, sem [tilheyra] kirkju Krists“ svo að „eftir [okkur] væri munað, og [við] … [nærð] hinu góða orði Guðs“ (Moróní 6:4). Hve stórkostleg blessun!

Spámaðurinn Joseph Smith lýsti eitt sinn yfir: „Hvað heyrum við nú í því fagnaðarerindi, sem við höfum meðtekið? Gleðiraust! Náðarraust frá himni, og sannleiksraust úr jörðu, gleðitíðindi fyrir hina dánu, gleðiraust fyrir hina lifandi og hina dánu, gleðitíðindi um mikinn fögnuð“ (Kenning og sáttmálar 128:19).

Þessi gleðitíðindi hafa borist vegna þess að himneskur faðir og ástkær sonur hans, Jesús Kristur, elska okkur og – framar öllu öðru – þrá að bjóða okkur velkomin aftur í návist sína, svo við megum eilíflega eiga sams konar líf og þeir. Endurreisnin gerir ljóst að þeir hafi gert allt sem nauðsynlegt er til að gera þetta að dýrðlegum möguleika fyrir okkur öll. Á okkar eilífa ferðalagi munum við upplifa raunir og erfiðleika, en „[við lifum], svo að [við megum] gleði njóta“ (2. Nefí 2:25), í þessu lífi og því næsta. Spámaðurinn Joseph vissi þetta betur en flestir.

Joseph tókst á við stöðugt mótlæti og ofsóknir, en hélt þó „glaðlyndi“ sínu (Joseph Smith – Saga 1:28). Hann var áfram glaður, sterkur og óbugandi og hann kom því ótrúlega verki til leiðar sem honum hafði verið falið að vinna. Ég heiðra alla hina heilögu sem frá upphafi trúðu, studdu og fylgdu spámanninum Joseph Smith og helguðu sig uppbyggingu kirkjunnar. Við eigum þeim mikla skuld þakklætis og virðingar að gjalda.

Það var erfitt á upphafstímum kirkjunnar og það getur verið erfitt í dag. Endurreisnin er samt viðvarandi. Með Jesú Krist sem höfuð þessarar kirkju, munu lifandi spámenn halda áfram að leiða okkur. Hús Drottins verða áfram byggð, svo að blessanir eilífra sáttmála við Guð geti bundið okkur honum og ástvinum okkar, beggja vegna hulunnar (sjá Matteus 16:19). Elska Guðs og Jesú Krists mun ná til alls heimsins er við fylgjum boði frelsarans um að gæta sauða hans og miðla fagnaðarerindi hans. Við munum sjá sannleika endurreisnarinnar berast á ýmsa vegu og til staða sem varla hefði verið hægt að ímynda sér á tíma Josephs.

Við getum fundið styrk og mikla gleði – eins og spámaðurinn Joseph gerði – er við meðtökum og lifum eftir þessum dýrmæta sannleika. Kallið sem Joseph boðaði hinum heilögu á sínum tíma á enn við í dag: „Eigum við ekki að halda áfram í þágu svo mikils málstaðar? Halda áfram en ekki aftur á bak. Hugrekki, … áfram til sigurs! Hjörtu yðar fagni og gleðjist ákaft“ (Kenning og sáttmálar 128:22).

Megi þau fagnaðartíðindi elsku og gleði sem endurreisnin færir blessa og leiða okkur í lífinu – nú og alltaf.