نام عیسی مسیح را بر خود گرفتن
هرچه بیشتر با عیسی مسیح همذاتپنداری کرده و او را یاد کنیم، تمایل ما برای شبیه شدن به او بیشتر میشود.
در سال ۲۰۱۸، در دانشگاه یوتا، یک کرسی استادی ویژه تحت عنوانِ « کرسی ریاستی ممتاز جراحی قلب و قفسهٔ سینهٔ دکتر راسل ام. نلسون و دَنزِل دبلیو. نلسون» ایجاد شد — cardio، به معنی «قلب،» و thoracic، به معنی «قفسهٔ سینه.» این [کرسی]، پاسداشتی برای خدمات برجستۀ رئیس نلسون به عنوان یک جراح قلب و همچنین حمایتی بود که او از همسر فقیدش، دانتزل، دریافت میکرد. هزینه این کرسی استادی از طریق صندوقی تأمین شد که برای پایداری و تداوم در بلندمدت تدبیر شده بود فردی که برای این نوع کرسی استادی معتبر انتخاب میشود، از تقدیر و اعتبار، پشتیبانی حقوق و بودجهٔ پژوهشی برخوردار میگردد.
اولین جراحی که برای این کرسی استادی انتخاب شد، دکتر کِریگ اچ. سِلزمَن، یک جراح قلب ماهر بود که عضو کلیسای ما نیست. در مراسم اعطای این کرسی استادی به دکتر سلزمن، و مهمانان مهم زیادی از جمله رئیس نلسون و همسرشان، خواهر وندی دابلیو. نلسون، حضور داشتند. در این جلسه، رئیس نلسون با فروتنی از دوران حرفهای و پیشگامانۀ خود در زمینۀ جراحی سخن گفت.
در آن زمان دکتر سلزمن درباره اینکه انتصاب به این کرسی استادی برای او چه معنایی داشت، صحبت کرد. او توضیح داد که چهار روز قبل از آن، پس از یک روز طولانی در اتاق عمل، متوجه شد که یکی از بیمارانش باید دوباره تحت عمل جراحی قرار گیرد. او خسته و ناامید بود، زیرا میدانست که باید یک شب دیگر را در بیمارستان بگذراند.
آن شب، دکتر. سلزمن یک گفتوگوی متحولکننده با خودش داشت. در آن لحظه، او با خود فکر کرد: «روز جمعه، به یک کرسی استادی به نام دکتر نلسون منصوب خواهم شد. او همیشه به عنوان کسی شناخته میشد که بر احساسات خود مسلط بود، با همه با احترام رفتار میکرد و هرگز از کوره در نمیرفت. حالا که نام من با نام او پیوند خواهد خورد، باید تلاش کنم بیشتر شبیه او باشم.» دکتر سلزمن از قبل هم جراح خیلی مهربون و بافکری بود. اما او میخواست حتی بهتر شود.
قبلاً، تیم جراحیاش شاید خستگی و ناراحتیاش را حس میکردند، چون ممکن بود آن را در رفتارش و لحن صدایش نشان داده باشد. اما آن شب، در اتاق عمل، دکتر سلزمن با دقت و مسئولیت تلاش کرد تا به ویژه از تیمش حمایت کرده و آنها را درک کند. او احساس کرد که این کار مؤثر بوده و تصمیم گرفت به تلاش خود برای شبیهتر شدن به دکتر نلسون ادامه دهد.
پنج سال بعد، رئیس نلسون آثار و نوشتههای حرفهای خود را به دانشگاه یوتا اهدا کرد. مقامات برجستهٔ دانشگاه برای تشکر و قدردانی رسمی از رئیس نلسون، با او دیدار کردند. در این مراسم، دکتر سلزمن دوباره صحبت کرد. او با اشاره به حروف اول نام کامل رئیس نلسون، یعنی RMN، گفت: «اکنون یک منش یا فرهنگِ RMN بر بخش جراحی قلب و قفسه سینهٔ دانشگاه یوتا حاکم است.»
در شرایط طاقتفرسا دکتر سلزمن توضیح داد: «در موقعیتهای کلافهکننده، من کاری را انجام میدهم که حالا به کارآموزان خود [نیز] یاد میدهیم — تمرکز کنید، ذهنتان را درگیرش نکنید و تمام تلاشتان را بکنید. این منش هر روز در ما جاری است. ما به هر یک از اعضای بخش و همچنین هر کارآموز جدید، یک بج سینه اهدا میکنیم. در قسمت پایین این بج، حروف «RMN» حک شده است. منش RMN پایه و اساس آموزش ماست؛ و ما آن را به همه یاد میدهیم.» دکتر سلزمن عمداً نگرش و آرمانهای پیشین خود را تغییر داده بود، زیرا نامش اکنون با نام رئیس نلسون پیوند خورده بود.
این مجموعه وقایع مربوط به دکتر سلزمن باعث شد از خودم بپرسم: «از زمانی که نامم را به نام عیسی مسیح پیوند زدهام، چگونه تغییر کردهام؟ آیا در نتیجهٔ آن، مَنِشی مسیحوار در من شکل گرفته است؟ آیا خالصانه تلاش کردهام که بیشتر شبیه او شوم؟
در تجربهٔ دکتر سلزمن، میتوان دستکم پنج وجه تشابه با فرآیندی یافت که طی آن نام عیسی مسیح را بر خود میگیریم. اگرچه این فرآیند با تعمید آغاز میشود، اما تا زمانی که پاکتر، مقدستر و شبیهتر به او نشویم، تکمیل نمیگردد.
اولین وجه تشابه، همذاتپنداری است. انتصاب دکتر سلزمن به کرسی استادی نلسون، نام او را به نام رئیس نلسون پیوند داد و دکتر سلزمن شروع به همذاتپنداری با رئیس نلسون کرد. وقتی نام عیسی مسیح را بر خود میگیریم، نام خود را با نام او پیوند میدهیم. ما با او همذاتپنداری میکنیم. ما با افتخار به عنوان مسیحی شناخته میشویم. ما منجی را تصدیق میکنیم و با شهامت برمیخیزیم تا به عنوان عضوی از کلیسای او شناخته شویم.
وجه تشابه دیگر، که ارتباط تنگاتنگی با همذاتپنداری دارد، یادآوری است. وقتی دکتر سلزمن وارد دفتر کارش میشود، چشمش به مدالی میافتد که هنگام انتصابش به کرسی استادی نلسون دریافت کرده بود. این مدال هر روز منش RMN را به او یادآوری میکند. برای ما، بر گرفتن از عِشای مقدّس هر هفته، کمک میکند تا در تمام طول هفته عیسی مسیح را به یاد داشته باشیم. هنگامی که از عِشای مقدّس بر میگیریم، بهایی را به یاد میآوریم که او برای ضمانت ما پرداخت نمود. ما از نو پیمان میبندیم که او را به یاد داشته باشیم، عظمتش را تصدیق کنیم و از احسان او قدردانی کنیم. ما مکرراً اقرار میکنیم که تنها به واسطهٔ رحمت اوست که از مرگ جسمانی و روحانی نجات مییابیم.
یادآوری به این معناست که به توصیۀ آلما، پیامبر کتاب مورمون، عمل کنیم. [که ما] «بگذار تا همهٔ کار[هایمان] برای سَروَر باشد، و به هر کجایی که میرویم، بگذار در راه سَروَر باشد؛ آری، بگذار همهٔ اندیشه[هایمان] به سوی سَروَر باشد؛ آری، بگذار محبّت های دل[هایمان] برای همیشه بر سَروَر گذاشته شوند.» حتی زمانی که مشغول امور دیگری هستیم، به یاد او باقی میمانیم، درست همانطور که نام خود را، فارغ از هر چیز دیگری که روی آن تمرکز کنیم، به یاد داریم.
حاصلِ به یاد آوردنِ آنچه منجی برایمان انجام داده است، سومین وجه تشابه میباشد — سرمشقگیری. دکتر سلزمن، سرمشق گرفتن از رئیس نلسون و منش RMN را آغاز کرد. من معتقدم که منش رئیس نلسون صرفاً تجلیِ پیروی مادامالعمر او از عیسی مسیح است. برای ما، هرچه بیشتر با عیسی مسیح همذاتپنداری کرده و او را یاد آوریم، تمایل ما برای شبیه شدن به او بیشتر میشود. بهعنوان پیروان او، هنگامی که بر او تمرکز میکنیم، بیش از زمانی که بر خودمان تمرکز میکنیم، به سوی بهتر شدن تغییر میکنیم. ما تلاش میکنیم تا شبیه او شویم و به دنبال آن هستیم که با ویژگیهای او متبرک شویم. ما از صمیم قلب دعا میکنیم تا از محبّت، [یعنی] مِهر خالصانۀ مسیح، لبریز شویم.
همانطور که رئیس نلسون در ماه آوریل تعلیم دادند: «هنگامی که محبت در ذات ما ریشه بدواند، دیگر تمایلی به تحقیر دیگران نخواهیم داشت. ما از قضاوت کردن دربارهٔ دیگران باز میایستیم. ما نسبت به همهٔ افراد از هر قشر و طبقهای محبت خواهیم داشت. محبت نسبت به همه … برای پیشرفت ما ضروری است. محبت بنیاد یک شخصیت الهی است.» در کنار محبت، ما در پی آنیم تا دیگر هدایای روحانی از جانب منجی را «پرورش دهیم، به کار گیریم و گسترش دهیم». هدایایی از جمله فضیلت، درستکاری، صبر، فروتنی و کوشایی.
سرمشق گرفتن از عیسی مسیح، ما را به چهارمین وجه تشابه میرساند — همسویی با مقاصد او. ما در کار او با او شریک میشویم. به عنوان یک جراح، دکتر نلسون به عنوان یک معلم، یک شفادهنده و یک پژوهشگر شناخته میشد. سنجاق سینهای که در بخش دکتر سلزمن استفاده میشود، با نمایش کلماتِ تعلیم، شفا و کشف بر این کوششها تأکید دارد. برای ما، بخشی از بر خود گرفتنِ نام عیسی مسیح این است که داوطلبانه، آگاهانه و مشتاقانه اهداف خود را با اهداف او همسو کنیم. زمانی که ما «محبت میکنیم، به اشتراک میگذاریم و دعوت مینماییم»، در کار او شریک میشویم. زمانی که به دیگران خدمت میکنیم، به ویژه به قشر آسیبپذیر و کسانی که از تجربیات زمینی خود زخم خورده، درهم شکسته یا خرد شدهاند، در کار او شریک میشویم.
پس ما از طریقِ همذاتپنداری، یادآوری، سرمشقگیری و همسویی، نام عیسی مسیح را به شکلی کاملتر بر خود میگیریم. انجام دادنِ این چهار مورد، ما را به پنجمین وجه تشابه میرساند—توانمندسازی. ما در زندگی خود از قدرت و برکات خدا بهرهمند میشویم. کرسی استادی نلسون اعتبار و پشتوانۀ مالی در اختیار دکتر. سلزمن قرار میدهد تا از آن برای تغییر فرهنگ در بخش خود استفاده کند. او این «موهبت قدرت» را برای کمک به دیگران به کار میگیرد. به طریقی مشابه، وقتی نام منجی را بر خود میگیریم، پدر آسمانی ما را با قدرت خود برکت میبخشد تا در به انجام رساندنِ مأموریتمان در زندگی فانی به ما کمک کند.
هرچه پیمانهای بیشتری با خدا میبندیم، نام عیسی مسیح را به طور کاملتری بر خود میگیریم. در نتیجه، خدا ما را با قدرت خود بیشتر برکت میبخشد. همانطور که رئیس نلسون تعلیم دادند: «هر فردی که در حوضهای تعمید و در معابد پیمان میبندد — و آنها را نگه میدارد — دسترسی به قدرت عیسی مسیح را افزایش داده است. … پاداش پایبندی به پیمانها با خدا، قدرت آسمانی است … قدرتی که ما را تقویت میکند تا در برابر آزمونها، وسوسهها، و اندوههای خود بهتر مقاومت کنیم.»
ما از لحاظ روحانی بیشتر پذیراتر میشویم. ما برای مقابله با شرایطِ به ظاهر غیرممکن، بیشتر شجاعت پیدا میکنیم. عزم ما برای پیروی از عیسی مسیح بیشتر قویت میشود. زمانی که مرتکب گناه میشویم، ما با سرعت بیشتری توبه میکنیم و به سوی او بازمیگردیم. ما با قدرت و اقتدار او، در به اشتراک گذاشتنِ مژدهاش ماهرتر میشویم. ما به نیازمندان کمک میکنیم، بدون اینکه زیاد قضاوتشان کنیم —قضاوت بسیار کمتر. ما آمرزش گناهانمان را حفظ میکنیم. ما آرامش بیشتری داریم و شادتر هستیم، چون همیشه میتونیم خوشحال باشیم. شُکوه او گرداگرد ما خواهد بود، و فرشتگانش محافظ ما خواهند بود.
منجی ما را دعوت میکند تا «به نام من به نزد پدر بیایید، و در زمان مناسب کمال او را دریافت کنید.» من شما را شدیداً به انجام این کار ترغیب میکنم. به سوی پدر آسمانی ما بیایید. نام عیسی مسیح را بر خود بگیرید. با او همذاتپنداری کنید. همواره او را به یاد داشته باشید. بکوشید تا مانند او باشید. در کار او با او شریک شوید. از قدرت و برکات او در زندگی خود بهرهمند شوید. داوطلبانه و آگاهانه، نام او را بر قلب خود حک کنید. این کار به شما «جایگاهی» در پیشگاه خدا میبخشد و شما را شایستهٔ شفاعت منجی میسازد. شما به یک وارث بلند مرتبه شده در ملکوت پدر آسمانی ما تبدیل خواهید شد؛ یک همارث با نخستزادهٔ او، یعنی منجی و ضامن محبوبمان.
او زنده است. من کاملاً به این یقین دارم. او شما را دوست دارد. او جان خود را برای شما فدا کرد. او با التماس از شما میخواهد که از طریق او نزد پدر بازگردید. به نام عیسی مسیح، آمین.