آراسته با فضیلت میانهروی و خویشتنداری
من از همه صمیمانه دعوت میکنم که ذهن و قلب خود را با فضیلت میانهروانه و خویشتنداری مسیحگونه آراسته کنیم.
در ماه مه سال ۲۰۲۱، رئیس راسل م. نلسون هنگامی که از کار بازسازی معبد سالت لیک، بازدید میکرد از تلاشهای پیشگامان شگفت زده شد، کسانی که با منابع محدودی که در اختیار داشتند و با ایمان تزلزلناپذیر خود، آن بنای مقدس، شاهکاری مادی و معنوی را که در برابر آزمون گذر زمان مقاومت کرده است را ساختند. با این حال، او همچنین اثرات فرسایش را مشاهده کرد که در طول زمان باعث ایجاد شکاف در سنگهای بنیان اصلی معبد و ناپایداری در سنگکاری شده بود که نشانهای آشکار از نیاز به تقویتکنندهٔ سازهای بود.
سپس پیامبر عزیز ما این موضوع را به ما آموخت که همانطور که لازم بود اقدامات بزرگی برای تقویت بنیان معبد انجام شود تا بتواند در برابر نیروهای طبیعت مقاومت کند، ما نیز نیاز داریم اقدامات فوقالعادهای انجام دهیم تا بنیان معنوی خود را در عیسی مسیح تقویت کنیم؛ شاید آنها اقداماتی هستند که ما هرگز پیش از این انجام ندادهایم. در پیام به یاد ماندنی خود، او دو پرسش عمیق برای تأمل شخصی برای ما به جا گذاشت: «بنیاد شما چقدر مستحکم است؟ چه چیزی میتواند به تقویت شهادت و درک شما از مژده کمک کند؟»
مژده عیسی مسیح ابزارهای الهی و مؤثری را برای جلوگیری از فرسایش روحانیِ روانهای ما فراهم میکند و بنیاد ما را به شدت تقویت میکند و به ما کمک میکند تا از شکاف در ایمان و بیثباتی در گواهی و درک خود از حقایق مقدّس مژده جلوگیری کنیم. یکی از اصول بسیار مرتبط برای دستیابی به این هدف، در فصل ۱۲ اصول و پیمانها یافت میشود، وحیای که از طریق پیامبر جوزف اسمیت به جوزف نایت داده شد؛ مرد صالحی که صادقانه به دنبال درک ارادهٔ سروَر بود، نه صرفاً برای تغییر ظاهری، بلکه برای ایستادگی استوار در پیروی خود از عیسی مسیح- استوار همچون ستونهای آسمان. سَروَر اعلام کرد:
«بنگر، من با تو سخن میگویم، و همچنین با همۀ آنهایی که خواستارند تا این کار را پیش آورند و برپا کنند؛
و هیچ کسی نمیتواند در این کار کمک کند مگر او که فروتن و آکنده از مِهر است، ایمان، امید، و محبّت داشته، در همۀ چیزها، هر چه که به او برای مراقبت سپرده شود، میانه رو باشد.»
راهنمایی منجی که در این وحی مقدس ثبت شده است، به ما یادآوری میکند که میانهرو بودن، یک تقویت کنندهٔ ضروری برای داشتن بنیادی محکم در عیسی مسیح است. این یکی از فضیلتهای ضروری است، نه تنها برای کسانی که دعوت به خدمت شدهاند، بلکه همچنین برای همهٔ کسانی که پیمانی مقدّس با سروَر بستهاند و پذیرفتهاند که با وفاداری او را دنبال کنند. صفت میانهروی، سایر صفات مسیحگونهٔ ذکرشده در این وحی را هماهنگ و تقویت میکند: فروتنی، ایمان، امید، خیرخواهی و عشق خالصی که از او سرچشمه میگیرد. علاوه بر این، پرورش صفت میانهروی و خویشتنداری، راهی معنادار برای محافظت از روح ما در برابر فرسایش روحانی آرام اما دائمی ناشی از تأثیرات دنیوی است که میتواند بنیاد ما را در عیسی مسیح تضعیف کند.
در میان ویژگیهایی که پیروان حقیقی مسیح را میآراید، اعتدال به عنوان انعکاسی از خود منجی، برجسته میشود؛ میوهای گرانبها از روح مقدّس که برای همهٔ کسانی که قلب خود را به نفوذ الهی میگشایند، در دسترس است. این فضیلتی است که آرامش را به قلب میآورد و آرزوها و احساسات ما را با حکمت و ملایمت شکل میدهد. در نوشتههای مقدس، میانهروی به عنوان قسمتی ضروری از پیشروی در سفر روحانی ما مطرح شده است که ما را به سوی صبر، تقوا و شفقت هدایت میکند و در عین حال احساسات، کلمات و اعمال ما را تصفیه میکند.
پیروان مسیح که در پی پرورش این صفت مسیحگونه هستند، به تدریج فروتنتر و پرمحبتتر میشوند. قدرت آرامی در آنها پدید میآید و بهتر قادر به مهار خشم، پرورش صبر هستند و حتی زمانی که بادهای سختی به شدت میوزند، آنها رفتاری توأم با بردباری، احترام و کرامت با دیگران دارند. آنها تلاش میکنند که بدون فکر عمل نکنند، بلکه انتخاب میکنند با حکمتی روحانی که توسط فروتنی و تأثیر ملایم روحالقدس هدایت شده است، عمل کنند. به این ترتیب، آنها در برابر فرسایش روحانی آسیبپذیرتر میشوند زیرا، همانطور که پولس رسول آموخت، آنها میدانند که میتوانند همهٔ کارها را از طریق مسیح که آنها را تقویت میکند انجام دهند، حتی در مواجهه با آزمایشهایی که میتواند گواهی آنها از او را متزلزل کند.
پولس در نامه خود به تیطس، راهنمایی مقدسی را درباره صلاحیت کسانی که میخواهند نمایندگی منجی را بر عهده گیرند و ارادهٔ او را با ایمان و فداکاری انجام دهند، ارائه داد. او گفت که آنها باید مهماننواز، روشنبین، عادل و پاک باشند؛ این یعنی ویژگیهایی که به وضوح تأثیر میانهروی را منعکس میکنند.
اما پولس هشدار داد که آنها نباید «خودخواه، تندخو، … [و] جنگجو» باشند. چنین ویژگیهایی بر خلاف اندیشهٔ منجی است و مانع رشد حقیقی روحانی میشود. در ساختار نوشتههای مقدس، «خودخواه نبودن» به کسی اشاره دارد که از عمل کردن با تکبّر و غرورخودداری میکند؛ «دیرخشم» به کسی گفته میشود که از تمایل طبیعی برای بیصبری و آزردگی پرهیز میکند؛ و «جنگجو نبودن» به کسی اشاره دارد که از رفتار ستیزهجویانه، پرخاشگرانه و خشن ؛ چه در گفتار، چه در کردار و چه در احساسات دوری میکند. همانطور که ما تلاش میکنیم تا رفتار خود را با ایمان و فروتنی تغییر دهیم، میتوانیم محکم به صخره محکم فیض او تکیه کنیم و ابزارهایی خالص و صیقلی در دستهای مقدس او شویم.
با تفکّر دربارهٔ نیاز به پرورش فضیلت میانهروی و خویشتنداری، کلمات حنا، مادر پیامبر سموئیل را به یاد میآورم؛ زنی با ایمانی عظیم که حتی پس از آزمایشهای بزرگ، سرود شکرگزاری به سروَر تقدیم کرد. او گفت:«سخنان تکبرآمیز دیگر مگویید، و غرور از دهان شما صادر نشود: زیرا یَهُوَه خدای عَلاّم است، و اوست که کارهای مردم را داوری میکند.» سرود او بیش از یک دعا است؛ آن دعوتی است که او از خود میکند تا با فروتنی، کنترل نفس و اعتدال عمل کند. حنا به ما یادآوری میکند که قدرت روحانی حقیقی، در واکنشهای بدون تفکر یا کلمات مغرورانه ابراز نمیشود، بلکه در نگرشهای معتدل و سنجیده، هماهنگ با حکمت سروَر نمایان میشود.
اغلب اوقات، دنیا رفتارهایی را که از پرخاشگری، تکبر، بیصبری و افراط نشأت میگیرند، تجلیل میکند و اغلب چنین نگرشهایی را با فشارهای زندگی روزمره و تمایل به تأیید و محبوبیت توجیه مینماید. وقتی نگاه خود را از فضیلت اعتدال برمیگردانیم و تأثیر آرام و هدایتگر روحالقدس را در رفتار و گفتار خود نادیده میگیریم، به راحتی در دام دشمن گرفتار میشویم؛ دامی که بدون شک ما را به بیان کلمات و اتخاذ رفتارهایی میکشاند که در روابط اجتماعی، خانوادگی یا حتی کلیسایی، پیشمانی عمیقی به همراه خواهند داشت. مژدهٔ عیسی مسیح ما را دعوت میکند تا این فضیلت را به ویژه در زمانهای دشوار به کار گیریم، زیرا دقیقاً در چنین موقعیتهایی است که شخصیت واقعی یک فرد آشکار میشود. همانطور که مارتین لوتر کینگ جونیور یکبار گفت: «معیار نهایی یک انسان این نیست که در لحظات راحتی و آسایش کجا ایستاده است، بلکه این است که در زمانهای چالش و جنجال در کجا میایستد.»
به عنوان مردم پیمان بسته، ما دعوت شدهایم تا با قلبی که محکم در وعدههای مقدسی که با سروَر بستهایم ریشه دوانده، زندگی کنیم و با دقت نمونهای را که او از طریق الگوی کامل خود تثبیت کرده است، دنبال کنیم. در عوض، او وعده داده است، «همانا، همانا، من به شما میگویم، که این اصول من است، و هر کسی که بر آن بنا کند بر صخرۀ من بنا کرده است، و دروازههای دوزخ بر آنها چیره نخواهند شد.»
دلهای شما مضطرب نشود، اثرِ هوارد لیون، با اجازه و همکاریِ شرکت هیونلایت (Havenlight)
خدمت منجی بر روی زمین با فضیلت میانهروی و خویشتنداری در همهٔ ابعاد شخصیت او شناخته میشد. او از طریق الگوی کامل خود به ما آموخت تا «در رنجها صبور [باشیم]، بر علیه کسانی که ناسزا میگویند ناسزا [نگوییم]. خانه [خود] را در فروتنی اداره [کنیم]، و استوار [باشیم].» همانگونه که تعلیم داد که نباید به دلیل اختلافات و ستیزهها تسلیم خشم شویم، اعلام کرد، «شما باید توبه کنید و مثل یک بچهٔ کوچک شوید.» او همچنین تعلیم داد که همه کسانی که میخواهند با نیت کامل دل نزد او بیایند، باید با کسانی که از آنها خشمگین هستند یا کسانی که چیزی علیه آنها دارند، آشتی کنند. با نگرش معتدل و قلبی مهربان، او به ما اطمینان داد که وقتی با خشونت، بیمهری، بیاحترامی یا بیتوجهی با ما رفتار شود، مهرورزی او از ما جدا نخواهد شد و پیمان آرامش او از زندگی ما برداشته نخواهد شد
چند سال پیش، من و همسرم فرصتی مقدس برای ملاقات با برخی از اعضای باایمان کلیسا در شهر مکزیکوسیتی داشتیم. بسیاری از آنها، چه شخصاً و چه از طریق عزیزانشان، آزمایشهای غیرقابل توصیفی همچون آدمربایی، قتل و دیگر فجایع اندوهناک را تحمل کرده بودند.
وقتی به چهرههای آن مقدسین نگاه کردیم، خشم، کینه یا تمایل به انتقام را ندیدیم. در عوض، فروتنی آرامی را مشاهد کردیم. گرچه چهرههای آنها نشان از اندوه داشت، اما پرتو اشتیاقی صادقانه برای شفا و آرامش را بازمیتاباند. گرچه قلبهایشان از رنج شکسته شده بود، این مقدسین با ایمان به عیسی مسیح به پیش رفته، ادامه دادند و انتخاب کردند که نگذارند سختیهایشان شکافی در ایمان آنها ایجاد کند یا باعث بیثباتی در گواهی آنها از مژدهٔ عیسی مسیح گردد.
در پایان آن گردهمایی مقدّس، با هر یک از آنها احوالپرسی کردیم. هر دستدادن و هر به آغوش کشیدن، گواهی آرامی بر این موضوع شد که با کمک سروَر، میتوانیم انتخاب کنیم که با میانهروی و خویشتنداری به ناکامیها و چالشهای زندگی پاسخ دهیم. نمونهٔ آرام و متواضع آنها، دعوت محبتآمیز به گام برداشتن در مسیر منجی با میانهروی در همه چیز بود. ما احساس میکردیم که گویی در حضور فرشتگان هستیم.
عیسی مسیح که بزرگترینِ همه است، برای ما رنج کشید تا آنجا که از هر روزنهٔ وجودش خون ریخته شد، با این حال هرگز اجازه نداد که حتی در میان چنین رنجهایی، خشم، قلبش را مشتعل کند و کلمات تهاجمی، توهینآمیز یا ناپاک از لبانش خارج شود. او با خویشتنداری کامل و تواضع بینظیر، در آن زمان به خود فکر نکرد بلکه به هر یک از فرزندان خدا — در گذشته، حال و آینده — اندیشید. پطرس رسول از نگرش والای مسیح گواهی داد زمانیکه اعلام کرد، «وقتی به او دشنام میدادند، با دشنام پاسخ نداد. وقتی عذاب میکشید، تهدید نمیکرد بلكه خود را به دست آن كسی سپرد كه همیشه با عدالت و انصاف داوری میکند.» حتی در میان بزرگترین عذاب خود، منجی میانهروی و خویشتنداری کامل و الهی را نشان داد. او اعلام کرد: «با این وجود، شُکوه بر پدر باشد، و من نوشیدم و آمادگیهای خودم را بر فرزندان آدمی به پایان رساندم.»
برادران و خواهران عزیزم، من دعوتی صمیمانه از همهمان میکنم تا به عنوان پاسخی مقدّس به دعوت نبوی رئیس عزیزمان، راسل ام. نلسون که ذهن و قلب خود را با فضیلت مسیحگونهٔ میانهروی و خویشتنداری بیاراییم. گواهی میدهم که هنگامی که با ایمان و کوشش تلاش میکنیم میانهروی را در اعمال و کلماتمان به کار گیریم، با این کار زندگی خود را تقویت خواهیم کرد و به طور مطمئنتری بر بنیان محکم ضامن خود تکیه خواهیم کرد.
از صمیم قلب گواهی میدهم که تلاش مداوم برای کسب فضیلت اعتدال، روح ما را پاک کرده و قلب ما را در برابر منجی تقدیس مینماید، و ما را به آرامی به او نزدیکتر میکند و با امید و آرامش، ما را برای آن روز پرشکوهی که در آمدن دوبارهاش با او ملاقات خواهیم کرد، آماده میسازد. این کلمات مقدّس را به نام منجیمان عیسی مسیح با شما به اشتراک میگذارم، آمین.