“Ang Journal sa Bunyag ni Maria,” Higala, Oktubre 2025, 4–5.
Ang Journal sa Bunyag ni Maria
“Unsa man ang usa ka pakigsaad?”
Usa ka tinuod nga istorya gikan sa Argentina.
“Nagtan-aw ko sa usa ka gamay nga tawo nga hapit na ang adlaw nga natawhan! Kinsay kaha ni siya?” Nangutana si Mamá.
“Ako na!” Miingon si Maria, naglukso-lukso. Mag-otso anyos na siya sa sunod semana.
Mitando si Mamá. “Ug kini mahimo nga usa ka espesyal nga adlaw nga natawhan. Nahibalo ba ka kon ngano?”
“Tungod kay mabunyagan ko!”
“Oo! Si Papá ug ako adunay espesyal nga gasa sa pagtabang nimo sa pag-andam alang niining importante nga lakang.”
“Usa ka regalo? Apan dili pa man ang akong adlawng natawhan,” miingon si Maria.
“Kini usa ka espesyal nga gasa nga motabang kanimo sa paghinumdom sa pakigsaad nga imong himoon uban sa Langitnong Amahan. Mahimo nimo kining ablihan human sa panihapon.”
Nagsige og hunahuna si Maria sa pulong nga pakigsaad. Dili siya makahulat nga mouli si Papa. Siya mitanyag sa pag-andam sa lamesa alang sa panihapon ug mibati og kainit sa iyang kasingkasing. Ang panihapon ingon og lami kaayo nianang gabhiona.
Pagkahuman, milingkod siya sa sopa taliwala sa iyang mga ginikanan.
“Unsay imong gibati bahin sa bunyag?” Nangutana si Papá.
“Mahinamon ko!” Si Maria nagkugi og maayo sa pag-andam alang sa iyang bunyag. Misugod siya sa pagbasa sa Basahon ni Mormon. Naghimo pa gani siya og poster aron sa pagtabang kaniya nga makahinumdom sa pag-ampo matag gabii.
“Nindot kaayo kana! Aduna ka bay bisan unsan nga mga pangutana?”
“Oo. Unsa man ang usa ka pakigsaad?”
“Nindot kana nga pangutana,” miingon si Mamá. “Ang pakigsaad mao ang usa ka saad uban sa Dios. Kon mabunyagan ka, ikaw mosaad nga ikaw andam sa pagdala diha kanimo sa ngalan ni Jesukristo, nga ikaw motuman sa mga sugo sa Dios, ug nga ikaw moalagad Kaniya sa tibuok nimong kinabuhi.”
“Kana ingon og sama sa pag-ampo sa sakramento,” miingon si Maria.
“Husto ka,” miingon si Papá. “Ang atong Langitnong Amahan misaad usab nga ang Espiritu Santo mag-uban kanimo, mogiya ug modasig kanimo.”
“Ug karon ang imong sorpresa.” Gihatag ni Mamá kang Maria ang usa ka sinaw nga giputos nga regalo.
Giablihan kini ni Maria nga nakakita og usa ka matahom nga pink nga journal ug usa ka bolpen. “Salamat! Ganahan kaayo ko niini!”
“Kini nga journal para kanimo aron sa pagsulat sa mga pagbati ug mga hunahuna nga imong madawat gikan sa Espiritu Santo.”
“Ang bunyag usa ka mahinungdanon nga desisyon,” miingon si Papá. “Mahimo kang mag-ampo ug mangutana sa Dios bahin niini.”
Nianang gabhiona, miluhod si Maria kilid sa iyang higdaanan. Nag-ampo siya, “Langitnong Amahan, husto ba alang kanako nga magpabunyag?” Mihunong siya, naminaw. Usa ka klaro nga “oo” ang mipuno sa iyang hunahuna, ug ang iyang kasingkasing napuno sa hingpit nga kalipay.
Gikuha niya ang iyang journal ug misulat bahin sa unsay iyang gibati. Pagkasunod buntag gisultihan niya ang iyang mga ginikanan bahin sa iyang tubag. Nasayod siya nga ang pagpabunyag mao ang husto nga butang nga buhaton.
Sa kataposan iya nang adlawng natawhan, ug si Maria mabunyagan na. Siya ug si Papá nagsul-ob og puti. Gigakos siya ni Mamá. “Mobati ka og kalinaw ug kalipay sa imong kasingkasing.”
Ang tubig bugnaw, apan si Maria mibati nga limpyo ug limpyo—ug mainiton sa sulod.
Nianang gabhiona, giablihan ni Maria ang iyang journal ngadto sa usa ka blangko nga pahina ug nagsugod sa pagsulat.
“Sa dihang si Papá miingon, ‘Dawata ang Espiritu Santo,’ nabati gayod nako kini,” misulat siya.
Gusto niyang mahinumdoman kanunay ang iyang adlaw sa pagbunyag. Andam siya sa pagtuman sa iyang pakigsaad, nasayod nga ang Espiritu Santo mahimong anaa kanunay aron sa pagtabang kaniya.
Mga paghulagway pinaagi ni Zoë Bennett