Pangutana ni Justina

“Abot na ba ta?” Nangutana si Justina.

“Hapit na,” miingon si Lola. Ang sakyanan miliko sa eskina, ug toa ra! Ang templo nagtindog ibabaw sa bungtod. Maanindot kaayo kini!

Si Justina ug ang iyang pamilya mianhi dinhi alang sa pagpahinungod sa templo. Si mama miingon nga importante kadto nga miting diin ang usa ka Apostol mohatag og usa ka espesyal nga pag-ampo sulod sa templo. Dayon ang templo maandam na alang sa mga miyembro sa Simbahan aron mapahigayon ang mga ordinansa sa sulod. “Ang pagpahinungod sa templo gisibya aron ang mga miyembro sa Simbahan makatan-aw niini gikan sa ilang mga gambalay sa simbahan,” mipasabot si Mama. “Apan swerte kita nga nakatambong sa pagpahinungod sa sulod sa templo.”

Sa gawas sa mga purtahan sa templo, gihatagan sila og puti nga plastic nga mga hapin aron isul-ob sa ilang mga sapatos. Si Justina naghunahuna nga lain kining tan-awon. “Nganong kinahanglan pa man tang magsul-ob niini?”nangutana siya ni Lola.

“Kini makapanalipod sa bag-ong alpombra [carpet],” mihunghong si Lola. “Hinumdomi, kinahanglan kitang maghunghong sulod sa templo, OK? Gusto kita nga mopakita og balaang pagtahod diha sa balay sa Ginoo.”

Samtang misulod sila sa templo, si Justina mitutok sa habog nga mga kisame. Hilom kaayo kadto nga gusto niyang molakaw nga magkinto ug pugngan ang iyang ginhawa. Nahingangha siya sa dihang sila misugod sa paglakaw sa paliyok nga hagdanan. Ang mga hagdanan mura og magpadayon hangtod sa hangtod.

Sa kataposan sila miabot sa kwarto diin ang iyang pamilya motan-aw sa pagpahinungod. “Gitawag kadto og lawak sa pagselyo,” hilom nga gisulti ni Lola. “Nakahibalo ka ba unsay mahitabo dinhi?”

Milingo-lingo si Justina.

“Dinhi ang mga pamilya selyohan hangtod sa kahangtoran. Nagpasabot kana nga sila magkauban sa langit human sila mamatay. Tan-awa ang mga samin.” Gitudlo ni lola ang mga samin sa isig ka kilid sa kwarto. “Tan-awa unsa ang mahitabo kon imong tan-awon ang imong repleksiyon?”

Mitan-aw si Justina sa usa sa mga samin ug nakita ang iyang repleksiyon nga mibalik-balik ug kadaghan.

“Wow,” miingon si Justina, gisiguro nga mohunghong niining higayona. “Nagpadayon kini hangtod sa kahangtoran.”

Samtang ang pagpahinungod gisugdan, si Justina naghunahuna mahitungod sa iyang pamilya. Ang iyang mga ginikanan nagdiborsyo. Ug siya nasayod nga sila wala pa maselyo sa templo.

Mitan-aw siya sa iyang mama ug mga igsoon nga naglingkod sa iyang tupad. Makauban ba niya sila didto sa langit? Unsa kaha kon ako dili makauban sa akong pamilya hangtod sa kahangtoran tungod kay wala kami maselyo? Kana nga panghunahuna nakapahimo niya nga nahadlok ug nabalaka.

Misandig si Justina duol ni Lola ug nangutana, “Unsa ang mahitabo kon ikaw wala maselyo ngadto sa imong pamilya?”

Naghunahuna si Lola sa makadiyot. Dayon miingon siya, “wala gyod ko masayod, langga. Apan nasayod gyod ko nga ang Dios nahigugma kanato ug gusto nga kita magmalipayon.”

Si Justina naghunahuna mahitungod niana samtang siya naminaw sa sunod nga speaker. Sa dili madugay ang pagpahinungod mahuman na. Oras na sa pagkanta sa “Ang Espiritu sa Dios.”

Samtang nagbarog ug nagkanta si Justina, mibati siya og mainiton nga pagbati sa iyang kasingkasing. Nasayod siya nga ang Espiritu Santo nagsulti kaniya nga ang tanang butang Ok ra. Gibati niya nga ang iyang hugot nga pagtuo naglambo.

Sa dihang nahuman ang kanta, gigakos ni Justina si Lola. Wala niya ang tanang tubag, apan siya adunay hugot nga pagtuo nga ang Dios nahigugma kaayo niya ug sa iyang pamilya. Nasayod siya nga siya makasalig Kaniya.

Ablihan ang PDF

Mga paghulagway pinaagi ni Jarom Vogel