Aan de nieuwe moeder van wie de baby nooit slaapt

Foto ter beschikking gesteld door de auteur

Ik was een nieuwe moeder van een negen maanden oude tweeling. Mijn man draaide nachtdiensten, waardoor ik ’s nachts alleen voor mijn baby’s moest zorgen. We woonden in een piepklein huurhuisje met oude houten vloeren die kraakten bij elke beweging die ik maakte. De nacht werd een zware beproeving met onze twee slaapkamers zo dicht bij elkaar, en ik was altijd uiterst voorzichtig met elke stap die ik zette.

Over het algemeen waren onze baby’s goede slapers, waar ik heel dankbaar voor was. Maar sommige nachten, wanneer de betere slaper huilend wakker werd en onvermijdelijk de lichtere slaper wakker maakte, zat ik daar met twee vermoeide, krijsende baby’s.

Zoals je wel kunt raden, was het stressvol en frustrerend om midden in de nacht twee baby’s in mijn eentje te kalmeren.

Op een nacht gebeurde dit weer en kreeg ik een van de baby’s snel weer rustig en bijna weer aan het slapen in de woonkamer. Ik ging terug om mijn andere baby te halen, die nog steeds huilde, en pakte haar op. Te midden van mijn toenemende frustratie keek ik omhoog en zag het schilderij van Christus omringd door kinderen aan de muur naast haar wiegje hangen. Ik dacht eraan hoe geduldig, liefdevol en teder Hij met hen leek.

Toen ik opzij keek, zag ik in het donker in de spiegel mijn eigen silhouet met mijn baby. Toen ik dat spiegeltje aan de muur ernaast had gehangen, had ik me niet gerealiseerd wat voor parallel er zou ontstaan met het schilderij. Maar toen ik heen en weer keek tussen het beeld van de Heiland met die kinderen en mezelf met mijn lieve, krijsende baby, werd ik plotseling overstelpt door de gedachte dat ik hierin niet alleen stond. Ik had het gevoel dat ik, de vermoeide mama die ik in het spiegelbeeld zag, geduldiger, liefdevoller en tederder kon zijn dan ik me voelde – net als Hij – dankzij Hem en zijn voorbeeld.

Het was een moment dat ik nooit wil vergeten. Ik ben dankbaar voor de herinnering dat ik nooit alleen ben en voor zijn voorbeeld van hoe ik mijn kinderen moet behandelen, zelfs (en vooral) op die momenten midden in de nacht.

Sinds die nacht put ik bijzondere troost uit de woorden in de Schriften die ons eraan herinneren dat we nooit alleen zijn in onze beproevingen, in ons verdriet, in onze uitputting van het nieuwe moederschap.

Ouderling Robert D. Hales (1932–2017) van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd: ‘U en ik [zijn] in ons eigen Gethsémané niet alleen. Hij die over ons waakt, “zal niet sluimeren of slapen” [Psalmen 121:4]. Zijn engelen hier en aan de andere zijde van de sluier zijn “rondom [ons] om [ons] te schragen” [Leer en Verbonden 84:88]. Ik geef u mijn bijzondere getuigenis dat zijn belofte waar is, want Hij zegt: “Wie de Heere verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden” [Jesaja 40:31].’

Dat de baby’s midden in de nacht wakker worden, houdt voorlopig waarschijnlijk niet op. Maar we kunnen er troost uit putten dat, terwijl wij er zijn voor onze kinderen, hoe moe en gefrustreerd we ook zijn, onze Heiland en onze Vader in de hemel er altijd voor ons zijn.