Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Voor iedereen die het gevoel heeft dat hij of zij achterloopt in het leven
Hoewel ik de mijlpalen die ik mezelf had gesteld nog niet had bereikt, was ik toch al die tijd aan het groeien en leren.
Heb je weleens het gevoel dat je achterloopt?
Toen ik in de twintig was, mat ik een groot deel van de tijd mijn vooruitgang op een heel specifieke manier af. Ik had bepaalde mijlpalen en gebeurtenissen uitgestippeld waarmee ik kon peilen of ik alles wat ik wilde aan het bereiken was.
Ik ben dit jaar net 30 geworden en veel van die mijlpalen zijn nog niet verwezenlijkt, met name niet in mijn carrière. Daardoor heb ik het nare gevoel dat ik achterloop op mijn leeftijdgenoten, op wat iedereen van me had verwacht en – dit is nog het pijnlijkst – wat ik van mezelf had verwacht.
Ik wist al sinds mijn tienerjaren dat ik dokter wilde worden, en daar werk ik al jaren naartoe. Als ik terugging in de tijd en mijn tienerzelf vertelde hoe ver ik achterloop, zou hij waarschijnlijk geschokt zijn.
Maar hier is het goede nieuws: mijn 30-jarige zelf heeft een veel betere kijk op het leven.
Een eindeloze cyclus
Toen ik 18 was, ging alles geweldig. Ik verhuisde naar een ander land, het leven op een nieuwe plek ging goed, ik begon aan de opleiding die andere studenten die uiteindelijk geneeskunde wilden studeren ook volgden en ik haalde goede cijfers.
Het ging nog steeds goed toen ik mijn studie onderbrak om op zending te gaan, vervolgens thuiskwam en een paar jaar later trouwde.
Maar vanaf dat punt werd een en ander wat ingewikkelder.
Eerst nam ik een tussenjaar omdat mijn paar jaar jongere vrouw haar opleiding nog moest afmaken. Het jaar daarop schreef ik me in voor een opleidingsinstituut in mijn eigen land en werd toegelaten, maar sloeg het aanbod af omdat de grenzen wegens het coronavirus werden gesloten en mijn vrouw een onverwachte mogelijkheid kreeg op een baan. Het jaar daarop schreef ik me opnieuw in, dit keer in het land waar ik op dat moment woonde, maar zonder succes omdat ik geen permanent ingezetene van dat land was.
Tegen de tijd dat ik 27 werd, was ik totaal ontmoedigd. Ik had nu al halverwege mijn studie geneeskunde moeten zijn! De vrienden met wie ik op de middelbare school had gezeten, gingen verder met hun leven terwijl ik in een eindeloze cyclus van aanmeldingen en afwijzingen leek te zijn beland.
Verschillende manieren om vooruitgang te boeken en te meten
In mijn ogen zat ik vast en boekte ik geen vooruitgang. Het uitblijven van de mijlpalen die ik als tiener had uitgestippeld, maakte me behoorlijk moedeloos en teleurgesteld in mezelf.
Maar het zit in feite zo: er zijn veel verschillende manieren om vooruitgang te boeken en te meten. En achteraf besefte ik dat ik al die tijd wel degelijk aan het groeien en leren was.
Dat eerste tussenjaar? Dat was een kans voor mij om mijn vrouw te laten zien dat haar opleiding belangrijk voor me was en om ervaring op te doen waardoor ik een betere arts zou worden.
Dat tweede jaar, toen ik een aanbod afsloeg? Dat was een gelegenheid voor ons om samen te bidden en te overleggen hoe we verschillende prioriteiten in evenwicht konden brengen en het leven dat we voor ogen hadden konden opbouwen.
En dat laatste jaar, toen ik me hulpeloos voelde over dingen waar ik geen controle over had? Daardoor ging ik persoonlijke openbaring zoeken en ontving ik de bevestiging van mijn hemelse Vader dat ik op het juiste pad was, ook al was ik ontmoedigd en kon ik niet zien wat de toekomst zou brengen.
Ik zeg niet dat het makkelijk was om die jaren te wachten. Ik voelde me in die tijd vaak gefrustreerd, belemmerd in mijn vooruitgang en ontmoedigd. Maar raad eens! De toekomst pakte uiteindelijk beter uit dan ik me had kunnen voorstellen. Ik zit in het tweede jaar van mijn studie geneeskunde, terwijl mijn vrouw haar droombaan heeft en ons financieel kan onderhouden. Na die jaren waar we de prioriteit gaven aan haar werk en opleiding, kan mijn vrouw me nu steunen in de mijne. We hebben de soort relatie ontwikkeld die sterk kan blijven nu mijn medische opleiding weleens slopend kan zijn.
Onthoud wat het belangrijkst is
Ik kijk nog steeds uit naar de dag dat ik mezelf dokter mag noemen. Maar zoals president Russell M. Nelson, die zelf arts was, ooit heeft gezegd, zijn bepaalde identiteiten van veel groter belangrijk.
En als ik mijn identiteit als kind van God, kind van het verbond en discipel van Christus in gedachten houd, helpt dat me als ik stellig denk dat ik ‘achterloop’, wat veel jongvolwassenen volgens mij denken.
Misschien ben je net als ik en noem je jezelf een mislukkeling omdat je carrière niet uit de verf komt. Of misschien gaat het prima met je carrière, maar ga je gebukt onder het label ‘single’, ‘worstelt met een psychische aandoening’ of iets heel anders.
Wat je situatie ook is, weet dat er talloze manieren zijn om te groeien, te leren en vooruitgang te maken. Meet jezelf niet af aan het leven of de verwachtingen van iemand anders – of zelfs aan de verwachtingen van je vroegere zelf.
Onthoud in plaats daarvan wat het belangrijkst is: ‘Onze relaties met onze hemelse Vader en zijn geliefde Zoon, en met onze familie en onze naasten, en dat we ons in die relaties door de Geest van de Heer laten leiden.’
Ik ben misschien nog geen dokter, maar ik ben wel een zoon van God. Ik kom mijn verbonden na. Ik doe mijn best om een goede echtgenoot te zijn.
En dat is altijd belangrijker geweest dan een willekeurige tijdlijn.