Ik geloof
Als dove voelde ik me een buitenstaander. In de kerk heb ik het gevoel dat ik erbij hoor
Door lid te worden van de kerk van de Heer heb ik geleerd dat geloof en hoop in Hem, wat onze moeilijkheden ook zijn, ons gemoedsrust en zingeving kunnen geven, en het gevoel dat we erbij horen.
Als doof kind voelde ik me vaak onzichtbaar en afgezonderd van de wereld om me heen, onzeker of ik ooit echt ergens thuis zou horen.
Ondanks deze moeilijkheden gaf ik het niet op. Ik geloofde dat het leven uit meer bestond dan alleen mijn moeilijkheden, en ik was vastbesloten om het te vinden.
De kerk vinden
Een paar jaar geleden was ik op zoek naar zingeving en kwam ik een Facebookpagina tegen met de titel ‘ASL Followers of Jesus Christ in Washington, D.C.’
Ik had nog nooit van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen gehoord, maar ik kon wel Amerikaanse gebarentaal (ASL), en iets aan de pagina sprak me aan. Ik reageerde op een bericht en kreeg tot mijn verbazing een reactie. De zendelingzusters die de pagina beheerden, stelden me twee vragen:
‘Hoe heb je ons gevonden?’
‘Wat weet je over Jezus Christus?’
Ik was eerlijk in mijn antwoord: ik had geen geloof, hoop of gevoel van eigenwaarde. Door de reactie van de zendelingzusters veranderde alles. Ze moedigden me aan om op onze hemelse Vader en Jezus Christus te vertrouwen en beloofden me dat Zij mij door mijn moeilijkheden heen zouden helpen. Hoewel ik in eerste instantie sceptisch was, sprak wat ze zeiden me aan.
Toen ik me in het evangelie verdiepte, besefte ik dat het leven een reis terug naar mijn hemelse Vader is, vol ups en downs en onverwachte wendingen. Maar met geloof en hoop in Jezus Christus kon ik deze reis afleggen en vrede en geluk vinden (zie 1 Nephi 17:13).
De daaropvolgende maanden werkte ik samen met de ASL-zendelingzusters in D.C., leerde ik over het evangelie en nam mijn geloof toe. Ik ging naar de kerk, nam deel aan activiteiten en bezocht zelfs de Washington D.C.-tempel tijdens de open dagen. Toen ik voor het eerst de celestiale zaal binnenging, voelde ik een vrede en rust die ik nog nooit eerder had ervaren.
Door mijn zoektocht heen kwamen er nieuwe uitdagingen en kansen op mijn pad. Ik stapte over naar een andere universiteit in New York (VS), waar ik niet alleen nieuwe vrienden ontmoette, maar ook mijn geloof verdiepte. In die periode nam ik de beslissing om me te laten dopen – een beslissing die mijn leven ten goede veranderde.
Geloof vinden en erbij horen
Toen ik lid van de kerk werd, had ik het gevoel dat ik eindelijk mijn plek had gevonden.
De woorden van ouderling Neil L. Andersen van het Quorum der Twaalf Apostelen herinneren mij voortdurend aan de hoop die ik nu heb: ‘Onze hoop op het eeuwige leven is verzekerd door de genade van Christus en onze eigen keuzes.’ Door die woorden weet ik zeker dat ik niet alleen ben en dat het offer van Jezus Christus me de kans geeft om me te bekeren en naar mijn hemelse Vader terug te keren.
Hoewel ik me een groot deel van mijn leven een buitenstaander heb gevoeld, gaf de kerk me zingeving en het gevoel dat ik erbij hoorde. Door geloof in Jezus Christus ontdekte ik dat ik een kind van God ben, dat ik liefde en eeuwig geluk waardig ben. Hoewel ik me ooit afgezonderd en alleen voelde, voel ik nu echt dat ik erbij hoor en weet ik dat ik nooit alleen ben, wat voor moeilijkheden ik ook doormaak.
Als je op zoek bent naar gemoedsrust, het gevoel dat je erbij hoort en zingeving, moedig ik je aan om de eerste stap op je eigen zoektocht te zetten door het evangelie van Jezus Christus te onderzoeken en je geloof in Hem te verdiepen.
Ontdek de hoop die je krijgt als je je goddelijke identiteit omarmt. Weet dat je er nooit alleen voor staat en dat je hemelse Vader en Jezus Christus je door je moeilijkheden heen zullen helpen.