Voor moeders met kleine kinderen
Ik dacht dat ik niet over mijn moeilijkheden kon praten omdat iemand anders ‘het erger had’
Was ik ondankbaar omdat ik zei dat ik het tijdens mijn zwangerschap moeilijk had?
Na ongeveer vijf weken zwangerschap kreeg ik last van ochtendmisselijkheid. Maar dat was niet alleen in de ochtend het geval.
Ik was voortdurend misselijk. Alleen als ik sliep, had ik er geen last van.
Maar bijna net zo erg als de fysieke berg die ik aan het beklimmen was, was de mentale strijd in mijn hoofd.
Was ik ondankbaar dat ik een baby kreeg omdat ik me ellendig en ontevreden voelde? Was het oké dat ik uit mijn lijden verlost wilde worden, terwijl andere vrouwen die ik kende geen kinderen konden krijgen of kinderen hadden verloren?
Ik voelde me schuldig als ik mijn pijn, moeilijkheden of ongemak – fysiek of emotioneel – uitte als ik ze met die van anderen vergeleek.
Maar ik besefte al snel dat ik het helemaal verkeerd begreep.
De eenzaamheid in vergelijking
Een van de moeilijkste aspecten van het moederschap in onze tijd is de constante druk om volmaakt te zijn, waardoor we onszelf met elkaar vergelijken. Wedijverende stemmen van de media, buren of familie kunnen ertoe leiden dat we onze waarde of ons potentieel als moeder in twijfel trekken, onszelf als minderwaardig beschouwen omdat we niet aan de normen van een ander voldoen, en uiteindelijk de waarde onderschatten van de liefde en moeite die we in het moederschap steken.
Maar ik moet geloven dat dit niet is wat onze goddelijke Schepper voor ons wenst.
President Jeffrey R. Holland, waarnemend president van het Quorum der Twaalf Apostelen, heeft gezegd: ‘We doen niet mee aan een wedstrijd in wie het rijkst is of het getalenteerdst, of het mooist, of zelfs wie het meest gezegend wordt.’
We doen ook niet mee aan een wedstrijd om te zien wie het het slechtst heeft! Tijdens de eenzame uren van mijn zwangerschap dacht ik dat ik alleen maar blij en positief mocht zijn tegen mensen die het in mijn ogen moeilijker hadden dan ik. In werkelijkheid was ik depressief en hopeloos, en vroeg ik me af of ik wel sterk genoeg was om moeder te zijn. Die vergelijking maakte me nog eenzamer.
Maar zoals ouderling Claudio D. Zivic van de Zeventig heeft gezegd: ‘Ieders leven is anders. We hebben allemaal momenten van beproeving, momenten van geluk, momenten waarop we beslissingen moeten nemen, momenten waarop we obstakels moeten overwinnen en momenten waarop we bepaalde kansen moeten aangrijpen.’
Onze ervaringen zijn verschillend en daarom moeilijk op verschillende manieren. We kunnen de moeilijkheden van onze situatie en die van anderen erkennen zonder ze tegen elkaar af te wegen.
Je kunt beide voelen
Ik besloot mijn gevoelens met een therapeut te bespreken, en zij leerde me een levensveranderende waarheid over emoties:
We kunnen meerdere emoties tegelijk voelen.
Nadat hij getuige was geweest van oorlogen en twist tussen de Nephieten en de Lamanieten, schreef de profeet Alma: ‘En aldus zien wij de grote oorzaak van smart, en ook van vreugde: smart wegens dood en vernietiging onder de mensen, en vreugde wegens het licht van Christus ten leven’ (Alma 28:14).
De Nephieten hadden smart en vreugde.
Ik besefte dat ik verdrietig kon zijn wegens mijn beproevingen, maar ook dankbaar dat ik zwanger was.
Ouderling Dieter F. Uchtdorf van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd:
‘Als we God in al onze omstandigheden dankbaar zijn, kunnen we te midden van rampspoed gemoedsrust hebben. In verdriet kunnen we toch nog ons hart in lof verheffen. In pijn kunnen we Christus om de verzoening roemen. […]
‘Dankbaar zijn in verdrietige tijden betekent niet dat we blij zijn met onze omstandigheden. Het betekent wel dat we onze huidige moeilijkheden met het gelovige oog bekijken.’
We kunnen al onze emoties voelen en tegelijkertijd onze dankbaarheid uiten aan God voor zijn zegeningen en barmhartigheid.
De Heiland heeft voor ons allen geleden
Toen de Heiland tijdens zijn verzoening leed, koos Hij van alle beproevingen en ervaringen die wij allemaal zouden doormaken niet alleen de ergste uit waarvoor Hij vervolgens wilde lijden. Hij droeg ze allemaal.
Hij heeft, zoals ouderling Zivic heeft gezegd, voor ‘onze zonden, pijnen, depressies, smarten, ziekten en angsten geleden. Daarom weet Hij hoe Hij ons kan helpen, inspireren, troosten en sterken. Wij kunnen volharden en de kroon ontvangen die is voorbehouden aan hen die niet zijn verslagen.’
De verzoening van Jezus Christus is oneindig. Laten we, als we door de beproevingen van het leven en de hoogte- en dieptepunten van het moederschap heen worstelen, onze Heiland eindeloos dankbaar zijn, in tranen of met vreugde, en elkaar opbeuren.