Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Vier dingen waaraan je kunt denken als je relatievrees hebt
Ik besefte dat God me vertrouwde met mijn beslissing om te trouwen, ook al was ik bang.
Ik dacht niet dat het zo zou voelen om verloofd te zijn.
Mijn verloofde was rechtschapen, waardig en vriendelijk. We hadden de beslissing om te trouwen gebedsvol overwogen. Maar wat ik ook deed, ik kwam maar niet van dat verschrikkelijk angstige gevoel af.
‘Wat als hij niet de ware is?’ vroeg ik me af. ‘Wat als ik de verkeerde keuze maak en het plan van mijn hemelse Vader voor mij verknoei?’
Op sommige dagen voelde de angst als een rotsblok waar ik niet onderuit kon komen.
Als het goed was om met mijn verloofde te trouwen, waarom voelde ik me dan zo? Probeerde God me te vertellen dat ik niet met hem moest trouwen?
Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik relatievrees had, waardoor het moeilijk was me gerust over mijn keuze te voelen. Als ik terug kon gaan en met mijn angstige, verloofde zelf kon praten, zou ik de volgende dingen zeggen.
Elk liefdesverhaal is anders, en dat is prima.
Ik herinner me dat ik me schuldig voelde als ik de berichten van vriendinnen op sociale media over hun verloving las. ‘Makkelijkste vraag ooit!’ zeiden ze dan. ‘Ik heb er geen seconde aan getwijfeld dat hij de ware was!’
Ik moest leren dat mijn worstelingen met angst niet betekenden dat onze liefde niet echt was, of dat God ons niet leidde.
Uiteindelijk ging het er niet om hoe snel we verliefd werden of hoe eenvoudig de beslissing was om te trouwen. Het ging erom hoe we samen door de moeilijke tijden heen groeiden. En toen ik zag dat mijn verloofde van me hield tijdens de moeilijkste, angstigste tijd van mijn leven, bevestigde dat dat hij de ware was.
Gevoelens van angst en vrees komen niet van de Geest.
Iets wat me vooruit heeft geholpen, is leren herkennen wanneer de Geest tot me sprak – en wanneer mijn verstand door angst werd beïnvloed. Kwam dat nare gevoel in mijn maag over trouwen met mijn verloofde van God? Of waren het mijn eigen angsten?
In Galaten 5:22 staat: ‘De vrucht van de Geest is echter: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof.’ Als ik dacht aan momenten waarop God door zijn Geest tot mij sprak, ging dat altijd gepaard met bemoedigende, vredige en inspirerende gevoelens. Hij heeft me nooit angst of paniek bezorgd.
Ik weet nu ook dat die voortdurende knoop in mijn maag eigenlijk een klassiek symptoom van klinische angst was. En terwijl geestelijke ingevingen meestal stilletjes en subtiel zijn, was mijn angst juist erg prominent. Door strategieën te gebruiken, lukte het beter om mijn angstige gedachten te beheersen en te kalmeren, en de stille ingevingen en geruststelling van de Heilige Geest te herkennen.
Hoewel die vredige momenten soms zeldzaam waren, hielp het om ze op te schrijven. Soms plakte ik een briefje op mijn badkamerspiegel met een Schrifttekst die me troostte. Andere keren schreef ik in mijn dagboek over een bijzonder rustig gevoel na een oprecht gebed. Mijn verloofde en ik hebben zelfs video’s opgenomen waarin we praten over momenten waarop we ons allebei gerust voelden over ons voorgenomen huwelijk. Als ik bang was, keken we er samen naar om te bedenken dat God ons hier had gebracht.
Wees niet bang om hulp in te roepen.
Toen mijn angst groter was dan ooit, had ik het gevoel dat mijn hemelse Vader me had verlaten. Ik las in de Schriften, ging naar de tempel, vastte en bad, maar was nog steeds angstig. Waarom hielp Hij me niet meer?
Als ik terugkijk, zie ik dat Hij mij wel hielp, maar vaak door anderen. Hij hielp me door middel van een wijze bisschop die naar me luisterde en me voorstelde om met een therapeut te praten. God hielp me door middel van mijn therapeut, die professioneel inzicht gaf en me praktische manieren leerde om met mijn angst om te gaan. Later kreeg ik hulp van een arts die me aanraadde om medicatie tegen mijn angsten uit te proberen.
God hielp me ook door familieleden die me kenden en van me hielden. Toen ik mijn verloofde vertelde hoe ik me voelde, werd ik ook getroost door zijn begrip en steun. En ik vond troost in de wetenschap dat mijn Heiland me volkomen begreep en er op mijn moeilijkste momenten voor me was.
God vertrouwt jouw keuzes.
Ondanks alle zachte geruststellende ingevingen verlangde ik door mijn angst altijd naar een zekerder antwoord. Ik bleef bidden dat de hemelen open zouden gaan en dat God een onmiskenbaar teken zou geven dat mijn verloofde degene was met wie ik moest trouwen.
Maar dat gebeurde niet.
In plaats daarvan kwam ik erachter dat God mijn keuze vertrouwde. Hoe graag ik ook wilde dat Hij me gewoon vertelde wat ik moest doen, de keuze was aan mij.
President Thomas S. Monson heeft eens deze raad gegeven: ‘Kies je liefje en heb lief wie je kiest.’
Uiteindelijk koos ik ervoor om met mijn verloofde te trouwen. We werden op een prachtige zomerdag in de tempel aan elkaar verzegeld.
Spoiler alert: mijn angst verdween niet op magische wijze.
Ik bleef met mijn therapeut praten, mijn medicatie innemen, geestelijke leiding zoeken en met mijn man over mijn moeilijkheden praten. En na verloop van tijd voelde ik me beter.
Ik vind de woorden van ouderling David A. Bednar van het Quorum der Twaalf Apostelen mooi: ‘Als jij en je partner standvastig op het verbondspad blijven, krijg je hemelse hulp om het huwelijk op te bouwen waar je op hoopt.’
Mijn man en ik zijn inmiddels vijf jaar getrouwd. Het leven is niet perfect, maar we zijn heel gelukkig. Ik ben heel dankbaar dat ik ondanks mijn angst toch in geloof handelde.
Als je relatievrees hebt, wend je dan tot de Heer, profetische leiding, je kerkleiders en, zo nodig, professionele hulp. Je hemelse Vader zal je nooit verlaten. Hij zal je leiden. En als je ernaar streeft om Hem te volgen, zal Hij je de moed geven om erop te vertrouwen dat je goede beslissingen kunt nemen.