Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Mijn openbaring over discipelschap in een gezin dat niet actief is in de kerk
Een discipel van Jezus Christus zijn gaat meer over anderen liefhebben dan proberen ze te veranderen.
Toen ik opgroeide, was onze gezinsdynamiek complex. Tegen de tijd dat ik op zending ging, waren mijn moeder en ik alleen nog actief in de kerk.
Na mijn zending voelde ik dat het mijn taak was om mijn vader en twee zussen te helpen hun geloof terug te vinden. Ik dacht dat het net zou zijn als de vreemdelingen onderwijzen die ik op zending had ontmoet.
Meer dan ooit hoopte ik mijn familie de vreugde te laten voelen die ik voelde door het evangelie na te leven. En bovenal hoopte ik dat we eindelijk als gezin in de tempel aan elkaar verzegeld konden worden, iets wat ik als klein meisje al wilde.
Maar de verhoudingen in ons gezin waren gespannen. Er was veel ruzie thuis, mijn verwachtingen bleven onvervuld, en ik voelde me schuldig als ik ons gezin met andere gezinnen vergeleek. Ik voelde me enorm onbekwaam, en zowel vrienden als familieleden wezen me er snel op dat ik als teruggekeerde zendeling fouten maakte.
Ik zag niet in hoe mijn trouwe dienstbetoon ons gezin ten goede kwam. Deed ik iets verkeerd?
Christelijke liefde
Toen ik een tijdje met deze kwestie had geworsteld, kreeg ik een openbaring over discipelschap. Ik besefte dat het evangelie om veel meer gaat dan mensen helpen naar de kerk te komen; het gaat om relaties versterken en christelijke liefde tonen. Deze verandering van perspectief betekende niet dat ik het had opgegeven, maar ik koos ervoor om me op liefde te concentreren.
Zuster Tamara W. Runia, eerste raadgeefster in het algemeen jongevrouwenpresidium, heeft gezegd: ‘Hoewel ons gezin niet volmaakt is, kunnen we onze liefde voor anderen vervolmaken totdat die een constante, onveranderlijke en onvoorwaardelijke liefde wordt – liefde die verandering ondersteunt en groei en terugkeer toelaat.’
Ik wist dat er iets moest veranderen. In plaats van de andere gezinsleden te overtuigen het evangelie na te leven, probeerde ik ze lief te hebben en mijn band met ze te versterken. Ik besloot ze lief te hebben, niet om wat ze wel of niet deden, maar omdat ik naastenliefde wilde tonen voor degenen van wie ik het allermeest houd.
Onbeantwoorde vragen
Zelfs met deze mentaliteitsverandering heb ik nog veel onbeantwoorde vragen over hoe de eeuwigheid er voor ons gezin uit zal zien. Ik ben een planner en het voelt eng om niet te weten wat de toekomst in petto heeft.
Mijn getuigenis van het heilsplan heeft me wel rust gebracht. Hoewel ik niet in de toekomst kan kijken, kan God – die volmaakt wijs, liefdevol en barmhartig is – dat wel. Hoewel ik nog steeds vragen heb over hoe alles precies zal lopen, weet ik dat het echt goed zal komen.
Ouderling Dale G. Renlund van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd: ‘We kunnen onze vragen over het hoe en wanneer het beste voor later bewaren en ons richten op geloof in Jezus Christus ontwikkelen, want Hij heeft de macht om alles recht te zetten en hunkert ernaar om dat te doen.’ Ik kan niet beschrijven hoeveel rust het geeft om al mijn onzekerheid en verdriet aan de Heiland te geven.
Ik weet dat ‘alles wat oneerlijk is, kan worden rechtgezet door de verzoening van Jezus Christus’. Ik geloof dat Gods plan volmaakt is, en omdat wij zijn kinderen zijn, wil Hij dat wij gelukkig zijn. Niets heeft me meer vreugde en zekerheid gebracht dan het evangelie van Jezus Christus naleven.
En niets heeft me in staat gesteld mijn hart met meer oprechte liefde voor mijn familie en vrienden te vullen dan Hem te volgen.