Een brief aan wie moeite hebben om te vergeven

Beste vriend,

Iedereen is weleens gekwetst of beledigd. Mensen om ons heen zeggen of doen vaak dingen waardoor we ons boos, over het hoofd gezien, beledigd, gekleineerd of niet gewaardeerd voelen.

Jaren geleden werd ik door iemand in de kerk gekwetst. Ik was boos en overstuur, en ik wilde dat die persoon haar excuses aanbood, maar dat deed ze niet. Ik probeerde te vergeten wat er gebeurd was, in de veronderstelling dat de pijn en de boosheid vanzelf zouden overgaan.

Maar ik droeg die boze gevoelens jarenlang met me mee. Mijn boosheid jegens die persoon ging maar niet weg.

Op een dag sprak ik met een vriendin over deze situatie. Er kwam een gedachte bij me op:

Vergeef.

De Geest spoorde me aan om deze persoon voor wie ik zoveel boosheid koesterde, te vergeven. Ik kon het niet geloven.

Hoe kon ik die persoon vergeven? Ik was gekwetst, dus ik had recht op haar verontschuldiging, toch?

Ik worstelde een hele tijd met deze influistering. Maar ik dacht na over het voorbeeld van de Heiland en zijn leringen over vergeving:

‘Want als u de mensen hun overtredingen vergeeft, zal uw hemelse Vader u ook vergeven.

‘Maar als u de mensen hun overtredingen niet vergeeft, zal uw Vader uw overtredingen ook niet vergeven’ (Mattheüs 6:14–15).

Zelfs aan het kruis smeekte de Heiland zijn Vader om de soldaten die Hem kruisigden te vergeven (zie Lukas 23:34).

Ik dacht ook aan de woorden van president Russell M. Nelson om ‘de vereiste nederigheid, moed en kracht [te ontwikkelen] om te vergeven en vergeving te vragen. […]

‘Als vergeving momenteel onmogelijk lijkt, smeek dan om kracht en hulp door het zoenbloed van Jezus Christus.’

Met dat alles in gedachten bad ik veel. Ik bad tot onze hemelse Vader en zei: ‘Als het uw wil is dat ik deze persoon vergeef, open dan de deur en help me, want ik ben niet sterk genoeg om het zelf te doen.’

De volgende dag stond ik in de kerk oog in oog met de persoon die me had gekwetst. Geleid door de Geest kreeg ik het gevoel dat ik haar om vergeving moest vragen. Ik verontschuldigde me dat ik af en toe geen goede vriendin was geweest en vroeg of ze me kon vergeven. Dat deed ze, en ze vroeg op haar beurt om vergeving voor wat zij had gedaan. Ik vergaf haar.

Ik voelde me opgelucht. Mijn gekwetste gevoelens verdwenen niet meteen, maar ik voelde me beter. Ik was bevrijd van de pijn en het verdriet die me al zo lang hadden geplaagd. Ik kon met een gerust hart verder.

Soms lijkt het onmogelijk om te vergeven. Maar als we ons vasthouden aan boosheid wordt de pijn alleen maar erger. Onze hemelse Vader wil niet dat we pijn, verdriet en boosheid blijven lijden, want Jezus heeft de prijs betaald om ons te verlossen. Omdat Hij ons liefheeft, wil Hij dat wij vreugde voelen.

Lieve vriend, wees alsjeblieft bereid om de lasten op te geven waaraan je je vasthoudt. Geef ze aan de Heiland en laat zijn liefde in je leven toe. Kies er niet voor om pijn te blijven lijden. Kies in plaats daarvan voor Hem.

Zuster Kristin M. Yee, tweede raadgeefster in het algemeen ZHV-presidium, heeft getuigd: ‘Voor ons eigen bestwil wil de Heer dat wij vergeven. Maar Hij vraagt ons niet om dit zonder zijn hulp, liefde en begrip te doen. Door onze verbonden met de Heer ontvangen we de versterkende kracht, leiding en hulp die we nodig hebben om vergeving te schenken en te ontvangen.’

Beste vriend, jij bent zo geliefd. Je pad naar vergeving zal er waarschijnlijk anders uitzien dan het mijne. Maar omdat we allemaal kinderen van God zijn en omdat Hij ons liefheeft, zal Hij voor ieder van ons zorgen, op basis van onze behoeften. Hij zal ons de weg naar genezing wijzen, ook als dat tijd kost.

Ik hoop dat je naar de vergeving streeft die je ziel zo hard nodig heeft. Ik hoop dat mijn woorden nuttig voor je zijn, maar wat nog belangrijker is, ik hoop dat de Geest tot je heeft getuigd dat de Heiland ons vrede, verlichting en innerlijke rust kan geven.

Liefs,

Je vriendin