Ég finn frið í hjarta mínu

Junya Mizoguchi, Kyoto, Japan

Sem hjúkrunarfræðinema, fannst mér ég ekki hafa tíma fyrir kirkjuköllun mína og námið. Mér hafði hins vegar lærst á æskuárum mínum að þjónusta og hlýðni við boðorð Guðs leiddi til hamingjuríks lífs.

Snemma á unglingsárum mínum hugsaði ég um að aðskilja mig frá Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Á sama tíma gerði ég mér hins vegar grein fyrir því að ég hafði ekki fylgt öllum kenningum kirkjunnar. Ég ákvað að ef ég ætlaði að segja skilið við kirkjuna, vildi ég vera sáttur við það.

Ég ákvað því að reyna að hlýða öllu sem fagnaðarerindið kenndi. Ef mér fyndist svo innra með mér að kenningarnar væru ekki rökréttar, gæti ég farið án nokkurrar eftirsjár.

Af öllum „mætti, huga og styrk“ (Kenning og sáttmálar 4:2), reyndi ég að hlýða því sem Drottinn kennir og gætti að því sem kæmi út úr því. Í gegnum þá reynslu hlaut ég tímabil hamingju að því marki sem ég hafði næstum aldrei áður upplifað. Með því að halda áfram í kirkjunni, fannst mér ég gæti lifað hamingjusömu lífi, vitandi hvað sönn hamingja er.

Eftir þessa reynslu ákvað ég að fara í trúboð og miðla friðinum sem ég fann í hjarta mínu. Sama hverjar raunir mínar yrðu, hafði mér lærst að ef ég bið til Guðs, mun hann styðja mig, veita mér von og hjálpa mér að skilja ástæðu erfiðleika minna.

Hvað ætti ég að gera?

Eftir trúboðið mitt, á meðan ég var í hjúkrunarfræðinámi, varði ég miklum tíma á hverjum degi í starfsþjálfun. Eftir það vann ég heimanámið mitt, þar til klukkan varð 2:00 eða 3:00 að nóttu. Þá myndi ég sofa smá áður en ég færi í frekari starfsþjálfun næsta dag.

Á þeim tíma þjónaði ég sem forseti Piltafélagsins í deildinni. Mér reyndist afar erfitt að læra og uppfylla kirkjuköllun mína. Ég vissi hins vegar að ef ég hætti í köllun minni, myndi ég ekki geta kennt piltunum mikilvægi þess að fylgja vegi Guðs eða meðtaka þær blessanir sem hann geymdi mér.

„Hvað ætti ég að gera?“ spurði ég himneskan föður. „Líkami minn og hugur eru í molum og ég held að ég sé ekki að gera það starf sem þú myndir vilja að ég gerði.“

Eftir bænina, fann ég huggun. Mér fannst Guð vera að segja við mig: „Tíminn sem þú ert að verja í að vinna svona mikið er mikilvægur fyrir þig. Annasöm dagskrá þín kann að vera erfið, en ef þú sigrast á þessum erfiðleikum núna, mun ég nota þig til að blessa og hjálpa mörgum öðrum í framtíðinni.“

Þetta svar fullvissaði mig um að ég hefði tilgang, að ég gæti unnið mikilvægt verk í framtíðinni, ef ég héldi það út.

Ég viðurkenndi fyrir piltunum hversu erfitt nám mitt væri mér. En ég sagði þeim líka að kirkjan og fagnaðarerindið væru mikilvæg og ættu að vera þungamiðja lífs okkar, jafnvel mitt í erfiðleikum. Ég tjáði þeim elsku mína og sagði þeim að ég væri að leggja mig fram við að uppfylla köllun mína, því þeir væru mér alveg jafn mikilvægir og námið. Þau felldu tár þegar sannleikur þessara orða snerti hjörtu þeirra.

Blessaðir fyrir að þjóna

Þegar ég hélt áfram að þjóna piltunum og kenna þeim fagnaðarerindið, hugsaði ég mikið um flóknar tilfinningar þeirra á unglingsárunum, er þeir mættu í kirkju og lærðu fagnaðarerindið. Ég einbeitti mér að geðheilsu þeirra og hjálpaði þeim með einstaklingsþarfir þeirra.

Þjónusta við piltana hjálpaði mér að þroska með mér hæfileika til að sjá og taka eftir smávægilegum breytingum á fólki. Nú þegar ég starfa sem hjúkrunarfræðingur og annast tugi sjúklinga hef ég nýtt mér þá getu í samskiptum við aðra.

„Þessi sjúklingur segir að þú tengir vel við tilfinningar hans,“ segja vinnufélagar mér. Eða sjúklingur kann að segja, „Mér finnst auðvelt að tala við þig.“

Að þjóna í kirkjuköllunum hefur líka blessað mig heima. Ég hef lært að setja eiginkonu mína í forgang er ég hef lært að verða minna sjálfhverfur.

Ég spyr mig sjálfan: „Ef ég væri himneskur faðir, hvernig færi hann að því að styrkja þessa fjölskyldu og hvað ætti ég að gera til að ná því fram?“

Þar sem ég hef lært fagnaðarerindið af öllu hjarta, veit ég hvernig og hvers vegna ég get kennt börnum mínum að kirkjan sé mikilvæg. Ég og eiginkona mín vitum hvernig næra á fjölskyldu okkar andlega, því við byggjum kenningar okkar á kenningum frelsarans.

Ég finn von og frið í hjarta mínu er ég fylgi kenningum Drottins og hlusta á hvatningu hans. Hann hefur verið mér við hlið allan tímann, blessað mig í gegnum hlýðni mína og kallanir til að blessa og hjálpa öðrum. Ég vil haga lífi mínu þannig, óháð erfiðleikum, að ég geti gert það sem Jesús Kristur þráir (sjá 2. Nefí 32:3).