Τα μεγάλα δώρα της αιωνιότητας: η Εξιλέωση του Ιησού Χριστού, η Ανάσταση, η Αποκατάσταση

Πριν από χρόνια, η πρωινή μας τάξη του Ευαγγελίου απομνημόνευσε εδάφια από την Αγία Γραφή. Φυσικά προτιμούσα τα μικρά εδάφια. Αυτό περιελάμβανε το Κατά Ιωάννην 11:35 –το μικρότερο εδάφιο στις γραφές, μόνο δύο λέξεις– «Δάκρυσε ο Ιησούς».

Για μένα τώρα, το γεγονός ότι ο Ιησούς δακρύζει από λύπη ή χαρά καταθέτει μαρτυρία για τη θαυμαστή πραγματικότητα: ο θείος Υιός του Θεού ήρθε στη θνητότητα και έμαθε κατά τη σάρκα πώς να είναι πάντοτε μαζί μας και να μας ευλογεί.

Όταν κλαίμε από λύπη ή χαρά, ο Ιησούς Χριστός μας καταλαβαίνει τέλεια. Εκείνος μπορεί να είναι παρών στις στιγμές που χρειαζόμαστε περισσότερο τα μεγάλα δώρα της αιωνιότητας: την Εξιλέωση του Ιησού Χριστού, την Ανάσταση, την Αποκατάσταση.

Η Μαρία και η Μάρθα κλαίνε για τον αδελφό τους τον Λάζαρο, ο οποίος έχει πεθάνει. Συγκινημένος από συμπόνια, ο Ιησούς δακρύζει. Επανέφερε στη ζωή τον Λάζαρο.

Ο Ιησούς βλέπει την Ιερουσαλήμ την παραμονή του Πάσχα. Δακρύζει, ανίκανος να συνάξει τον λαό Του όπως μία όρνιθα συνάζει τα κλωσσόπουλά της. Σήμερα η Εξιλέωσή Του μας δίνει ελπίδα, όταν λυπούμαστε για κάτι που θα μπορούσε να είχε συμβεί.

Ο Κύριος του αμπελώνα δακρύζει, όταν ρωτά τους υπηρέτες Του, οι οποίοι θα μπορούσαν να ήμασταν εμείς ως αδελφοί και αδελφές που τελούν διακονία: «Τι μπορούσα να είχα κάνει περισσότερο για τον αμπελώνα μου;»

Η Μαρία στέκει χαμένη στο μνήμα. Ο Ιησούς απαλά την ρωτά: «Γιατί κλαις;» Εκείνος ξέρει ότι «την εσπέρα μπορεί να συγκατοικήσει κλαυθμός, αλλά το πρωί έρχεται αγαλλίαση». Η ανάσταση φέρνει την αυγή για όλους.

Σε χώρες του Βιβλίου του Μόρμον, καθώς το πιστό πλήθος ανεβαίνει προς Αυτόν, η χαρά του Ιησού είναι πλήρης. Κλαίει.

«Και πήρε τα μικρά παιδιά τους, ένα προς ένα, και τα ευλόγησε, και προσευχήθηκε στον Πατέρα γι’ αυτά.

»Και όταν τελείωσε έκλαψε πάλι».

Αυτό είναι το Πάσχα εν Ιησού Χριστώ: Απαντά στους πόθους της καρδιάς μας και στις ερωτήσεις της ψυχής μας. Σφουγγίζει τα δάκρυά μας, εκτός αν είναι δάκρυα χαράς.

Όταν τα δάκρυά μας ρέουν, μερικές φορές ζητούμε συγγνώμη, ντροπιασμένοι. Όμως γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς Χριστός καταλαβαίνει τους πόνους και τις χαρές της ζωής, μπορεί να μας δώσει δύναμη πέρα από τη δική μας, όταν διαχειριζόμαστε το πικρό και το γλυκό.

Στη Νότιο Αμερική, ένας πατέρας κλαίει γοερά. Η μικρή του κόρη, η αχτίδα στη ζωή του, πέθανε. «Θα έδινα τα πάντα για να την ξαναδώ» φωνάζει στην αγκαλιά μου. Κλαίω και εγώ.

Στην αφιέρωση του Ναού της Πουέμπλα στο Μεξικό, δάκρυα ευτυχίας βρέχουν το πρόσωπο μιας αγαπητής αδελφής. Τα χαρακτηριστικά της ακτινοβολούν πίστη και θυσία. Λέει: “Todos mis hijos están aquí en el templo hoy” – «Όλα τα παιδιά μου είναι εδώ στον ναό σήμερα». Γενεές που συναθροίζονται στον οίκο του Κυρίου φέρνουν δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης.

Στον σκληρό εμφύλιο πόλεμο, οικογένειες και γείτονες έκαναν ανείπωτα πράγματα ο ένας στον άλλον. Τα πικρά δάκρυα σιγά-σιγά δίνουν τη θέση τους στην ελπίδα. Με τρεμάμενη φωνή, μια γυναίκα σε ένα μικρό χωριό λέει: «Γείτονα, πριν πάω στον τάφο μου, θέλω να ξέρετε πού θα βρείτε τα χαμένα μέλη της οικογένειάς σας».

Μία λαμπερή νύφη και ένας όμορφος γαμπρός επισφραγίζονται στον οίκο του Κυρίου. Αυτή είναι 70 ετών, όπως και αυτός. Μια όμορφη νύφη, αξίως περίμενε αυτήν την ημέρα. Κουνά ντροπαλά το νυφικό της φόρεμα πέρα-δώθε. Χύσαμε δάκρυα χαράς. Οι υποσχέσεις του Θεού εκπληρώνονται. Οι διαθήκες Του φέρνουν ευλογίες.

Ενώ δίδασκε στο σπίτι μία χήρα αδελφή, ο νεαρός Μπόιντ Κ. Πάκερ πήρε ένα στοργικό μάθημα. Ύστερα από διαφωνία με τον σύζυγό της, η αδελφή έκανε ένα τελευταίο πικρόχολο σχόλιο. Εκείνη την ημέρα ένα απροσδόκητο δυστύχημα αφαίρεσε τη ζωή του συζύγου της. «Για πενήντα χρόνια» είπε με λυγμούς η χήρα «ζούσα στην κόλαση γνωρίζοντας ότι τα τελευταία λόγια που άκουσε από τα χείλη μου ήταν εκείνο το δηκτικό, μοχθηρό σχόλιο».

Το Πάσχα εν Ιησού Χριστώ μας βοηθά να γιατρέψουμε, να συμφιλιώσουμε, να διορθώσουμε τις σχέσεις μας και στις δύο πλευρές του καταπετάσματος. Ο Ιησούς μπορεί να θεραπεύσει τη θλίψη. Μπορεί να επιτρέψει τη συγχώρηση. Μπορεί να ελευθερώσει εμάς και άλλους από πράγματα που έχουμε ή έχουν πει ή κάνει που διαφορετικά μας αιχμαλωτίζουν.

Το Πάσχα εν Ιησού Χριστώ μας επιτρέπει να νιώσουμε την επιδοκιμασία του Θεού. Αυτός ο κόσμος μας λέει ότι είμαστε πολύ ψηλοί, πολύ κοντοί, πολύ φαρδιοί, πολύ στενοί – ότι δεν είμαστε έξυπνοι, όμορφοι ή αρκετά πνευματικοί. Μέσω πνευματικής μεταμορφώσεως εν Ιησού Χριστώ, μπορούμε να ξεφύγουμε από την εξουθενωτική τελειομανία.

Με πασχαλινή χαρά, τραγουδούμε: «Ο θάνατος νικήθηκε, ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Ο Χριστός κέρδισε τη νίκη». Η Ανάσταση του Χριστού μας ελευθερώνει από τον θάνατο, από τις αδυναμίες του χρόνου και τις σωματικές ατέλειες. Η Εξιλέωση του Ιησού Χριστού μας αποκαθιστά επίσης πνευματικώς. Αιμορράγησε από κάθε πόρο, σαν να δάκρυζε αίμα, για να εξασφαλίσει τη διαφυγή μας από την αμαρτία και τον αποχωρισμό. Μας ενώνει, ολόκληρους και αγίους, μεταξύ μας και με τον Θεό. Όλα τα καλά πράγματα, ο Ιησούς Χριστός τα αποκαθιστά άφθονα – όχι μόνο όπως ήταν, αλλά επίσης όπως μπορούν να γίνουν.

Η ζωή και το φως του Ιησού καταθέτουν μαρτυρία για την αγάπη του Θεού για όλα τα τέκνα Του. Επειδή ο Θεός Πατέρας αγαπά όλα τα τέκνα Του σε κάθε εποχή και τόπο, βρίσκουμε τη στοργική πρόσκλησή Του να έλθουμε και να βρούμε ειρήνη και χαρά σε Εκείνον σε πολλές παραδόσεις και πολιτισμούς. Οπουδήποτε, οποτεδήποτε, όποιοι κι αν είμαστε, έχουμε την ίδια θεία ταυτότητα ως τέκνα του ίδιου Δημιουργού. Με παρόμοιο πνεύμα, οι οπαδοί του ισλάμ, του ιουδαϊσμού και του χριστιανισμού έχουν κοινή θρησκευτική κληρονομιά από τον Πατέρα Αβραάμ και τη σύνδεση της διαθήκης μέσω γεγονότων στην αρχαία Αίγυπτο.

Ο πατέρας Αβραάμ ήλθε στην Αίγυπτο και ευλογήθηκε.

Ο Ιωσήφ, που πωλήθηκε ως σκλάβος στην Αίγυπτο, ήξερε ότι το όνειρο του Φαραώ σήμαινε επτά χρόνια μεγάλης αφθονίας τα οποία θα ακολουθούσαν επτά χρόνια λιμού. Ο Ιωσήφ έσωσε την οικογένειά του και τον λαό του. Ο Τζόζεφ έκλαψε όταν είδε ολόκληρο το σχέδιο του Θεού, όπου τα πάντα συνεργάζονται προς το καλό για εκείνους που τηρούν τις διαθήκες τους.

Ο Μωυσής, μεγαλωμένος στην Αίγυπτο στο σπιτικό του Φαραώ, έλαβε και αργότερα αποκατέστησε τα κλειδιά για τη συνάθροιση των τέκνων του Θεού.

Εκπληρώνοντας την προφητεία, ο Ιωσήφ, η Μαρία και ο Χριστός ως βρέφος αναζήτησαν καταφύγιο στην Αίγυπτο. Στο Κάιρο, ένας ευσεβής μουσουλμάνος πιστός λέει: «Το Κοράνι διδάσκει ότι ο Ιωσήφ, η Μαρία και ο μικρός Ιησούς βρήκαν ασφάλεια και καταφύγιο στη χώρα μου. Στη χώρα μου, ο Ιησούς ως νήπιο έφαγε το φαγητό μας, έκανε τα πρώτα Του βήματα, είπε τα πρώτα Του λόγια. Εδώ στη χώρα μου, πιστεύουμε ότι τα δέντρα έσκυψαν χαμηλά για να δώσουν σε Εκείνον και την οικογένειά Του καρπό. Η παρουσία Του στη χώρα μου ευλόγησε τον λαό και τη γη μας».

Το σχέδιο του Θεού μας εξασφαλίζει πνευματική ελεύθερη βούληση κατά τη θνητή ζωή και μας επιτρέπει να μάθουμε από τις εμπειρίες μας. Μερικά από τα μεγαλύτερα μαθήματα της ζωής μας προέρχονται από πράγματα που δεν θα επιλέγαμε ποτέ. Με αγάπη, ο Ιησούς Χριστός ανέβηκε ψηλά και υπέστη τα πάντα. Αγαλλιάζει με τις θείες ικανότητές μας για δημιουργικότητα και απόλαυση, καλοσύνη χωρίς προσδοκία για ανταμοιβή, πίστη προς μετάνοια και συγχώρηση. Και δακρύζει από λύπη για το μέγεθος του ανθρώπινου πόνου, της σκληρότητας, της αδικίας –που συχνά είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης επιλογής– όπως κάνουν οι ουρανοί και ο Θεός των ουρανών μαζί τους.

Κάθε ανοιξιάτικη περίοδος του Πάσχα καταθέτει μαρτυρία ότι η πνευματική ακολουθία και η σύγκλιση είναι και τα δύο μέρη του θείου προτύπου της Εξιλέωσης, της Ανάστασης και της Αποκατάστασης μέσω του Ιησού Χριστού. Αυτή η ιερή και συμβολική σύγκλιση δεν έρχεται τυχαία ή συμπωματικά. Η Κυριακή των Βαΐων, η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα εορτάζουν την Εξιλέωση και την Ανάσταση του Χριστού. Σαν σήμερα, κάθε 6η Απριλίου εορτάζουμε την ίδρυση και οργάνωση της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Αυτή η Αποκατάσταση είναι ένας λόγος που συναθροιζόμαστε την πρώτη Κυριακή κάθε Απριλίου σε γενική συνέλευση.

Η αποκατάσταση ήλθε επίσης όταν ο ανεστημένος Ιησούς Χριστός, ο Μωυσής, ο Ηλίας και ο Ηλίας ο Θεσβίτης επέστρεψαν τα κλειδιά και την εξουσία της ιεροσύνης στον προσφάτως αφιερωμένο Ναό του Κέρτλαντ την Κυριακή του Πάσχα του 1836. Σε εκείνο το μέρος, εκείνη την ημέρα, στην αποκατεστημένη Εκκλησία του Ιησού Χριστού δόθηκαν η εξουσία και οι ευλογίες του Θεού για τη συνάθροιση των τέκνων Του, την προετοιμασία τους να επιστρέψουν σε Εκείνον και την ένωση των οικογενειών τους για την αιωνιότητα. Η αποκατάσταση εκπλήρωσε την προφητεία, διότι εκείνη η ημέρα συνέπεσε τόσο με το Πάσχα όσο και με το εβραϊκό Πάσχα.

Συμπεριλαμβανομένου του Ναού στο Κέρτλαντ, επισκέφθηκα πρόσφατα ιερά μέρη στο Οχάιο, όπου ο Προφήτης Τζόζεφ και άλλοι είδαν σε όραμα τον Θεό Πατέρα μας και τον Υιό Του, Ιησού Χριστό. Ο Προφήτης Τζόζεφ είδε πώς είναι οι ουρανοί. Στους ουρανούς, ο Επουράνιος Πατέρας, μέσω του Ιησού Χριστού, «σώζει όλα τα έργα των χεριών του» σε ένα βασίλειο δόξας. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι εκείνοι που ηθελημένα «αρν[ούνται] τον Υιό αφού ο Πατέρας τον έχει αποκαλύψει».

Κατά την έναρξη της θνητής διακονίας Του, ο Ιησούς διακήρυξε ότι είναι αποστολή Του να ευλογήσει τον καθένα μας με όλα όσα είμαστε πρόθυμοι να λάβουμε – σε κάθε εποχή, σε κάθε χώρα, σε κάθε περίσταση. Μετά από νηστεία 40 ημερών, ο Ιησούς πήγε στη συναγωγή και διάβασε: «Το Πνεύμα Κυρίου είναι επάνω μου· γι’ αυτό με έχρισε· με απέστειλε για να φέρνω τα χαρμόσυνα νέα στους φτωχούς, για να γιατρέψω τους συντετριμμένους, για να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους, και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αποστείλω τους ψυχικά τσακισμένους σε ελευθερία».

Φτωχοί, συντετριμμένοι στην καρδιά, αιχμάλωτοι, τυφλοί, ψυχικά τσακισμένοι – αυτός είναι ο καθένας από μας.

Το βιβλίο του Ησαΐα συνεχίζει τη μεσσιανική υπόσχεση της ελπίδος, της απελευθέρωσης, της διαβεβαίωσης: «Για να καθoρίσω σ’ αυτoύς πoυ πενθoύν στη Σιών, να τoυς δώσω ωραιότητα, αντί για στάχτη, λάδι ευφρoσύνης, αντί για πένθoς, στoλή αίνεσης, αντί τoύ πνεύματoς της αδιαφoρίας».

Έτσι θα αναφωνήσουμε: «Θα ευφρανθώ τα μέγιστα στoν Kύριo· η ψυχή μoυ θα αγαλλιαστεί στoν Θεό μoυ· επειδή, με έντυσε με ιμάτιo σωτηρίας, μου φόρεσε επένδυμα δικαιoσύνης».

Κάθε εποχή του Πάσχα εορτάζουμε, ως ένα συμβολικό σύνολο, τα μεγάλα δώρα της αιωνιότητας μέσω του Ιησού Χριστού: την Εξιλέωσή Του, την κυριολεκτική Ανάστασή Του (και την υπόσχεση της δικής μας), την Αποκατάσταση της Εκκλησίας Του των Τελευταίων Ημερών με τα κλειδιά της ιεροσύνης και την εξουσία να ευλογεί όλα τα τέκνα του Θεού. Αγαλλιούμε με τα ιμάτια σωτηρίας και το επένδυμα της χρηστότητας. Αναφωνούμε: «Ωσαννά στον Θεό και Αμνό!».

«Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή».

Είθε ο καθένας μας να βρει στην Εξιλέωση του Ιησού Χριστού, την Ανάσταση και την Αποκατάσταση –ειρήνη, για να γίνει περισσότερο σαν τον Χριστό και για να ανήκει– αυτό που είναι στο διηνεκές αληθινό και χαρούμενο, ευτυχισμένο και παντοτινό, προσεύχομαι στο άγιο όνομά Του, του Ιησού Χριστού, αμήν.